Nummer 135


Politiek commentaar | maart 2008


Junta zonder uniform (Jef Turf)<< Nummer 135

Men heeft mij altijd verteld dat een essentieel kenmerk van onze democratie de verkiezing is van vertegenwoordigers van het volk,die dan belast worden met het vormen van een regering, het maken van wetten en de controle van de regering.

Wat we nu meemaken is iets heel anders. De vertegenwoordigers van het volk worden nog wel gekozen, maar ze spelen geen wezenlijke rol meer. Met de zegen van de koning wordt een "Raad van Wijzen" samengesteld, buiten het parlement om, die belast wordt met het uitwerken van een nieuw beleid dat moet doorgaan voor een staatshervorming.

Wie het nog niet zou door hebben: die "Raad van Wijzen" is gewoon een middel om het parlement te omzeilen, en te vervangen door mensen waarvan men weet dat zij vijandig staan tegen een echte staatshervorming die de onafhankelijkheid van Vlaanderen voorbereidt.

Die dames en heren vormen in feite een Junta, zij het zonder uniform. De vertegenwoordigers van het volk zullen als taak hebben de orders van deze Junta te bevestigen. Deze werkwijze komt neer op het degraderen van het parlement tot een praatbarak, ver weg van elke reële rol zoals die toebedacht werd door de grondwet.

Dit alles is mogelijk gemaakt door de decennialange "staatshervormingen" met zoveel ingebouwde remmende maatregelen zodat uiteindelijk een minderheid de meerderheid overheerst. Een uitgesproken parlementaire meerderheid wordt voor schut gezet door een minderheid die zich verschuilt in een doolhof van pseudo-democratische goocheltoeren.

Voor het ogenblik hebben de bedenkers van de Junta nog altijd hun zaken onder controle. Dat denken zij tenminste. Wie de lamlendigheid van de volksvertegenwoordigers opmerkt, zal daar niet verwonderd van opkijken. Het parlement, ook het Vlaams parlement, speelt zijn rol niet en wacht geduldig af hoe de Junta verder ageert ter vrijwaring en versterking van de kunstmatige unitaire structuren van het land.

Hoe lang kan dit nog blijven duren? Hoe lang nog kan men zich nog laten verkiezen op redelijke Vlaamse eisen om nadien opnieuw te verzanden in triestig gesjoemel? Hoe lang nog zal de Vlaamse openbare opinie nog verdragen dat zij gebruikt wordt als voetmat van een racistische Frans-Brusselse minderheid?

Toch draagt Vlaanderen zelf een grote verantwoordelijkheid in het voortduren en verergeren van de toestand.

Een Vlaamse 'elite' van kunstenaars en verantwoordelijken van belangrijke sociale organisaties en 'linkse' politieke partijen zet zich actief in voor solidariteit met een volksvijandig establishment, met de heren die het reilen en zeilen van onze samenleving beheren in dienst van hun profijt. Zij zijn zo vervuld van de eigen glorie dat zij niet meer merken dat zij zich bezondigen aan "la trahison des clercs" en hun eigen volk verloochenen. Het resultaat is uiteraard dat extreem rechts met de buit gaat lopen, wat het onrecht het volk aangedaan, nog zal verdubbelen.

Het besef van deze onwaardige toestand schijnt stilaan door te dringen in bredere middens. Meerdere initiatieven hebben de laatste tijd het licht gezien. Ik verwijs hierbij naar de taaie aanwezigheid en het opklaringswerk van de groep rond Meervoud, naar het Comité Vlaanderen Onafhankelijk, naar de evolutie binnen de Vlaamse Volksbeweging, en last but not least naar het recente initiatief van de Gravensteengroep, die een reële doorbraak betekent als nieuwsoortige samenwerking van progressieve Vlamingen. Hopelijk leidt dit alles tot concrete resultaten, en tot bewustwording van de noodzaak tot zelfbeschikking , een elementair recht van elk volk, en tot de verwerping van de oekazen van de Junta.