Nummer 118


Redactioneel | juni 2006


De herberg met het hoefijzer (Christian Dutoit)<< Nummer 118

Zeg nu eerlijk: Montenegro is niet meteen een stukje Europa dat de afgelopen decennia vaak de koppen van onze pers haalde. Ouderen onder ons, die nog het juk van het pre-Vernieuwd Secundair Onderwijs hebben ondergaan, hebben wellicht het verplichte boekje van A. den Doolaard gelezen, maar daar is het bij gebleven. Den Doolaard heeft trouwens meer gedaan dan alleen maar een boekje over Montenegro geschreven, en zijn teksten leverden hem een uitwijzing op uit Oostenrijk, Duitsland en Italië. Maar dat doet hier niets ter zake.

Op 21 mei roept dit staatje met 678.000 inwoners zijn onafhankelijkheid uit. Met een niet al te grote meerderheid (in Québec hebben ze altijd dat halve procentje tekort...), maar toch vrij zelfbewust en onder de slogan 'voor democratie, ecologie en welzijn'. De toekomst zal uitwijzen of de vlag de lading dekt. Er wordt al volop onderhandeld over een 'stabilisatie- en associatieakkoord' met de EU...

Eén van de grote tegenstanders van de Montenegrijnse onafhankelijkheid was en is Frankrijk. Het was Chirac die eiste dat minstens 55% van de bevolking zich voor onafhankelijkheid zou uitspreken (voor wat Québec betreft kwam deze eis natuurlijk nooit over zijn lippen). Het heeft niet mogen baten, evenmin als zijn kruistocht voor de Europese grondwet.

In Vlaanderen werd er in het algemeen maar lauwtjes gereageerd op de Montenegrijnse onafhankelijkheidsverklaring. In principe is er in het Vlaams parlement een meerderheid voor een Vlaamse onafhankelijkheid (Vlaams Belang, Spirit, N-VA en CD&V), maar dat is een papieren wijsheid. Neem nu N-VA: die partij had zelf voorstellen om een referendum te organiseren rond de EU-grondwet, maar toen deze eis in plenaire zitting kwam was de druk van CD&V zo groot dat de partij haar eigen voorstellen niet steunde. Wat er vandaag in Catalonië gebeurt gaat in dezelfde richting: ook daar was er een duidelijke meerderheid voor de erkenning van Catalonië als 'natie', in het regionaal parlement overweldigend goedgekeurd door linkse nationalisten, socialisten en mét de steun van de liberale centrumnationalisten die er voordien altijd al aan de macht waren. In Madrid heeft men en stoemelings de zaak even opnieuw besproken en de room van de taart gehaald.

Lippendienst kan er altijd wel van af. Maar als puntje bij paaltje komt wordt de koffie deskundig gedecafeïneerd. In Montenegro waren de zaken duidelijk: ja of nee, en het werd ja, zeer tot ongenoegen van de Europese 'groten' en de Commissie. Maar de klok kan moeilijk nog terug gezet worden, hoewel. Alles staat of valt met de inhoud die aan de Montenegrijnse soevereiniteit gegeven wordt. Maar laat ons niet voorbarig met het vermanende vingertje wijzen naar deze kleine bergstaat van 'het Hoefijzer': onze Vlaamse politieke topvertegenwoordigers bijvoorbeeld zijn nog niet eens in staat om B-H-V te splitsen, alle dure eden ten spijt. Daar hoeft zelfs geen druk van Chirac of de EU-Commissie aan te pas te komen: de bange beunhazerij zit ingebakken in ons (gebrek aan) politieke denken.

Alle succes toegewenst dus aan dat roversholletje met enig zelfrespect.