Nummer 120


Vakbonden | oktober 2006


ABVV-bastion brokkelt af (Jef Turf)<< Nummer 120

Officieel blijft het ABVV zweren bij het unitarisme. Onder het voorwendsel van de solidariteit binnen het proletariaat moet de kunstmatige eenheid van structuur blijven bestaan, zoals ze zelfs vastgeankerd zit in de statuten. Alsof solidariteit een kwestie is die uitsluitend kan gedijen binnen de kunstmatige structuur van dit land.

Maar ook binnen het ABVV is de unitaristische houdgreep aan het verzwakken. Eén van de historisch belangrijkste centrales, de metaalcentrale, werpt de handschoen in de ring. De centrale heeft beslist te gaan splitsen! Zomaar, tegen de statutaire regels in, en zonder zich veel te bekommeren om de ingewikkelde verdeling van de nalatenschap. Merkwaardig is dat deze big bang in de vakbondsgeschiedenis in de media - zelfs in de eigen vakbondsmedia - schroomvallig wordt verzwegen. Alleen ingewijden kennen het verhaal.

En dit verhaal is op zijn minst merkwaardig. Terwijl overal het de Vlamingen zijn die - meestal hulpeloos en onderdanig - smeken om splitsing, is het bij de metaalcentrale de franstalige vleugel die de zaak heeft bedisseld. Onder impuls van de Luikse haantjes werd de anti-statutaire beslissing doorgevoerd. Zij zijn het beu niet alleen baas te zijn, en rekening te moeten houden met de sterker geworden Vlaamse afdelingen.

Zo gaat dat dus in dit zalige land: Vlamingen mogen bestendig de grieventrommel roeren, de splitsing eisen van de sociale zekerheid, van justitie, van artsensyndicaten, van heel de unitaristische kringloopwinkel: daarvoor heeft vlinder Di Rupo slechts één antwoord: NON!

Maar als een Luikse club één eis stelt, wordt die pil zonder meer doorgeslikt, statutair verantwoord of niet.

In dit geval: mij niet gelaten. Geef de franstaligen hun goesting, en de Metaalcentrale van het ABVV is gesplitst, als voorbeeld voor heel de vakbond. De Vlamingen zullen er niet rouwig om zijn: het gezamenlijk vergaderen (uiteraard vooral in de Franse taal), plaatst hen voortdurend ab initio in een ondergeschikte positie. Bovendien verschillen de opvattingen van de Franstalige metallo's op vele terreinen van die van de Vlamingen.

Hopelijk inspireert de succesrijke tactiek van de franstalige metaalcentrale de toekomstige Vlaamse onderhandelaars: neem nu eindelijk eens zelf het initiatief om de Vlaamse splitsingseisen op tafel te leggen als te nemen of te laten. Ofwel zullen we vanuit een onafhankelijk Vlaanderen solidair verder werken met onze Waalse broeders, ofwel gaan we als vijanden uit elkaar, tot schade van beide gemeenschappen.