Nummer 104


Commentaar | februari 2005


Kwieke Flupke doet het weer (Pol Van Caeneghem)<< Nummer 104

"Hij kan het niet ..." getuigde ex-hofmaarschalk Herman Libaers destijds over Filip van België. Allicht niet, maar hij doet het toch telkens weer.

Eerst verwees hij de Belang-adepten naar de buitenste duisternis. Niet omdat het racisten zijn. Waarom zou hij zich dáárom trouwens zorgen maken? Voorvader Leopold II wist op dat vlak ook van wanten, remember de afgehakte handen van de zwarte slaven in zijn Congo.

Nee, wie aan de prinselijke degen moest vastgespiest worden, waren de snoodaards die het vaderland in tweeën willen hakken. Hij, Flupke, zou daar eens een stokje voor steken zie. Als een boos jongentje op de speelplaats roffelde hij zich op de adelborst. Kom maar op, Vlamen, ik ben een taaie, tot hier en niet verder!

En nu ontpopte Filip zich dus als een getuige. Getuige voor het VBO, bij de ondertekening van haar eisenpakket omtrent de Europese Lissabon-doelstellingen, die voor de werkgeversorganisatie uiteraard niet privatiserend genoeg kunnen zijn.

Toen schrok men toch een klein beetje in Laken. Eigenlijk was die handtekening geen handtekening, verklaarde men daar. En de prins wist niet wat hij tekende. Men zei nog net niet dat Filip zich niet realiseerde of hij berhaupt wel iets getekend had. Daarenboven had hij eerst getekend en dan weer niet, want op de webstek van het VBO was de handtekening plots verdwenen, wellicht via een miraculeuze ingreep uit het hiernamaals door de gelukzalige Boudewijn I.

Je zou bij dit alles natuurlijk op de dijen kunnen gaan kletsen om de hoge amusementswaarde van de kroonprinselijke soap. Er zit echter een systeem in wat vergoelijkend door een aantal opiniemakers steevast als flaters van een goedmenende jongen in opleiding wordt omschreven. Achter de uitwasemingen van de Taaie tekenen zich de contouren af van een neobelgicistisch offensief op verschillende fronten.

Toegegeven, Filip draagt daar zijn steentje toe bij op een meer onhandige manier dan papa Albert. Die beperkt uiterlijk zijn rol tot het ondertekenen - doorgaans vanuit Grassy-en-Provence - van de Belgische wetten, en tot het aantrekken van zijn rubberlaarsjes om bij watersnood schouderklopjes uit te delen aan getroffen landgenoten.

De Coburgs en unitaristen ontwapenen echter niet. Dat de gevestigde partijen en drukkingsgroepen nog steeds gewillig het hoofd voor hen buigen, blijkt duidelijk uit een aantal reacties op het optreden van Filip als getuige.

Neem nu bijvoorbeeld de vakbonden. Kan men zich één ogenblik inbeelden dat de prinselijke handtekening ooit een eisenpakket van ABVV of ACV zou sieren, waarbij de Lissabon-doelstellingen kritisch worden benaderd vanuit een sociaal-ecologische invalshoek? Off the record reageerden een aantal vakbondsverantwoordelijken blijkens persberichten weliswaar verontwaardigd. Maar officieel, oh maar...

Het ABVV deed er wat lacherig over en verwees de hele zaak naar de regering, het ACV zweeg.

De toekomstige koning van de Belgen (niet van ons uiteraard) schaart zich aan de kant van het patronaat en voor de anti-Vlaamse krachten in dit land. Allemaal niet zwaar aan tillen jongens...