Nummer 1


De teloorgang van het intellectuele denken in Vlaanderen | januari 1993


Is Mark Grammens zot geworden? (Véronique Pourtois)<< Nummer 1

Voor alle duidelijkheid vooraf dit. Wij hebben het niet over dé Mark Grammens die zich ontpopt heeft tot de flamingantische goeroe van de die-hards van de Vlaamse Beweging. Voor ons niet gelaten, integendeel zelfs. Als ongebonden, progressieve flaminganten hebben we meer respect voor iemand die, alhoewel hij van zijn pen leeft, het toch aandurft consequent dwars te liggen en tegen de stroom op te roeien; die tegen de haren in durft te strijken, die in durft te gaan tegen wat de overgrote meerderheid van de persjongens denken en moeten schrijven. Chapeau daarvoor, ook voor zijn beginselvate flamingantische houding sinds hij in de Vlaamse perswereld opdook: met De Linie (tegen de faciliteitenwet van 1963), met De Nieuwe (tegen Egmont) en ten slotte met zijn Journaal (tegen de staatshervorming van 1988 en het Sint-Michielsakkoord.

Wij hebben het wel over de Mark Grammens die zich meer en meer aandient als woordvoerder van het Blok, ja zelfs de slippendrager, en het echt bruin begint te bakken. Een staaltje van 'Grammensiaans' denken willen we u niet onthouden. Mark Grammens werd in het 1 oktober-magazine Trends van 15 oktober jl. bij de uitgebreide voorstelling van zijn nieuwste essay (waarover elders in dit nummer) geïnterviewd door opperrabbijn Frans Crols.

Grammens: "In zekere zin is het zeer verheugend dat er goede contacten bestaan tussen het Vlaams Blok en het Front National. Dat speelt, als het erop aankomt, mee. Ik heb altijd, afgezien van alle meningsverschillen met het Vlaams Blok, goedgekeurd dat die Vlaams-radicale partij haar internationale contacten verzorgt. Zelfs toen de VU twintig zetels had in de Kamer, ontbeerde ze relevate internationale contacten. De uiterst marginale groepjes in marginale landen, zoals Catalonië, enzovoort hadden en hebben voor Vlaanderen geen diplomatieke betekenis. Ik heb dat inderdaad tientallen malen gezegd aan de VU. De contacten van het Vlaams Blok met voorname Franse en nationalistisch Franse partijen zijn belangwekkend voor onze toekomst. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat, in de huidige context, het Front National zich tegen Vlaanderen zal keren. Dat is exclusief te danken aan het Vlaams Blok. Ten tweede, het lijkt me uitgesloten dat Frankrijk een agressieve politiek, ik heb het niet over diplomatieke maneuvers, tegen Vlaanderen kan voeren als het Front National dat niet wil. Die partij is per slot van rekening de personificatie van de Franse nationalistische beweging. De eventuele niet-interventie van Frankrijk hebben we dus volledig te danken aan Karel Dillen."

Tweede voorbeeld: Mark Grammens geïnterviewd door Blok-kamerlid Joris Van Hauthem in het partijblad van het Blok. Op de vraag hoe de westerse wereld zou reageren op een Belgische boedelscheiding, antwoordt Grammens: "Wij moeten ervoor zorgen dat we de wereld met ons mee hebben. De Vlaamse Beweging heeft aan dat aspect altijd al veel te weinig belang gehecht. Alle sympathie voor de Basken, de Catalanen, de Bretoenen, enz... in hun streven naar onafhankelijkheid dat ik ook steun, maar daar hebben wij niets aan. Wij moeten in Parijs, in Bonn en in Londen zitten, om daar dat Vlaams onafhankelijkheidsstreven aanvaardbaar te maken. Daarom is het ook een goede zaak dat Karel Dillen in het Europees Parlement een fractie vormt met Le Pen, die niet meer weg te denken is uit het Franse politieke spectrum. Dillen heeft Le Pen van het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven kunnen overtuigen zodat Le Pen een eventuele Belgische boedelscheiding best kan begrijpen, en hij de Fransen op zijn beurt zal uitleggen dat dit een aanvaardbaar streven is."

Mark Grammens, die een aantal jaren zelf een eigen tijdschrift voor diplomatie uitgaf, zou toch moeten weten dat als hij praat over 'uiterst marginale groepjes' in 'marginale landen' zoals Catalonië en Baskenland, we het hebben over de Convergencia van bankier Jordi Pujol, de Catalaanse minister-president die naar onze bescheiden mening nog altijd een ruim gedeelte van de Catalaanse bevolking achter zich heeft en iets meer uitstraling heeft dan de gemiddelde minister van de Vlaamse Regering. De 'marginale' Catalanen van de 'uiterst marginale' Pujol zijn er naar aanleiding van de Olympische Spelen van dit jaar toch maar in geslaagd de wereld diets te maken dat Barcelona op de eerste plaats de hoofdstad van Catalunya is! De Spelen hebben ingevolge de strategie van 'de marginalen' duidelijk een Catalaanse stempel meegekregen. Beeld je even de onzalige gedachte in dat de Spelen in de hoofdstad van Vlaanderen hadden plaatsgevonden...

En dan die 'marginale' Basken. De Baskische nationalistische partijen, die nog steeds ruim 60% van de bevolking achter zich kunnen scharen, zijn erin geslaagd op bij voorbeeld fiscaal vlak een autonomie uit te bouwen waar wij Vlamingen een puntje aan kunnen zuigen.

Karel Dillen heeft Le Pen van het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven kunnen overtuigen? Mon oeil. Laat ons niet lachen. Heeft Dillen Le Pen misschien ook enige sympathie voor de Bretoense beweging bijgebracht? Laat ons een kat een kat noemen. Wat is de band tussen het Blok en het Front? Hun beider uiterst-rechts ideeëngoed dat zich o.m. uit in de gemeenschappelijke standpunten inzake het terugkeerbeleid van migranten, Europese defensiepolitiek... Dat heeft met nationaliteitenproblematiek geen fluit te maken.

Tot slot: het mooiste doordenkertje. De eventuele niet-interventie van Frankrijk hebben we dus volledig te danken aan Karel Dillen. Zoals we de niet-interventie van nazi-Duitsland in Vlaanderen tijdens de Tweede Wereldoorlog wellicht te danken hebben aan ene Staf De Clercq? Mooie diplomatieke strategie: het Vlaamse onafhankelijheidsstreven naar de buitenwereld associëren met extreem-rechts. Als Grammens logisch doordenkt, zullen Dillen en consoorten best in Bonn en Berlijn, de toekomstige economische hoofdstad van Europa, in het kader van de Vlaamse beweging, aanpappen met een aantal onlangs verboden groepjes en partijen; in Londen zou Dewinter best zoete broodjes bakken met de conservatieve Tories, de Britse nationalisten bij uitstek.

Kortom: 'het doel heiligt de middelen', aldus Grammens. Zo werd in de jaren dertig de collaboratie ook voorbereid. Als de buit maar binnen is...