Nummer 140


Redactioneel | oktober 2008


Yves Leterme: restaurateur van het Belgique à papa (Christian Dutoit)<< Nummer 140

Antoon Roosens, oud-voorzitter van het Masereelfonds, heeft enkele jaren geleden profylactische uitspraken gedaan. Hij was er van overtuigd dat het flitskapitalisme als gevolg van de deregulering van de kapitaalmarkt als een zeepbel uit mekaar zou spatten. "Het komt eraan", zo zei hij, "ik weet enkel niet wanneer".

Erg lang heeft het niet op zich laten wachten, maar hij heeft het niet meer mogen meemaken. Kwijleballen als daar zijn jabroers van een krant die ooit de mensen een geweten wou schoppen verdedigen vandaag de stelling dat in het bankwezen gestelde graftorren de schuld zijn van alle kommer en kwel, en de politieke klasse hierin vrijuit gaat. Dit is de waanzin voorbij. Waar is daarentegen dat tienduizenden rommelhypotheken in de strot geduwd werden van 'hardwerkende Vlamingen' door getrainde etalagepoppen-bankiers. Maar de Belgische politieke klasse gaat hier helemaal niet vrijuit. Het tegendeel is waar.

Alle establishment-partijen hebben boter op het hoofd. De goed functionerende overheidsspaarbank ASLK werd in 1993 voor een zacht prijsje verkocht aan Fortis. Het was prof. Herman Verwilst (die nu mag afstappen met een slordige 200 miljoen oude Belgische franken) die in Gent in de 1-mei-stoeten de Internationale meezong, die de privatisering van de ASLK beredderde.

De christelijke arbeidersbeweging of wat daarvoor moet doorgaan is al even ziek in het bedje. De ACW-top is financieel volledig vermengd met de sfeer van het bancaire casinokapitalisme, nauw verbonden met de Belgo-Franse franskiljonse belangen. Jean-Luc Dehaene, notoir belgicist en 'goede vriend van de beweging', wordt nu van stal gehaald als nieuwe voorzitter van Dexia. Normaal, want als Dexia kopje onder gaat verzuipt het hele ACW mee.

Yves Leterme, ook al een boeglul van het ACW, is thans premier van een soortement coalitie die voor het eerst sinds mensenheugenis geen meerderheid achter zich heeft in Vlaanderen. Hij gedraagt zich als een vierkant ei maar is niet de schrijftafelgeleerde waar hij zich voor uitgeeft. De facto restaureert hij het Belgique à papa, zij het tijdelijk. Hij zal de geschiedenis ingaan als een eminent vertegenwoordiger van het vuilbakkenras dat we kennen uit de vaderlandse geschiedenis. Hij heeft er vakkundig voor gezorgd dat N-VA uit een roes ontwaakte en merkte dat het tsjevengebroed helemaal niet uitgeroeid is. De oude gewaden zijn helemaal niet afgelegd en de vaandels staan zeker niet strak in de morgen. Soit. De meisjes en jongens van N-VA, maar ook vele CD&V'ers die dachten dat er nieuwe tijden aangebroken waren moeten nu wel noodgedwongen content zijn met een tepeltje taptemelk.

Wat Leterme vandaag doet heeft niet de minste zin. Hij heeft totaal geen draagvlak in Vlaanderen. Hij beweegt zich in de politiek als een zigzaggende lijkwade van Turijn en krijgt sinds zijn vaderlands optreden voorwaar schouderklopjes van alles wat naar België stinkt. Misschien krijgt hij ooit wel een ereprijs of zoiets van de lobby van 'Red de solidariteit', een onwelriekend clubje waarvan heel wat leden hun schamele vermogen veilig naar Monaco of Liechtenstein gebracht hebben, of zonder enige schaamte meewerken aan de graaicultuur die zo typisch is voor het einde van Byzantijnse Rijken. En intussen blijven de paarsen hameren op het feit dat vooral een nationalistische reflex vandaag uit den boze is. Een teruggrijpen naar de nationale staten als dam voor het casinokapitalisme zou volgens onze twee Karels (Van Miert en De Gucht) getuigen van een grenzeloze naïviteit en een 'verkeerde' reactie zijn. Niemand herinnert zich dat beide Karels hun achterban ooit gewaarschuwd hebben voor de risico's. Vandaag verwachten zij alle heil van Europa. Morgen scheert men gratis...