Nummer 134


Uitspraak in het DKPC-proces | februari 2008


Belgische terreurbestrijding niet zuiver op de graat (Jan van Ormelingen)<< Nummer 134

Bij de kapper begrijpen ze het niet meer. Hoe kan het dat een groep Turkse communisten eerst veroordeeld wordt wegens terrorisme en daarna door het Antwerpse Hof van Beroep wordt bedacht met de vrijspraak? Het is een vraag die wel meer mensen zich gesteld hebben en inderdaad, er klopt iets niet.
Meervoud volgt de zaak al jaren omdat het bekommerd is over het verloop van de rechtsgang en de manier waarop de 'strijd tegen het terrorisme' in België wordt gevoerd. Om die reden onderhielden wij contacten met de beklaagden (in 2005 was Bahar Kimyongür te gast in het Vlaams Huis) en met de onvolprezen advocaat van Fehriye Erdal, meester Paul Bekaert.
In wat volgt zal blijken dat de verrassende vrijspraak niet de schuld is van drie losgeslagen rechters in Antwerpen, maar van een ontspoorde heksenjacht met politiek karakter.

Turkse terroristen

In Vlaanderen overheerst de overtuiging dat op 7 februari acht Turkse terroristen zijn vrijgesproken. De acht behoren tot het DHKC (Revolutionair Volksbevrijdingsfront), een marxistisch-leninistische organisatie die zich al jaren tegen het Turkse regime verzet. Doorgaans zijn de acties van het DHKC vreedzaam. Neem nu de hongerstaking tegen de nieuwe gevangenissen van het F-type, waar politieke gevangenen in aparte cellen terechtkomen. Tussen 2000 en 2007 lieten niet minder dan 122 actievoerders hierbij het leven. Het DHKC voert ook een gewapende strijd, al is die eerder beperkt te noemen. Mensen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor het Turkse regime - zoals militairen, folteraars en zakenmensen - zijn daarbij het doelwit. Zo'n technieken kun je natuurlijk niet goedkeuren, maar Turkije is Vlaanderen niet. Al jaren wordt het land gedomineerd door militairen die niet houden van linkse en democratische principes en ongenadig zijn voor culturele of religieuze minderheden. Het gevolg is dat schendingen van de mensenrechten er zo talrijk zijn als zomertoeristen in Antalya. Wie in Turkije spreekt over de Armeense volkerenmoord riskeert zijn leven. De dood van een dozijn Turkse soldaten is goed voor gewelddadige woede-uitbarstingen van Turkse nationalisten, maar over de tienduizenden Koerden die sinds 1984 omkwamen in operaties van het Turkse leger mag niet worden gesproken.

Tegen die achtergrond kunnen we niet anders dan onze mening over de Turkse 'terroristen' nuanceren.

De feiten

In Vlaanderen maakten we kennis met het DHKC toen bij toeval in september 1999 wapens en valse papieren werden ontdekt in een appartement in Duinbergen (Knokke-Heist). Onder de arrestanten bevond zich Fehriye Erdal (°1977) die betrokken zou zijn bij de moord op de Turkse topindustrieel Özdemir Sabanci in 1996. Erdal - die haar onschuld staande houdt - ontvluchtte haar land omdat ze vreesde voor haar leven. Zij werd niet alleen bedreigd door Turkse nationalisten, maar riskeerde foltering en destijds ook de doodstraf. Volgens de arrestanten in Duinbergen waren de wapens en valse papieren bedoeld om Fehriye Erdal te beschermen.

Turks-Belgische solidariteit

In navolging van de VS deelt België de wereld op in bevriende landen en vijandige regimes. Turkije behoort tot de eerste groep, al was het maar omwille van de grote Turkse gemeenschap in ons land. Van de goede relaties tussen Turkije en België is er vooral sprake op het hoogste niveau.

In 1987 werd Sakip Sabanci, de broer van de vermoordde Özdemir Sabanci, bedacht met de titel van Commandeur in de Orde van Leopold II. Hij stond toen aan het hoofd van de Sabanci Group, een groot industrieel en financieel concern dat uitgerekend in 1987 een joint venture afsloot met Bekaert. Sindsdien ontplooien steeds meer Belgische bedrijven activiteiten in Turkije omwille van de lage loonkosten en het 'goede ondernemersklimaat'.

Tussen Brussel en Ankara bestaat ook een nauwe politionele samenwerking, die meer dan eens bekritiseerd is. Denken we maar aan de grootschalige screening van Turkse Belgen en het kritische rapport hierover dat door Freddy Troch (de toenmalige voorzitter van het Comité P) onder de mat werd geveegd. De Turks-Belgische samenwerking mondde in 1996 uit in de 'Operatie Spoetnik' tegen de Koerdische tv-zender Med-tv in Denderleeuw. Het was een schandalige operatie om het Turkse regime een plezier te doen.

Bij dit alles blijft de Belgische politiek niet afzijdig. Schendingen van de mensenrechten in Turkije worden geminimaliseerd om de toetreding van Turkije tot de Europese Unie (EU) niet te hinderen en waar mogelijk wordt het Turkse regime op haar wenken bediend. Het probleem van Turkse extremisten in onze partijen is gekend, maar om electorale redenen wordt er niets aan gedaan. Vlak voor de laatste verkiezingen kwam Yves Leterme in opspraak toen zijn kabinetsmedewerker Ergün Top verklaarde: "Anderhalf jaar geleden, toen ik op het kabinet van Leterme begon te werken, heb ik voor het eerst met hem over de zogenaamde Armeense genocide gesproken. Hij wimpelde me toen resoluut af. Dankzij mijn lobbywerk verklaart dezelfde man, de toekomstige Belgische premier, in een Turkse krant dat met hem als eerste minister de Armeense kwestie niet zal worden besproken in het Belgische parlement." De moord op de ouders van Derwich Ferho in 2006 zorgde voor een incident omdat Geert Bourgeois tot grote woede van Karel De Gucht een boze brief schreef naar de Turkse ambassadeur. De Gucht geloofde niet dat de oudjes vermoord waren wegens de pro-Koerdische activiteiten van hun zoon in Vlaanderen: "Vooraleer je dat soort dingen zegt, moet je aanwijzingen hebben en die hebben we niet." En nog: "Dat is de normale verhouding tussen bevriende landen".

Fehriye Erdal

Op 27 oktober 1999 vroeg Turkije de uitlevering van Fehriye Erdal omdat ze met geweld zou hebben gepoogd om het grondwettelijke systeem te wijzigen (dit is een politiek misdrijf). In het uitleveringsverzoek was er geen sprake van moord. Omdat Turkije Fehriye Erdal vervolgt voor een politiek misdrijf en omdat de doodstraf er nog bestond, kon de Belgische justitie haar niet uitleveren. Op 28 maart 2000 werd ze vrijgesproken voor de feiten in Duinbergen en op 31 mei 2000 volgde het ministeriële besluit waarin stond dat ze niet zou worden uitgewezen. Maar een half uur voor haar vrijlating liet de minister van binnenlandse zaken Antoine Duquesne (MR) weten dat ze ter beschikking werd gesteld van de regering en dus opgesloten bleef. Eerder al, op 16 december 1999, had Erdal een asielaanvraag ingediend, die door Antoine Dusquesne op alle mogelijke manieren werd gedwarsboomd. Op 10 juli besliste de minister om Erdal niet toe te laten tot de asielprocedure en beval haar om het land te verlaten. Hierop trok zij naar de Raad van State en kreeg gelijk. Antoine Duquesne en de regering weigerden om haar vrij te laten, maar moesten eind augustus door de knieën omdat Erdal sinds midden juli in hongerstaking was gegaan en op groeiende sympathie kon rekenen bij de bevolking. Echt vrij kwam ze niet, want ze werd naar een geheim adres gebracht. Lang bleef ze er niet, want de Turkse pers maakte haar verblijfplaats in Charleroi bekend. Werd er gelekt?

Proces gaat van start

Eind 2005 begon in Brugge het proces tegen 11 leden van het DHKC. De publieke steun voor de Turkse communisten stond weer op een laag pitje en Meervoud was één van de weinige organisaties die het optreden van de Belgische staat aan de kaak stelde. Het Belgische machtsapparaat was nogal zeker dat de 'terroristen' veroordeeld zouden worden en besloot om 2 van de 11 personen aan te klagen op basis van de omstreden antiterrorismewet van december 2003 (zie Meervoud 115). De arrogante houding van de Belgische staat werd verpersoonlijkt door de openbare aanklager Johan Delmulle (CD&V) die in alle ernst probeerde om de feiten aan te dikken en heel het land trachtte te overtuigen dat er gevaarlijke terroristen in de zaal zaten.

En wie was de rechter? De reeds vernoemde Freddy Troch (CD&V) die speciaal voor deze zaak naar Brugge werd overgeplaatst. Om de sfeer van angst compleet te maken, werden alle aanwezigen op het proces gefouilleerd, de advocaten incluis! De uitspraak was niet mals en zeker niet voor ene Bahar Kimyongür die op basis van de antiterrorismewet tot vier jaar opsluiting werd veroordeeld voor het organiseren van een persconferentie, het voorlezen van een persmededeling en het geven van een tv-interview. Bahar Kimyongür - een geboren en getogen Brusselaar - leidde het DHKC-informatiekantoor in Brussel, maar moest voorlopig niet de cel in. Fehriye Erdal liet nog één keer van zich horen toen ze, voor de ogen van de staatsveiligheid, met de noorderzon verdween.

Nederland

In afwachting van het proces voor het Hof van Beroep in Gent, waren er nog enkele incidenten.

Zo werd er op 9 april 2006 afluisterapparatuur aangetroffen in het DHKC-informatiekantoor. Het materiaal was er hoogstwaarschijnlijk aangebracht door de federale politie tijdens een huiszoeking.

Op 28 april 2006 werd - de Belgische onderdaan - Bahar Kimyongür aangehouden in Nederland. Er liep een Turks internationaal aanhoudingsbevel tegen hem en de vrees bestond dat hij zou worden uitgeleverd aan Turkije. In de media lieten Belgische politici verstaan dat zij Kimyongür niet meer nodig hadden. Maar Nederland speelde niet mee en na een paar maanden werd Bahar Kimyongür vrijgelaten omdat de aanklacht tegen hem veel te licht woog. Al snel werd duidelijk dat de hele zaak was opgezet door vertegenwoordigers van de regering en het gerecht (onder andere Johan Demulle). Het recentste rapport van Comité I geeft de details van de spoedvergadering die op 26 april 2006 plaatsvond.

Hof van Beroep, Hof van Cassatie, Hof van Beroep

Intussen was het protest tegen de misselijke praktijken van de Belgische staat weer op gang gekomen. Vooral CLEA (Comité pour la Liberté d'Expression et d'Association) verzette veel werk en kon duidelijk maken het criminaliseren van de Turkse activisten in België politieke motieven had.

De uitspraak voor het Gentse Hof van Beroep was een koude douche omdat de straffen nog verzwaard werden. Het leken wel Amerikaanse toestanden... Bahar Kimyongür kreeg vijf jaar cel en werd opgesloten in Gent en vervolgens in Nijvel. In de gevangenis werden hij en zijn vrienden hard aangepakt, wat meermaals tot protesten leidde.

Het tij keerde toen het Hof van Cassatie in Brussel op 19 april 2007 oordeelde dat de overplaatsing van Freddy Troch onwettig was. Het proces zou worden overgedaan in Antwerpen en alle beklaagden kwamen vrij.

Johan Delmulle - die volgens de steeds behoedzame Paul Bekaert geobsedeerd is door terrorisme - liet niets aan het toeval over en voegde nog stukken toe aan het dossier. Het ging ondermeer om een foto waarop Bahar Kimyongür te zien is met een bazooka. Uiteraard werd de foto aan de pers doorgespeeld, die hiermee de ware aard van de persoon in kwestie kon blootleggen. Dat de foto gemaakt was bij vrienden in Libanon, alwaar de verroeste bazooka als herinneringsstuk aan de muur hing, werd er niet bij verteld.

Over de uitspraak van het Hof van Beroep in Antwerpen op 7 februari kunnen we kort zijn. De betrokkenen werden vrijgesproken voor terrorisme en er waren straffen voor de feiten die zich afspeelden in Duinbergen.

Overwinning voor de democratie

Als linkse nationalisten zijn wij heel tevreden over de uitspraak, omdat de zeepbel van de Belgische terreurbestrijding doorprikt is. België heeft meermaals de wet overtreden en speelde spelletjes die in een democratische rechtstaat niet door de beugel kunnen. Wie gelooft er nog in terreurbestrijding als het instrument politiek misbruikt wordt? Het wordt tijd dat de Turks-Belgische banden worden herbekeken en openheid komt over alles wat er misliep in het verleden. De scheiding van de politieke en rechterlijke macht moet hersteld worden en daar waar fouten zijn begaan, moet er worden opgetreden.

Het wordt ook tijd om de Belgische antiterrorismewet te begraven, omdat de opstelling niet transparant verlopen is en omdat ze indruist tegen democratische basisrechten.

En dan de reacties. In de Vlaamse pers werden er nauwelijks correcte analyses gemaakt. Vaak bleef het bij verontwaardiging over de vrijspraak, terwijl er over de wanpraktijken van de Belgische staat werd gezwegen. Filip Verhoest hamerde er in De Standaard voor de zoveelste keer op dat het DHKC geen onschuldige organisatie is. Dat kan best zijn, maar verdienden de beklaagden dan geen eerlijk proces en een correcte behandeling? Voor ons mag het DHKC gerust over de hekel worden gehaald, maar zwijg dan toch niet over de misdaden van het Turkse regime!

Bij het Vlaams Belang kwamen op 7 februari vooral anticommunistische gevoelens uit de onderbuik naar boven. Maar was zo'n reactie wel gepast? Als de partij zegt dat ze geen eerlijk proces heeft gehad, dan moet ze dat niet toewensen aan anderen.

Turkije heeft woedend gereageerd op de vrijspraak en ook de Vlaamse Turken waren 'not amused'. De Turkse gemeenschap in Vlaanderen mag echter niet verwachten dat wij ons rechtssysteem gaan ontmantelen om een bedenkelijk regime ter wille te zijn.

In Antwerpen is er een overwinning behaald, maar zonder fors volksprotest en fundamentele structuurwijzigingen maken we binnenkort weer hetzelfde mee.