Nummer 141


Standpunt | november 2008


Obama is een belgicist (Mireille Leduc)<< Nummer 141

Sinds 4 november mogen wij dus weer met Amerikaanse vlaggetjes zwaaien, naar countrymuziek (sommige toch) luisteren, en hamburgers met ladingen ketchup verorberen. De producenten van Americana zullen voorlopig de crisis overleven.

De nederlaag is een wees, de overwinning heeft veel vaders, luidt het al van in de oudheid. Maar blijkbaar nu wat meer dan anders. Zowat iedereen vindt dat niet Barack Obama, maar hijzelf of zijn gezindte het gehaald heeft. Of toch dat deze overwinning betekent dat hij het bij het rechte eind heeft. Enige bescheidenheid is natuurlijk ver weg.

Zo werd Mieke Vogels nog eens wakker, en zond maar een open brief aan de president-elect. Wij zijn ervan overtuigd dat de man in Chicago nu net daar op zat te wachten voor hij wat ging keuvelen met zijn voorganger.

Van hetzelfde kaliber was de federale eerste minister. Niet beladen met enige zin voor relativiteit verklaarde hij dat hij de nieuwe president de problemen die hij had moeten het hoofd bieden niet toewenste. Ja, stel je maar eens voor dat Obama vijf minuten politieke moed zou moeten tonen. Of dat er iemand "non" blijft krijsen in zijn gezicht. Enige gelijkenis met de muis die naast een olifant loopt en fier als een gieter uitroept "wij maken toch veel stof hé" is volstrekt uit de lucht gegrepen.

De onovertroffen eerste minister had trouwens nog een andere boodschap. De overwinning van Obama zou een overwinning van het "multiculturalisme" zijn. Nu kan je veel beweren, maar dat Obama geen exponent van de Amerikaanse cultuur is, dat is toch wel helemaal bij het haar gegrepen. In de USA zijn er natuurlijk honderden subculturen, maar er is wel degelijk een mainstream cultuur, of zoals anderen het zouden zeggen, een Leitkultur. En daar hoort Obama wel degelijk toe. De eerste minister maakt de fout die bij ons toch zo populair is: hij verwart kleur met cultuur. Wellicht is dat in onze staat normaal. Men heeft immers de multiculturele oplossing proberen te verkopen als oplossing voor het racisme. Dat men daarmee mensen in hokjes heeft opgesloten, was maar een detail. Dat daardoor de hele oplossing een fiasco werd, is een beetje vervelend.

Dan was er nog die schrijver die zat te kwijlen bij het idee van een Belgische Obama. Iemand die alle Belgen zou verenigen. Hij moest voornamelijk Vlamingen en Walen verenigen. Op zoek naar een Belgische Messias. Wij vrezen dat onze schrijver zal mogen blijven zoeken. Superman en Wonderwoman kunnen niet verenigen wat aan diggelen ligt. Een persoon, hoe charismatisch ook, kan daar niets aan veranderen. En onze schrijver zou beter moeten weten dan te roepen om zo een Messias. In het verleden zijn rare dingen gebeurd met dergelijke figuren.

Ook de voorzitster van de sp-a moest haar licht laten schijnen. Sinds zij een week in de VS vertoefde is zij namelijk een specialiste van dat land. Zij was zo in de wolken over Obama's aanvaardingsspeech, omdat hij zich daarin profileerde als een president van alle Amerikanen, over alle godsdiensten heen. Nu mag je die speech binnenste buiten keren, maar dat stond er nu eens niet in. In heel die speech is er geen sprake van godsdienst. God komt er wel aan te pas. In de laatste zin: "May God bless you, and may God bless the United States of America". The Change reikt niet zover.