Nummer 15


| oktober 1995


Kop op, kameraden! (Roel Van Booitshoecke)<< Nummer 15

Het lijkt erop dat er zoiets bestaat als reïncarnatie in de politiek, althans in de Belgische politiek. Of noem het een slingerbeweging. De verkiezing van Herman Decroo tot voorzitter van de Vlaamse (?) Liberalen en Democraten zet de klok flink terug, en ware het niet dat de geel-zwarte overlopers 'reizigers zonder bagage' zijn, dan hadden ze al lang hun koffers gepakt. Van de SP gaat vandaag al even veel uitstraling uit als in de jaren zestig, toen ze letterlijk hun mooiste volkshuizen aan het slopen waren, en de CVP boert voort zoals de partij het altijd al deed.

Zelfs het vele keren door de Vlaamse pers terminaal ziekverklaarde FDF herwint zijn retorische kracht van 30 jaar geleden en richt zijn vers geoliede kanonnen op het noorden. Om alles een beetje te sussen wordt de nieuwe voorzitter zo ongeveer ontoerekenbaar verklaard. Is hij immers geen rattachist, werd hij immers niet ooit gesignaleerd op een bijeenkomst van de Mouvement pour le retour à la France ? Zedig wordt daarbij verzwegen dat een vijftal jaar geleden een bijeenkomst van deze club in Rijsel, de belangstelling genoot van 'ontoerekenbaren' zoals een de Wasseige of een Wathelet. Of die minus habens zijn of waren laten we aan de zieleknijpers over, maar ze hebben het toch tot in de hoogste regionen van de Belgische politiek geschopt.

Is àlles dan kommer en kwel in deze schijnbare restauratieperiode? Wij zijn zo vrij om daaraan te twijfelen. Zeker, in de partijpolitiek geloven steeds minder jonge Vlamingen (m/v). Het is niet omdat quasi de volledige SP-top een betoging tegen de blunders van Chirac in de Stille Zuidzee aanvoert, dat wat rest van de veel getergde achterban de gutsende regen niet zou trotseren om op straat te komen voor een non-profitzaak. Het feit dat het Vlaams Blok door zijn coalitie met het Franse Front National instructies kreeg om de Franse grandeur te ontzien, belette niet dat een flink deel van de radicale Vlaamse beweging die dag op straat kwam tegen de Franse kernproeven. En ook de vaststelling dat de op vervroegd pensioen gestelde Wilfried Martens Chirac eventjes een hart onder de riem stak kon het anti-atoom-enthousiasme van jongeren uit de chistelijke jeugdbeweging niet temperen. En zelfs een Verhofstadt was op de afspraak voor een stortbad...

De partijen zjn geen voogden meer voor de sociale bewegingen. De komedie die de SP in de jaren '80 opvoerde rond de rakettenbetogingen is niet voor herhaling vatbaar. Het Blok en de VU dienen de lakens niét meer uit in de Vlaamse beweging. De liberalen beproeven de wonderpoedertjes van weleer, maar veel succes moet van die kant niet worden verwacht. Is dit een reflex die wijst op een gevaarlijke vorm van anti-politiek, zoals onze Neo-Belgische School van Politologen betoogt? Daar kan eilaas enkel een betrouwbaar opiniepeilingsbureau een definitief antwoord op geven, en voor zover we weten moet dit in onze contreien nog uitgevonden worden.

Eén Belgische paradox leidt een taai bestaan. De recente betoging bevestigde nog maar eens dat het 'linkse' Wallonië niet op straat komt als het niet om materiële eisen gaat. Het 'rechtse' Vlaanderen laat een veelkleurige cocktail zien, maar het enthousiasme kan blijkbaar door geen enkele weergod getemperd worden. Dát is hoopvol en staat schril in contrast met de afkalving van de servitudes aan hautaine politieke partijen, iets waar wij ons - in de huidige politieke constellatie - zeker niet druk om maken. En nu aan de slag!