Nummer 113


Nieuws uit het derde gewest en zijn riante omgeving | januari 2006


(Euro-)Brussel-kroniek (Bernard Daelemans)<< Nummer 113

Paradijslijke harmonie verbroken

De gepatenteerde leugenaars die ons destijds het Lombardakkoord door de strot geramd hebben, komen nu bedrogen uit. Dat blijkt nu de samenwerking tussen Franstalige en Vlaamse partijen in het kader van de lijstvorming voor de gemeenteraadsverkiezingen alles behalve van een lijen dakje gaat. Pro memorie: behalve een vaste vertegenwoordiging voor de Brusselse Vlamingen in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad (17 op 89 raadsleden), hield het Lombardakkoord ook in dat voortaan jaarlijks een miljard BEF wordt uitgetrokken als extra bron van inkomsten voor de 19 gemeenten. Dat geld krijgen alleen de gemeenten die een Vlaamse schepen in het bestuur hebben. Niet alleen zou dat volgens de paarse sterkhouders van het akkoord ertoe leiden dat alle gemeenten uiteindelijk een Vlaamse schepen in het college zouden opnemen, bovendien zouden de Franstalige partijen zo wel verplicht worden om Vlamingen op gunstige plaatsen op de lijst te zetten. Dat was nu juist, zoals ze zelf zeiden, het 'perverse' van dit systeem. Voorts was alles koek en ei onder de paarse zon. Wat is er van in huis gekomen? In een aantal gemeenten zijn er sindsdien inderdaad Vlaamse schepenen in het bestuur opgenomen, maar zij zijn bijna stuk voor stuk zonder ernstige bevoegdheden en middelen. Er blijven nog steeds een paar (rijke) gemeenten over, die te fier zijn om een Vlaamse schepen te laten 'inkopen'. En ook met de plaatsen op de lijsten wordt het noppes.

Als toemaatje blijkt de fantastische communautaire verstandhouding waar 'paars' het patent op had een zoveelste begoocheling te zijn geweest. Vanuit de partijhoofdkwartieren van zowel PS als MR wordt de opname van Vlamingen op de lijsten actief tegengewerkt. Dat Olivier Maingain zijn veto heeft uitgesproken tegen de 'flamingante VLD van Guy Vanhengel' verwondert misschien niet, maar dat de besprekingen tussen PS en SP.a op verschillende plaatsen stroplopen is wel een nieuwigheid. Dit gebeurde bijvoorbeeld in Jette. Bij de vorige verkiezingen waren daar zowaar zes socialistische raadsleden gekozen (een record voor Jette) op een lijst die voor de helft met Vlamingen was bevolkt (een unicum voor het Gewest), zodat drie van de zes verkozenen inderdaad ook Nederlandstaligen waren, en de plaatselijke SP.a-voorman, Werner Daem, een interessante schepenpost kon in de wacht slepen. Maar dit experiment is niet voor herhaling vatbaar, zo blijkt, want de PS heeft laten weten dat alleen Werner Daem zelf welkom is op de PS-lijst. Ook in Brussel-stad wordt het niks met de PS-Sp.a-samenwerking: bij de vorige verkiezingen raakte de enige Vlaming op de PS-lijst (8ste plaats), Rohnny Buyens niet verkozen, omdat allochtone medekandidaten stuk voor stuk met hun voorkeurstemmen over hem sprongen. Buyens, aan wie een schepenpost was toegezegd, had het nakijken.

De partij was niet bereid een oplossing te zoeken door zetelende raadsleden te vragen ontslag te nemen en het Vlaams schepenambt ging daarom naar Bruno De Lille (Groen!), die ook nog genoegen nam met minder dan geen bevoegdheden. De houding van de PS in Brussel-stad tegenover de Vlamingen is niet gewijzigd, daarom treden de 'progressieve' Vlaamse partijen met een eigen regenboogkartel (Sp.a, Groen! en Spirit) naar de kiezer.

Het is Philippe Moureaux, de grote manitou van de Brusselse PS zelf, die vooroploopt in het anti-Vlaams discours van de laatste maanden. Hij verklaarde dat de Vlamingen met 17 raadsleden in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad oververtegenwoordigd zijn. Het voornemen van Vlaams minister Keulen om van huurders van sociale woningen de bereidheid te vergen om Nederlands te leren noemde hij een racistische maatregel. Dezer dagen zou Guy Vanhengel zich met zijn Vlaamse collega's 'beraden' over het Franstalig gestook tegen de Vlamingen. Meervoud is benieuwd wat daaruit voortkomt. Veel indruk zal men niet maken als men de Franstaligen al op voorhand gelijk geeft, zoals sommigen doen door te erkennen dat de eis tot splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde eigenlijk 'onredelijk' was.

Nederlandsonkundige Brusselse burgervader

Kop van Jut voor de Vlaamse partijen is tegenwoordig mevrouw Faouzia Hariche. Deze bevallige verschijning van Algerijnse herkomst, die opgroeide in Charleroi, maar na studies Romaanse filologie aan de ULB carrière maakte bij de Brusselse PS, mocht tot verrassing van vriend en vijand Freddy Thielemans vervangen als plaatsvervangend burgemeester tijdens diens afwezigheid om medische redenen. Het Vlaams protest is meer dan terecht. Deze jongedame spreekt geen gebenedijd woord Nederlands, en - hoewel dat niet wettelijk geregeld is- het kn niet dat de burgemeester van de hoofdstad de taal van de meerderheid der Belgen niet machtig is. Anderzijds kon het blijkbaar wel dat zij de bevoegdheid over het Nederlandstalig gemeentelijk onderwijs uitoefent. Ze probeerde zelfs een Nederlandsonkundige ambtenaar als directeur aan te stellen op de dienst Nederlandstalig onderwijs van haar administratie. Dat was ook zowat de enige onwettige benoeming die de Vlaamse meerderheidspartijen in al die jaren hebben kunnen laten vernietigen. Diezelfde Faouzaia Hariche is ook nog eens voorzitter van het Sint-Pietersziekenhuis 'waar Vlamingen niet thuis zijn'.

Rapport vicegouverneur

Bravo voor staatssecretaris Brigitte Grouwels: ze eist zowaar van minister-president Charles Picqué inzage in het jaarlijks taalrapport van de vice-gouverneur van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. In dat rapport houdt de vice-gouverneur nauwkeurig bij hoeveel benoemingen de negentien gemeenten doen in strijd met - en soms ook wel eens in overeenstemming met - de taalwetgeving. Over de taalrapporten van de vice-gouverneur en de heldhaftige strijd die in de verschillende parlementen van ons land is gevoerd om er inzage in te krijgen kan men een boek schrijven. Eén ding staat als een paal boven water: vroeg of laat zal Grouwels het rapport te zien krijgen. Dan zullen we tot onze geruststelling kunnen vernemen dat het in 2005 al even slecht gesteld was met de toepassing van de taalwetgeving als al die jaren tevoren.

Hoofdstad van de criminaliteit

België, zo bleek recent, spant de kroon inzake verkeersboetes. Die zijn het hoogst van de hele Europese Unie. De verkeersveiligheid is een duidelijke prioriteit van onze bestuurders, en er gaat geen dag voorbij of de boetemodaliteiten vormen een voorwerp van debat. Nóg meer flitspalen, de foutenmarge van 6 km/u laten vallen, al dan niet flitsen aan de schoolpoorten buiten de schooluren, daar bakkeleien onze politici graag over. Ook het communautaire aspect, nl. dat het gros van de flitspaalboetes uit Vlaanderen komt, is nu zelfs al doorgedrongen tot de politiek-correcte gremia van de VRT-nieuwsredacties. En zelfs het feit dat de inkomsten uit verkeerboetes op een flagrant oneerlijke manier tussen de gewesten verdeeld worden, en een substantiële transfer uitmaken, is geen geheim meer.

Maar het veiligheidsbeleid dat gaat over criminaliteitsbestrijding, diefstallen, overvallen, inbraken, car-jackings enz., daarover blijven onze politici onnoemelijk stil. Bij verkiezingen hoort men al eens iets waaien over 'meer blauw op straat', maar daar is men gezien de aanslepende politiehervorming in de praktijk nog lang niet aan toe. En dan wordt er wel gebakkeleid (alweer communautair) over jeugdsanctierecht of over de capaciteit van gevangenissen of het statuut van cipiers. Het thema nog maar aankaarten zou al stemmen opleveren voor het Vlaams Belang, en dus wordt er niet over gesproken, en voor zover men kan waarnemen, ook niets aan gedaan.

Intussen worden de Brusselaars wel met de feiten geconfronteerd. Twee stamgasten van het Vlaams Huis werden onlangs het slachtoffer van een zogenaamde 'wurgoverval'. Dat is een nieuw verschijnsel, waarbij het slachtoffer bewusteloos gewurgd wordt en beroofd terwijl hij voor enkele minuten uitgeteld is. Dat wil zeggen, als alles goed gaat, maar het kan ook foutlopen. Bij wijze van troost werd door de politie aan een van beide ongelukkigen meegegeven dat hij nog van geluk mocht spreken, aangezien dezelfde avond twee jongedames, eveneens slachtoffers van de Albanese bende die zich aan deze vergrijpen schuldig maakt, met een verbrijzeld strottenhoofd naar het ziekenhuis waren afgevoerd.

De buurt van het Vlaams Huis is gelukkigerwijs ontzien van auto-inbraken, een plaag die zowat heel de stad ten deel valt, net als handtasdiefstallen (2.761 in 2004), inbraken in woningen (10.788 in 2004), autodiefstallen (3.501 in 2004), en incidenten met opzettelijke slagen en verwondingen (8.320 in 2004). Het aantal autodiefstallen is de jongste jaren wel een stuk verminderd, maar het aantal moorden gaat wel in stijgende lijn (150 in 2004).

Er zijn nog andere ongemakken in de moderne grootstad, waarover men niet graag spreekt. Brigitte Grouwels had de euvele moed het probleem aan te kaarten dat vele vrouwen ondervinden wanneer zij zich in bepaalde wijken met een sterke islamaanwezigheid wagen. "Wij zijn het beu om op straat telkens te worden uitgescholden voor hoer en nageroepen, omdat we niet gekleed zijn volgens de denkbeelden van bepaalde mannen. (...) De Zuidlaan tegenover het Zuidstation was vroeger een hele gemengde buurt, waar veel Belgen een winkel hadden", zegt Grouwels, "Nu is het een wijk waar de allochtone winkels overheersen, die gecontroleerd worden door een bepaald soort mannen. Ze kijken vanuit de cafés toe wie er allemaal voorbijkomt en intimideren vrouwen". Of de staatssecretaris ook zelf al is lastig gevallen? "Ja hoor, en mijn dochter herhaaldelijk, net zoals haar vriendinnen. Dat zijn jonge vrouwen die gekleed zijn volgens de mode met smalle bloesjes en al eens een streepje blote buik. Allochtone meisjes worden aangesproken als ze geen hoofddoek dragen." De staatssecretaris pleitte voor een studie over dit fenomeen, maar werd door Philippe Moureaux meteen uitgekreten voor raciste.

Sommige vormen van vandalisme vallen niet op, maar kosten de gemeenschap wel handenvol geld. De Brusselse metro voert gelukkig een lik-op-stuk beleid wat betreft vandalisme. Graffiti in de stations en in de metro- bus en tramstellen worden altijd prompt verwijderd. Als de (vaak minderjarige) daders geklist worden, mogen zij (meestal hun ouders) opdraaien voor soms miljoenen schade (en soms hun huis verkopen). Een ander probleem zijn de roltrappen: uit een antwoord van minister Pascal Smet op een parlementaire vraag van Johan Demol blijkt dat in 2004 zomaar eventjes 37.442 keer misbruik is gemaakt van de noodstops op de 296 roltrappen in de metrostations, zonder automatische herinschakeling waarmee de trappen nochtans zijn uitgerust. Daardoor moeten de permanentieploegen 30% van hun tijd besteden aan het herinschakelen van de roltrappen. Dit kom neer op meer dan 5.000 uren per jaar zonder de interventies van andere hiertoe opgeleide personen in rekening te brengen (1.500 personeelsleden van de MIVB volgden die opleiding).

Onlangs barstte dan weer een polemiek los rond de vraag of de politie wel gebruik mag maken van 'lokwagens' om auto-inbrekers te vatten. In zo'n auto, die voorzien wordt van logo's van merken van computermateriaal, wordt zichtbaar een laptop opgesteld. Telkens als de politie zo'n lokauto had klaargezet, was het binnen het uur prijs. Maar critici menen dat dit een ongeoorloofde vorm van 'uitlokking' is. Feit is wel dat bepaalde firma's tegenwoordig weigeren in bepaalde buurten uit te rukken voor herstellingswerken (elektriciteit, elektronica, loodgieterij, enz.), omdat de garantie dat het materiaal uit hun bestelwagen geroofd wordt er praktisch 100% is.

Als uitsmijter vermelden we nog dat Brussels volksvertegenwoordiger Jos Van Assche (VB) het slachtoffer is geweest van een Afrikaanse oplichter die het parlementslid bergen goud had beloofd via beleggingen in Angolese graanproductie. Het onfortuinlijke parlementslid is alweer een paar duizend euro lichter en een multiculturele illusie armer.

Ruzie (1)

De succesvolle vereniging West-in, die een indrukwekkend palet culturele activiteiten ontplooit vooral in de Noord-Westelijke gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest (Berchem, Ganshoren, Jette, Koekelberg en Molenbeek) en een zeer ruim publiek bereikt heeft het Rodenbachfonds de wacht aangezegd. Wat wil het geval? Kort geleden stapte West-In, na rijp beraad, in een subsidieregeling onder de hoede van het Rodenbachfonds, en onder de benaming 'Koepel Rodenbachfonds Brussels Hoofdstedelijk Gewest'. Na erkenning door de VGC werd een educatief medewerker aangesteld tot voldoening van iedereen. Tot op het moment dat volgens voorzitter André De Schutter 'de aap uit de mouw kwam', en de kersverse Brusselse Rodenbachkoepel 'zachtjes gedwongen werd om mee in de politieke tredmolen te stappen'. De Brusselse bestuursleden staan echter op hun onafhankelijkheid. Zij willen openstaan voor alle strekkingen, en voor iedereen zonder onderscheid van geslacht, leeftijd, ras of nationaliteit. Het Nederlands moet worden behouden als bestuurstaal en voertaal. Als antwoord werd de 'educatieve medewerker' ontslagen. West-In heeft echter al lang genoeg bewezen dat het meer dan genoeg veerkracht heeft om het ook zonder de subsidies en vrijgestelden te trekken.

Ruzie (2)

In Jette zou het hardwerkende Vlaams parlementslid Greet Van Linter (VB) bij de gemeenteraadsverkiezingen niet op de lijst mogen komen, althans niet als het aan haar gemeentegenoot en collega in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad Dominiek Lootens ligt. Lootens trekt partij voor oud-VU-raadslid Jan De Berlangeer, een chagrijnig personage dat stikt van de jaloezie omdat zijn eigen echtgenote bij de laatste gewestraadsverkiezingen een volgens hem minder gunstige plaats op de lijst had gekregen en 15 stemmen tekort kwam om verkozen te zijn in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad. We kunnen ons niet voorstellen dat een rancuneus figuur als De Berlangeer in Jette enige populariteit geniet, maar dat is blijkbaar wel de reden waarom Lootens de man wil paaien. Op 1 februari moeten de ontwerplijsten bij het Vlaams Belang neergelegd worden, maar de partijraad en het hoofdbestuur moeten zich ook nog over de kwestie uitspreken.

TV-Brussel en Pierre Wynants

Op vrijdagavond schenkt TV-Brussel in het programma 'Kunst-Wet' bijzondere aandacht aan een opmerkelijke Brusselse persoonlijkheid. Dat was enkele weken terug de baas van het klasserestaurant 'Comme chez Soi', Pierre Wynants. Die blijkt ook een meer dan behoorlijk mondje Brussels te spreken, en dat is natuurlijk mooi meegenomen. De uitzending leek echter meer op een gratis publiscoop voor de ondernemingen van Wynants, dan op een human interestgesprek met een markante persoonlijkheid. Wynants verleent zijn naam aan kant-en-klare maaltijden die door het warenhuis Delhaize worden gefabriceerd en gecommercialiseerd. Tevens heeft hij in het Casino van Oostende een nieuwe visbrasserij geopend, de 'Ostend Queen'. Dat laatste restaurant werd al gunstig besproken in de Guide Michelin nog voor het zijn deuren had geopend. Guide Michelin zag zich uit eerlijke schaamte verplicht alle exemplaren van die editie uit de handel te nemen, maar dat opmerkelijke gebeuren verneemt men niet uit de bijdrage van TV-Brussel. Men vraagt zich af hoe vaak hoofdredacteur Jan De Troyer gratis bij Comme Chez Soi mag gaan eten voor het uitzenden van deze bedrijfsfilm.

Nederlands in de winkel

Het Huis van het Nederlands heeft in Brussel vorig jaar 90 winkeliers een aangepaste cursus Nederlands gegeven. Dat waren er minder dan de tweehonderd het jaar tevoren, toen met de cursus gestart werd, maar deze keer volgden ze de cursus wel allemaal tot het einde toe, en met reden: alleen wie slaagde voor het examen kreeg zijn inschrijvingsgeld (100 euro) terug. De winkeliers leren in tien lessen hun klanten begroeten, helpen kiezen, laten betalen en een prettige dag wensen. Ze leren zinnen maken met 'want' en 'omdat', comparatieven, en het gebruik van 'die', 'dat' en 'deze'. In een tweede lesreeks leren de cursisten omgaan met 'lastige klanten' die klachten hebben. Het Huis van het Nederlands gaat nu ook een cursus ontwikkelen voor taxichauffeurs. Daar is grote nood aan, want verreweg de meeste Brusselse taxichauffeurs spreken of verstaan geen woord Nederlands.