Nummer 149


Actueel | september 2009


De VIII werken van het belgicisme (Theo Van Heijst)<< Nummer 149

Sinds het Sint-Michielsakkoord verhouden het programma van het Vlaams-nationalisme en dat van de Belgische heersende klasse zich volledig als materie en antimaterie. Er zijn sindsdien geen compromissen meer mogelijk die voor alle betrokken partijen winst opleveren, zoals dat voorheen het geval was geweest. Tot dan immers had het establishment aan Vlaanderen toegevingen kunnen doen waardoor het tegelijk de Belgische staat consolideerde. In 1992 heeft dit spel zijn grenzen bereikt, vanaf 1999 moest het centrifugaal federalisme omgekeerd worden. De huidige tweespalt in de CD&V is daarvan misschien het ultieme teken.

Want de tijd staat niet stil; de geschiedenis gaat voort en de sociaal-economische onderbouw van Vlaanderen evolueert mee. De ondergang van de Belgische staat, als plaatselijk adres van het wereldkapitalisme, is immers geen proces dat mogelijks omgebogen kan worden, maar is structureel ingebakken. Het Belgisch regime geraakt daardoor met de dag meer verstrikt in zijn eigen contradicties, zodat de instellingen dreigen spaak te lopen. Er blijft de Belgische klasse maar één middel meer over om de consequenties daarvan voor zich heen te schuiven (vooraleer over te gaan tot repressie): het opdrijven van de ordinaire en subtiele belgicistische propaganda tot een toerental dat men tevoren nooit gehaald heeft.

In zijn bekende pocket uit 1962 "De Vlaamse Beweging nu en morgen,2: oogmerken voor morgen" stelde Maurits van Haegendoren naar het einde toe voorop wat hij zag als de (8) constanten voor Vlaamse politieke actie.

Wanneer wij deze nu een beetje actualiseren en er dan de negatieven van trekken, dan komen we tot de programmapunten van het hedendaags belgicisme.

Alvorens deze punten op te noemen moeten we het volgende duidelijk maken. Onze tegenstrevers wenden al hun kunde en macht aan invloed en geld aan tegen de Vlaamse Beweging:

a. Daardoor slagen zij erin het belgicistisch geestelijk dienstwerk te laten doen door Vlamingen zelf. De francofone burgerij heeft - via zijn ouwe-gabbers-netwerken - grote segmenten van de Vlaamse politieke en culturele sector voor zijn zaak kunnen inhuren: politici, bonzen uit het middenveld, professoren, onderzoekers, beoefenaars van de Schone Kunsten, populaire artiesten, journalisten, opiniemakers allerhande.

b. De Vlaamse massa-media (van kwaliteitskranten tot populaire TV-zenders) zijn geen neutrale communicatiekanalen, maar actieve instanties in het cultureel en politiek proces, direct gelinkt aan het Belgisch establishment, dat alzo het mentale leven der Vlamingen wil domineren. De media bepalen de agenda van de openbare discussies, verzwijgen, verdraaien of minimaliseren bepaalde feiten, terwijl andere sterk uitvergroot worden.

c. De Vlaamse belgicisten komen dus niet af met één afgeronde, coherente argumentatie, op een eenduidig forum, maar wel op alle niveaus tegelijk, met honderden, onderling tegenstrijdige opwerpingen, gaande van de platste emotionaliteiten tot de grote rationale's uit de liberale politologie.

We kunnen nu komen tot de acht punten die het belgicisme via zijn georganiseerd massapsychologisch beïnvloedingsproces tracht te bewerkstelligen.

1.Tot elke prijs voorkomen dat onder de bewoners van Vlaanderen het bewustzijn uitbreiding neemt van hun onderlinge overeenkomst en verbondenheid als potentiële burgers van een nog in te richten eigen staat. Daartoe het individualisme bevorderen om de mate van collectieve democratisering die voorheen bekomen werd (onderwijs en cultuur), terug teniet te doen. Dit in combinatie met het bevorderen van een cultuur van dwangmatige, opzichtige consumptie en verspilling, waardoor men vervreemdt van arbeid en creativiteit, zodat de Vlamingen niet kunnen komen tot een eigentijdse en oorspronkelijke inhoud van de volkscultuur. Stel het voor alsof het gaat om een bevrijdend proces van mondialisering, waardoor het kosmopolitische individu tot grotere keuzevrijheid en toegenomen vrije tijd komt, en niet meer verplicht kan worden tot zaken waarmee hij niet instemt.

2.Ondergraaf de vormen van structureel 'meesterschap in eigen huis' die Vlaanderen al bekomen heeft, o.a. door Belgische NGO's op te zetten die zich met hun werkzaamheden begeven op de bevoegdheidsterreinen van Vlaams Gewest en Gemeenschap (welzijnswerk, kankerpreventie, ...). Organiseer een neo-unitair offensief en zet de voorgestelde maatregelen onder de noemer 'loyaal en rationeel federalisme' (een federale kieskring, samenvallende verkiezingen, een paritaire senaat). Laat de ingekochte intellectuelen verkondigen dat men zo tegelijk een goede Vlaming als een goede Belg kan zijn.

3.Hou alle Vlaamse democratische krachten tegen elkaar verdeeld. Drijf wiggen tussen sociale en Vlaamse Beweging door een spel van accaparatie en zwartmakerij. Doe progressieven en flaminganten geloven dat ze elkaars erfvijanden zijn. Stel het Vlaams-nationalisme consequent voor als wezenlijk en fundamenteel (extreem-) rechts, als een kracht die wil komen tot een reactionaire, autoritaire Vlaamse klein-staat, die zich zal terugplooien in economische autarkie en culturele isolatie. Roep de Belgische staatsvorm uit tot een samenlevingsmodel voor de rest van de wereld.

4.Bevorder in Vlaanderen provincialisme, streekgebonden particularisme en stedelijk micro-nationalisme, natuurlijk als subculturen van een anti-Vlaams belgicisme. Rakel voorbijgestreefde ethische controversen weer op, om allerlei sociale segmenten van de Vlaamse bevolking tegen elkaar op te zetten. Werk de verbreiding van het Algemeen Nederlands tegen en beloon het gebruik van de verschillende regiolectische varianten van het tussentaaltje. Bevorder de verengelsing van het Vlaamse hoger en -waarom niet?- middelbaar onderwijs. Vraag lessen Frans en Engels van in de kleuterklas. Zorg dat, naast het Nederlands, ook het Duits veronachtzaamd wordt.

5.Voorkom te allen prijze rechtstreeks overleg tussen Vlaanderen en Wallonië dat niet door het federale niveau kan gepatroneerd worden. Regisseer tegelijk vanachter de coulissen allerlei publieke ontmoetingen tussen Vlamingen en Walen die dan samen verklaren dat alles opperbest gaat. Hou tevens de kleine Walen toch voor dat ze door de Vlamingen onderdrukt worden vanwege hun franstaligheid.

6.Verspreid massaal valse, gemene informatie over Vlaanderen en zijn bewoners naar Walen, Brusselaars, Nederlanders en het buitenland. Schilder de Vlaamse Beweging af als een minderheid van achterlijke ontevredenen die ofwel in folkloristische en groteske optochten ofwel door middel van racistische formaties een ersatzterreur op de Belgische patriotten willen uitoefenen. Stel maar meteen heel het Vlaamse volk voor als genetisch onbekwaam tot menselijke civisme en solidariteit.

7.Lanceer aanval na aanval op de taalgrens, saboteer de toepassing van de taalwetten in Vlaanderen en Brussel, stel het Nederlandstalig karakter van Vlaanderen keer op keer in vraag. Stel de meisjes en jongens van TAK voor als de wreedsten onder de radicale flaminganten. Licht Brussel uit het Vlaamse grondgebied zodat een dodelijke wonde in de territoriale integriteit van Vlaanderen wordt geslagen.

8.Werk elke toenadering tussen Vlaanderen en Nederland tegen, draai de kleinste mate van Algemeen-Nederlandse integratie terug en maak instanties daartoe wezenloos. Laat geen gelegenheid voorbij gaan tot het oppoken van anti-hollandse sentimenten. Laat de Vlaamse elites verkondigen dat wij cultureel geheel verschillend zijn van de Nederlanders en zo goed als gelijk aan onze Franstalige landgenoten.

Indien de Vlaamse Beweging oprecht emancipatorisch en democratisch is, dan maakt die beweging zich geen vijanden. Neen, het zijn onze tegenstrevers, die, omdat ze door de uitbreiding van onze collectieve rechten aan persoonlijke privilegies moeten inboeten, ons tot hun vijanden maken. En het besef, knagend diep in hun binnenste, dat hun doordringend, steeds meer opgevoerde belgicistisch offensief, ondanks hun monopolie op opiniemakende personen en kanalen, slechts een uitstel van executie zal betekenen, maakt hen nijdiger met de dag.

Daarom, beste lezer, wil ik eindigen met te voorspellen dat het establishment, aangekomen op het moment dat de brainwashing niet meer werkt, niet zal terugdeinzen voor erger en een brutalere soort macht tegen ons zal aanwenden.