Nummer 121


Kruistocht tegen Turkse communisten | november 2006


Rechtsstaat België: hoe lang nog? (Jan van Ormelingen)<< Nummer 121

Als we het over een rechtsstaat hebben, dan is de scheiding der machten hiervan een essentieel onderdeel. Westerse landen zoals België noemen zichzelf graag een rechtsstaat en gaan in het buitenland verkondigen hoe het allemaal werkt. Toch moeten we vandaag in België vaststellen dat de strikte scheiding van de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht steeds minder heilig is. De gebeurtenissen van 11 september 2001 en de internationale strijd tegen het 'terrorisme', geven deze evolutie alleen maar zuurstof. De kruistocht van de Belgische staat tegen Turkse communisten in ons land, illustreert die ontwikkeling in de praktijk.

DHKC

Waarschijnlijk is het nog een overblijfsel uit de tijd van de donderpreken die werden gehouden op de kansels van onze kerken, maar het beeld van de 'duivelsche communisten' dat veel Vlamingen nog hebben, wordt zorgvuldig gecultiveerd door lieden die beweren dat de 'vrijmaking' van de markt niet vlug en vrij genoeg kan gebeuren. Natuurlijk zijn er in naam van het communisme vreselijke dingen gebeurd, iedereen kent ze. Maar is gepermitteerd om iedereen die zich communist noemt te veroordelen?

Nee! Als we een eerlijk oordeel vellen op basis van iemands ideeën en daden, dan is het beeld al een heel stuk genuanceerder. Is de Vlaamsgezinde communist Jef Van Extergem - die stierf in een concentratiekamp - iets te verwijten? En wat met Bert Van Hoorick die na de oorlog opkwam voor de kleine garnalen van de repressie? Was het communistisch verzet tegen Franco in de Spaanse burgeroorlog niet gerechtvaardigd? Is het leven in Cuba zo onmenselijk?

Als democraten moeten wij ook de Turkse communisten van het DHKC, die in ons land vervolgd worden, genuanceerd benaderen. Dat de situatie van de mensenrechten in Turkije barslecht is, kunnen we nalezen in talloze rapporten van onafhankelijke internationale organisaties. Dit hoeft niet te verwonderen als je weet dat de legerleiding (achter de schermen) nog steeds de touwtjes van de Turkse politiek in handen heeft. Het Turkse regime kan op de steun rekenen van het Westen omdat Turkije wordt gebruikt als Amerikaanse uitvalsbasis in de regio. Dat deze toestand verzet oproept, is onvermijdelijk. Of het gewapend verzet van de PKK, het DHKC of andere organisaties gerechtvaardigd is, is voer voor discussie. Feit is dat het gewapende verzet door het Turkse regime wordt aangegrepen om de hele politieke tegenbeweging te criminaliseren, zelfs al staat de gewapende strijd in de marge.

Turks-Belgische staatssolidariteit

Met een grote Turkse gemeenschap in België en duizenden Belgische toeristen die in Turkije van de zon genieten, is het maar logisch dat er goede banden zijn tussen de twee vernoemde landen. Je moet wel flink racistisch zijn als je tegen de toetreding van Turkije tot de Europese Unie bent. Tenminste, zo zou het Belgisch establishment willen dat iedereen in België het bekijkt.

Toch noopt de realiteit ons om daar heel wat vraagtekens bij te plaatsen. Om te beginnen is het vreemd dat België zo'n goede betrekkingen onderhoudt met een regime dat nog steeds wordt gecontroleerd door militairen. Bovendien wordt de toetreding van Turkije tot de EU vooral georchestreerd om het land 'economisch te ontsluiten', en zijn er maar weinig nobele doelstellingen aan verbonden. En wie dacht dat reizen naar Turkije puur plezier is, moet wel bedenken dat de toeristische sector er voor het overgrote deel in handen is van het Turkse leger...

Bij de Belgische machthebbers is de Turkse liefde zelfs zo groot dat ze ook omstreden Turkse kandidaten op hun kieslijsten zetten. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Schaarbeek werd een figuur die dicht bij de Turkse fascistische Grijze Wolven (MHP) staat, kandidaat op de PS-lijst, maar ook op andere plaatsen in Vlaanderen zijn er bedenkelijke Turken te vinden op de kieslijsten.

Tussen beide landen bestaat er ook een nauwe militaire en politionele samenwerking. Deze samenwerking moet er voor zorgen dat vervolgde Turken in België zo snel mogelijk naar Turkije worden overgebracht.

Grote spelbreker is de 'oude Belgische rechtsstaat', die waakt over elementaire rechten. Omdat de goede relaties met Turkije belangrijker zijn dan mensenrechten, negeert de Belgische staat haar eigen rechtsregels en past ze desnoods aan. Wie herinnert zich nog dat minister Antoine Duquesne weigerde om Fehriye Erdal vrij te laten, zelfs als had de rechter hem daartoe verplicht? Het was de tijd dat het gerecht en de uitvoerende macht nog regelmatig eens botsten over dergelijke zaken. Sinds de septembergebeurtenissen in New York zijn dit soort aanvaringen verminderd.

Politieke tegenstanders zijn omgetoverd tot terroristen die nauwelijks nog rechten hebben. De verstrengeling tussen de uitvoerende, wetgevende en rechterlijke macht is zorgwekkend groot geworden.

Turkse communisten in de beklaagdenbank

In 1999 werden er in een appartement in Duinbergen (Knokke-Heist) bij toeval wapens en ander bezwarend materiaal aangetroffen. Op zich niet zo'n opzienbarend nieuws, ware het niet dat de Turkse communistische organisatie DHKC er mee te maken had. Omdat het DHKC een van de grote oppositiebewegingen in Turkije is, moesten de betrokkenen zo zwaar mogelijk worden bestraft. België had de verdachten natuurlijk liefst gewoon op een vliegtuig naar Turkije gezet, maar dat was wettelijk niet mogelijk.

Op 28 februari jl. viel er een uitspraak in het DHKC-proces. Afgezien van de vlucht van Fehriye Erdal is ons vooral bij gebleven dat een deel van de beklaagden werd veroordeeld voor de feiten uit 1999 en dat twee anderen werden veroordeeld op basis van de nieuwe terrorismewetgeving van 2003. Eén van de twee die voor terrorisme werden veroordeeld, was Bahar Kimyongür, een geboren en getogen Brusselaar van Turkse afkomst. Hij kreeg vier jaar cel voor het voorlezen van een persmededeling van het DHKC, het organiseren van een persconferentie en het geven van een interview aan RTL. Vier jaar cel voor het verkondigen van een mening! Advocaat Paul Bekaert verklaarde over de nieuwe terrorismewetgeving in dit blad: "De gevolgen zijn zeer zwaar. Deze wetgeving kan gebruikt worden, niet enkel voor terroristen in de letterlijke zin van het woord die geweld gebruiken, maar volgens mij kan ze ook gebruikt worden tegen elke politieke opposant" (Meervoud 115). De rol van rechter Freddy Troch en openbaar aanklager Johan Delmulle, allebei van CD&V-signatuur, was alles behalve onbesproken. Het proces in beroep zou op 11 september (symbolisch toch?) plaatsvinden in Gent.

Eind april werd Bahar Kimyongür opgepakt in Nederland omdat er een internationaal aanhoudingsbevel tegen hem liep. Achteraf bleek zijn aanhouding grondig voorbereid te zijn ondermeer door kabinetsafgevaardigden van Laurette Onkelinx en genoemde Johan Delmulle. Met andere woorden: politiek en gerecht bekijken hoe ze van een 'lastige' landgenoot af kunnen geraken.

Op 7 november viel er een uitspraak in beroep. De straffen werden koudweg verhoogd, ook voor Bahar, die vijf jaar cel kreeg en werd aangehouden.

Het is ontstellend hoe weinig aandacht er in de Vlaamse pers naar deze zaak is gegaan, het gaat nochtans over de fundamenten van de Belgische rechtsstaat. Politieke en sociale bewegingen moeten zich tegen deze gang van zaken verzetten, want voor we het beseffen zullen ook zij in de klappen delen.