Nummer 112


Eredoctoraat Garzón | december 2005


De wereldvreemde satrapen van de "Université Libre de Bruxelles" en hun "docteurs honoris causa" (Jo Thijssen)<< Nummer 112

De ULB reikte op 16 november veertien titels doctor honoris causa uit. Onder de geëerde doctoren de Spaanse mediageile magistraat Baltasar Garzón Real! Dat het de rector (en zijn medewerkers) ontbreekt aan enige kennis omtrent deze persoon mag duidelijk blijken uit zijn toespraak.

In 1998 liet Magistraat Garzón de Argentijnse ex-dictator Augusto Pinochet arresteren bij diens bezoek aan Londen. "Zo liet U gerechtigheid geschieden aan de moeders van de Plaza de Mayo in Santiago en aan de duizenden families die hun gefolterde, gedeporteerde, vermoorde en verdwenen verwanten, 'démocrates et de gauche', herdachten en beweenden. Dankzij U konden zij met hun rouwproces beginnen". - "Zo plantte u, als liefhebber van stierengevechten, een efficiënte banderilla in het schandaal van de straffeloosheid".

De volgende frase, "U streed tegen elk terrorisme, ook tegen de GAL-commando's", vraagt toch enige toelichting.

De GAL-commando's waren door het regime - onder leiding van de toenmalige eerste minister González - ingehuurde criminelen, waaronder vele Spaanse politiemannen in burger.Ze trokken in de jaren tachtig de grens over naar "Frans" Baskenland om er politieke vluchtelingen te vermoorden in de Vuile Oorlog tegen het Baskische Volk. Garzón ging in deze strijd zó ver dat zelfs de toenmalige president, Felipe González, in de problemen kwam en met de grootste moeite uit de beklaagdenbank kon gehouden worden. De ULB vergeet in zijn laudatio te vermelden dat Baltasar Garzón ooit op de kieslijsten van González' PSOE deelnam aan de Spaanse verkiezingen. Toen hij daarna naast het (beloofde?) begeerde ministerschap van Justitie greep zwoer de nieuwe eredoctor van de ULB Felipe González te zullen "terugpakken". Hij lukte er ei zo na in. Zijn strijd tegen GAL was dus helemaal niet zo "edelmoedig".

Waar Garzón zich in Argentinië ging bemoeien met "de uitzuivering van de dictatuur", liet hij dat na in eigen land. Garzón deed nooit een poging om, beter laat dan nooit, ook maar iets te doen aan de uitzuivering na de dictatuur in zijn eigen land. De tweede PP-regering van Aznar bestond in hoofdzaak uit kinderen, kleinkinderen, neven of nichten van politici die een hoge functie hadden tijdens het Francoregime! Een einde aan de straffeloosheid, maar niet in eigen land.

"Gerechtigheid voor de moeders van de Plaza de Mayo", maar het tegendeel voor de Baskische moeders die nu nog steeds elke keer méér dan duizend kilometer moeten afleggen voor een gevangenisbezoek van drie kwartier aan hun kind, in het verre Spanje.

"Gerechtigheid voor de gefolterde Argentijnen" maar de Spaanse magistraat keek niet eens op als een beursgeslagen arrestant vóór hem ondersteund moest worden bij het afleggen van de verklaringen die hem werden voorgezegd terwijl hij, "incomunicado", nog maar eens de plastic zak over het hoofd getrokken kreeg.

Baltasar Garzón zag mogelijk in een droom dat hij op een dag alle Baskische patriotten tegen de muur van het fronton (in elk dorp aanwezig) kon zetten en ze daar laten fusilleren.

Nadat het bestuur van de radicale partij Herri Batasuna tijdens een verkiezingscampagne een video-opname verspreide waarop enkele gemaskerde ETA-leden een vredesvoorstel voorlegden liet hij het hele partijbestuur oppakken! Méér dan 20 personen uit alle lagen van de bevolking kregen zeven jaar effectief en vlogen de cel in voor een opiniedelict! Tot het Grondwettelijk Hof twee jaar later het vonnis vernietigde. Twee jaar achter de tralies voor het tonen van een video met een vredesvoorstel!

Op 15 juli 1998 begon hij met de Endlösung van "Het Baskisch Conflict", de sluiting van de radicale krant EGIN en de arrestatie van een groot aantal medewerkers. Allen werden ze beschuldigd van "lidmaatschap van ETA". Toen deze beschuldiging niet hardgemaakt kon worden veranderde Garzón de aanklacht gewoon in "medewerking met ETA"!

Later volgde de organisatie "xaki" die beschuldigd werd het internationale netwerk van ETA te leiden. Toch werd er geen enkele buitenlander genoemd!

Dan kwam de sluiting van het "Zwarte Schaap", "Ardi Beltza" en de arrestatie van de hoofdredacteur, de "Galiciër" Pepe Rei. Ardi Beltza spitte alle onregelmatigheden op die de Spaanse pers onder de mat terecht deed komen. De Spaanse "pers" zag dit anders en noemde Rei "de man die aanwees wie door ETA neergeknald moest worden".

De organisatie Ekin was de volgende. Daarbij werden een aantal bekende Basken opgepakt op beschuldiging van "burgerlijke ongehoorzaamheid". De stichting Joxemi Zumalaba zou, o.a. met de publicatie van een aantal teksten, in de kaart hebben gewerkt van ... ETA.

Intussen waren de jongerenorganisaties Jarrai, Haika en Segi "geïllegaliseerd" "omdat ze deel uitmaakten van ... ETA". De jongeren werden "opgeleid om later tot ETA toe te treden". (In mei van dit jaar, 2005, volgde een vreemde uitspraak: "De nationalistische jongerenorganisaties maakten geen deel uit van ETA" Ze bleven wel verboden!)

In oktober 2001 was de amnestiebeweging, "Gestoras pro amnisti" aan de beurt. Wie politieke gevangenen verdedigt moet toch zéker van ... ETA zijn.

Eind april 2002 gingen de "Volkstaveernes", Herriko Tabernas, dicht. De spaarpotjes op de toog van de Batasuna-kroegen (en de schulden die de cafeetjes hadden) "zorgden voor de financiering van ... ETA".

Op 3 mei 2002 werd dan de partij Batasuna, "de politieke vleugel van ... ETA", buiten de wet gesteld. Deze "Partijenwet" kwam vanuit de oppositiepartij, PSOE, en werd gretig gesteund door de PP.

De vereniging van Baskische gemeenten, Udalbiltza, de oeroude Baskische vorm van basisdemocratie, werd in 2003 "opgerold" omdat ze de ideeën verdedigden van ...ETA.

Uiteindelijk werd de enige Baskischtalige krant, Egunkaria, gesloten. De verantwoordelijken, onder wie een eerbiedwaardig schrijver en een jezuïet, werden aangehouden, vernederd en ... gefolterd!

Al deze Zaken werden door de Doctor Honoris Causa van de ULB in één Zak gestopt, "18/98", die op dit ogenblik in Madrid haar beloop krijgt.

Intussen dienden we in eigen land enkele keren alle zeilen bij te zetten om "ons" Baskisch koppel, Moreno & García, veilig te stellen. Dit werd door de "kwaliteitskrant", El Pa¡s, van 09.02.96 gezien als "de laatste strijd van Vlaanderen tegen de Hertog van Alva!" Nadat "wij" bij de goedkeuring van het internationaal arrestatiebevel ons lot in handen van o.a. Spaanse charlatans hadden gelegd probeerde Spanje via deze weg Moreno & García opnieuw beet te krijgen. Toen dit weer niet doorging ontstak Garzón in een Spaanse furie en verweet hij de raadsleden van de Hoven van Beroep van Antwerpen en Brussel onkunde.

Toch is Justitie in ons land gestoeld op een rechtsstaat die 175 jaar oud is. Spanje begon pas aan een (krakkemikkige) democratie te werken nadat Franco stierf en dat is deze maand precies ... 30 jaar geleden!

Na de flauwe KUL met koning Juan Carlos de Borbón in Leuven, een aantal jaren geleden, komt daar nu de ULB met Baltasar Garzón bij. Zo verlaag je toch je eigen naam en faam!