Nummer 130


Sociaal | oktober 2007


Wat willen de vakbondstop, academici en kunstenaars met hun petitie? (Miel Dullaert)<< Nummer 130

Eind september werd op initiatief van de vakbondstop en van vertegenwoordigers uit de academische- en kunstwereld een petitie gelanceerd om België te redden in naam van de "solidariteit". Vanwaar die door de media gedramatiseerde ijver? Waarom voelen zij zich geroepen solidair te zijn met de monarchie, de Belgische bourgeoisie en zijn staat?

Vakbondstoppen, academici en kunstenaars hebben een petitieactie georganiseerd "Red de solidariteit".De top van vakbonden en links blijven zich verder commiteren met hun natuurlijke tegenstanders: de Belgische bourgeoisie. Hoe is het zover kunnen komen? We gaan even terug in de tijd. Tot 1980 domineerde het Belgisch nationaal kapitalisme. Binnen dat kader veroverde de arbeidersbeweging sociale rechten zonder echter de politieke heerschappij van de Belgische bourgeoisie in vraag te stellen. In ruil voor die onderwerping kreeg zij van de elite een belangrijke plaats in het Belgische staatsbestel. Er werd een heel netwerk van sociaal overleg, parastatalen uitgebouwd en meteen een omvangrijk bureaucratisch apparaat dat zich inschakelde in het economische beleid van de elite. De vakbondstoppen en de traditioneel linkse leiders werden in vorige eeuw de "brillant second" als ondergeschikte component van het Belgisch establishment. Mede hierdoor werd de uitbouw van de naoorlogse welvaartsstaat mogelijk. Hij versterkte de legitimiteit van de vakbondsorganisaties naar de achterban. De welvaartsstaat vormde de materiele grondslag van het belgicisme van de top van de Vlaamse arbeidersbeweging.

*

Met de neoliberale mondialisering, de financiële deregulering van de kapitaalmarkten vanaf de jaren 1980, veranderen de parameters van de sociaal-economische krachtsverhoudingen. Het Belgisch establishment is voor het eerst sinds 1830 zijn economische autonomie kwijt en ondergeschikt geworden aan het mondiaal kapitaal. De integratie van de Belgische bourgeoisie in het mondiaal kapitaal heeft tot gevolg dat wat in het IMF, en vooral de EU wordt uitgestippeld, als een oekaze wordt opgelegd aan de bevolking zonder democratische pottenkijkerij. Door een filiaal te worden van het transnationaal kapitalisme is de basis, waarop de Belgische bourgeoisie steunde om zich op te werpen als de verdedigster van het nationaal belang, verkruimeld. Het algemeen belang wordt meer en meer Vlaams en Waals ingekleurd waarin de economische relaties tussen beide naties, die al belangrijk waren, verder worden uitgebouwd. De heersende klasse kan geen nationale Belgische politiek meer uitstippelen zoals vroeger, waarin compromissen werden gesloten die haar eigen klassenbelangen dienden en tegelijk de sociale zekerheid van de werkende bevolking waarborgden. Haar gezag verdampt, maar haar politieke macht over het staatsapparaat is intact en dient om vernoemde oekazes in beleid om te zetten. Ze komen meestal neer op sociale afbraak, privatiseringen, inkomensachteruitgang voor het gros van de werkende bevolking.

Waar in vorige periode de vakbondsleidingen hun achterban konden bekoren met zegebulletins, is dit omgeslagen in het verkopen van jobstijdingen. Zij doen aan administratieve begeleiding van de sociale afbraak. Als de arbeiders staken voor meer loon en betere werkvoorwaarden in een toeleveringsbedrijf van Ford Genk, zegt een vakbondsleider dat dit niet gepast is gezien de concurrentievoorwaarden, als de postmannen en -vrouwen staken tegen de liberalisering van De Post verontschuldigt zich een vakbondsleider in de pers dat hij de staking niet heeft kunnen beletten. Nadat in VW Vorst een sociaal bloedbad werd aangericht, hebben syndicale leiders er geen probleem mee om samen met de bazen champagne te drinken als de overname van VW door Audi cynisch wordt gevierd met forse inleveringen en verhoogde werkdruk.

Het gevolg is dat de top van de vakbonden en officieel links meer en meer vervreemdt van de noden, angsten en onzekerheden van de Vlaamse werknemer...

*

De petitie van de vakbondstop, academici en kunstenaars "Red de solidariteit" vertrekt van een tegenstelling tussen Vlaanderen en Wallonië die vanuit de Brusselse salons en hun meelopers graag gecultiveerd wordt.

Door de solidariteit in de petitieactie te koppelen aan een Belgische staat die juist verantwoordelijk is voor minder solidariteit, o.m. door ondoorzichtige transfers naar Wallonië, is de petitie ongeloofwaardig. Vergeten de ondertekenaars dat de Belgische staat al dertig jaar met de socialisten, christen-democraten en liberalen, de sociale zekerheid heeft uitgehold op het vlak van sociale uitkeringen, pensioenen, ...?

Sommige ondertekenaars worden blijkbaar pas bezorgd over de sociale zekerheid als het in hun ogen het Vlaamse kiesvolk politiek niet correct is geweest en communautair gestemd heeft. De sociale zekerheid zal dus niet gered worden door de neoliberale Belgische staatsmachine intact te houden, zeker als een oranje- blauwe coalitie het levenslicht zou zien.

Hilarisch is het argument dat zegt:"het idee van de scheiding schept een vijandig klimaat voor de multinationals die werk verschaffen. Het is zelfs gevaarlijk, het schikt internationale bedrijven af". (musicus Axl Peleman, DS, 27 september jl.) We wisten niet dat we multinationals nodig hadden om de solidariteit te redden. Waren de ondertekenaars thuis toen ondanks hoge winsten Vlaamse werknemers werden afgedankt om aandeelhouders te plezieren in een lange reeks van in Vlaanderen gevestigde multinationals? Of toen geld van de kleine Vlaamse spaarder verduisterd werd zoals in het strafdossier Lernout & Hauspie?

Herinner u toen de beide heren J. Lernout en P. Hauspie tot "managers van het jaar" werden uitgeroepen in aanwezigheid van J.L. Dehaene en Prins Filip. We spreken dan nog niet over de aanklacht tegen de Dexia- bank i.v.m. met toegestane leningen van 28 miljoen euro voor frauduleuze constructies, toevallig de bank waar het ACW meer dan een vinger in de pap heeft. Of neem Rik Pinxten, vrijzinnig cultuurantropoloog, die als verstandig man toch beter zou moeten weten dan de uitspraak dat het "Vlaams onafhankelijkheidsstreven uitsluitend politiek getint is en dat de loskoppeling van politiek en economie in het verleden bewezen heeft dat het gevaarlijk is; denk maar aan het fascisme" (DS, 27 september jl).

Politiek en economie zijn volgen ons altijd verbonden maar het hangt ervan af met welk doel en in welke onderlinge verhouding. Daarom dat er een links nationalisme bestaat. We raden hem aan een kijkje te gaan nemen in Catalonië, Baskenland, Noord-Ierland, Bolivia, Venezuela... Dan zou hij weten dat vele nationale bevrijdingsbewegingen links zijn (inclusief de vakbonden) en dat ze een onmisbare politieke drijfkracht vormen voor de welvaart en het welzijn van de bevolking. Elk nationalisme met fascisme verbinden, zelfs als het rechts populistisch is, getuigt van een gebrek aan politiek inzicht en geeft de indruk zich mentaal voor te bereiden op een vrijgeleide om andersdenkenden met ondemocratische middelen te bestrijden. De mediacampagnes vanuit vnl. Brusselse franskiljonse hoek en deels overgenomen door Vlaamse meelopers, beginnen qua toon en stijl rexistische trekjes te vertonen.

*

Uit wat vooraf gaat kunnen we o.i. begrijpen dat de vervreemding, frustratie, en het anti-establishment gevoel allerlei uitwegen zoekt. Duizenden Vlaamse werknemers, gaven een communautaire stem op 10 juni jl.. Het is voor vele Vlaamse kiezers een anti- establishmentstem. En het establishment is België en links en de vakbondstoppen die zich ermee gedentificeerd hebben. De Vlaamse communautaire stem had een element van contestatie, een diffuus, instinctief verzet tegen een Belgisch paars beleid in dienst van het grote geld, slecht bestuur, sociale afbraak (Generatiepact).

Vele linksen in Vlaanderen staan zichzelf in de weg: ze bestrijden enerzijds een neoliberaal beleid, maar met de Belgische constructie die dat beleid implementeert anderzijds, is er geen vuiltje aan de lucht.

Belgicistische linksen ontkennen zelfs het bestaan van een Vlaamse en Waalse natie. Als Belgische staatsnationalisten spreken ze in termen van Franstalige en Nederlandstalige Belgen. Zij willen van België één groot Brussel- Halle- Vilvoorde maken en de taalgrens verder noordwaarts laten opschuiven.. Het Belgisch nationalisme van links geeft rechts de ruimte om de Vlaamse natievorming volledig te monopoliseren. Het geluid van traditioneel links en de vakbondstop dat voor een rechts Vlaanderen vreest dreigt een "self-fulfilling prophecy" te worden. Hun opstelling zal veroorzaken wat ze zeggen te willen vermijden.

Sommigen ter linkerzijde schijnen dit te hebben begrepen. Zo verklaarde SP.a voorzitter Johan Vande Lanotte: "De Vlaamse kiezers hebben nu veel speelruimte gegeven aan wie meer staatshervorming wil doordrukken. Als progressief politicus keur ik dat goed want de staat hervormen is een noodzakelijke voorwaarde voor de groei van links. Een autonome regio is blijkbaar belangrijk voor de burgers. Zolang die autonomie niet is gerealiseerd verschuiven andere problemen naar het achterplan. Links wordt nu stelselmatig naar beneden gehaald door het communautaire debat." (Humo, 19 juni jl.) Daarom vindt hij dat hij steun wil verlenen aan een grote staatshervorming ook als zijn partij in de oppositie blijft.

De vervreemding van links t.o.v. de Vlaamse beweging kan o.i. alleen doorbroken worden door een breed gedragen links- Vlaams project als alternatief voor de Belgische staatsmachine in dienst van het mondiaal kapitaal en als antwoord op een rechts Vlaanderen waarvan sommige ultra's een "Thatcheriaanse" agenda hebben achter de eis voor meer Vlaamse autonomie. Zo bekeken is de op gang gekomen petitieactie onproductief en schadelijk.