Nummer 15


Vlaamse beweging | oktober 1995


Staatsgevaarlijk (Dirk De Haes)<< Nummer 15

De oude omschrijving van 'de Vlaamse beweging' als een collectieve naam voor de vele partijen, organisaties, groepen en personen die het algemeen belang van Vlaanderen nastreven gaat niet meer op. Vanaf nu kan wie zich Vlaamsgezind noemt nog slechts kiezen tussen twee stromingen; ofwel neem je vrede met een Vlaamse deelstaat binnen België en ben je dus een democraat, ofwel wil je een onafhankelijk Vlaanderen en dan ben je onverdraagzaam.
"Tussenwegen zijn er, maar weinig aantrekkelijk, schrijft De Standaard daags na de infame IJzerbedevaart van 1995, en daarmee weten we het weeral.

Een mooi tweeledige Vlaamse beweging... 't Is natuurlijk een mythe, maar dan wel een die zo gepousseerd wordt dat ze per toeval voor enkele politieke partijen goed uitkomt.

Want, indien er inderdaad twee proper afgelijnde vleugels zouden bestaan, wie zou er dan de eerste viool spelen bij de zogezegde 'democraten'?
Niet de voorzitter van het IJzerbedevaartcomité, Lionel Vandenberghe, die heeft maar weinig impact.
Niet de Volksunie; die geeft en onduidelijke, weifelende maar vooral krimpende indruk.
Niet de SP met het Vermeylenfonds, want daarbinnen kan de Vlaamse beweging, op enkele personen na, slechts op apathie rekenen.
Niet de anti-belastingpartij VLD noch het Willemsfonds.
Niet Agalev en niet Jef Ulburghs.

Maar wel de CVP! Deze eeuwige machtspartij, trouw aan Koning en Kerk, behartigt sinds mensenheugenis de belangen van ACW, NCMV, (en vooral van) Boerenbond en VEV, en heeft daarnaast nog tijd om naar de pers toe stoere Vlaamsgezinde taal te spreken. Want horen ook niet alle flaminganten, zelfs de scheurmakers, bij die ene grote christene familie?
Het mag natuurlijk allemaal niet te ver gaan: confederalisten als Luc van den Brande worden op tijd teruggefloten en de resultaten dienen beperkt te worden tot lege dozen.

Met die CVP als spreekbuis van de gewettigde Vlaamse beweging, kan in het zuiden des lands de Parti Socialiste gemakkelijk het wallingantisme blijven beheersen en wordt alle Vlaams-radicalisme teruggebracht tot een zaak louter van het Blok, een partij waarmee toch niemand de boot in wil. Zo zijn de klassieke Belgische machtsposities in veiligheid.

En het Blok van zijn kant laat zich maar al te graag met het radicalisme vereenzelvigen. Het geniet zichtbaar van zijn isolement. Want voor deze partij kan de èchte Vlaamse beweging alleen maar radicaal zijn en kunnen echte radicalisten alleen maar uiterst-rechts zijn. Hun mandatarissen en sympathisanten zijn dan ook altijd present op alle radicale manifestaties, zodat ook andere aanwezige organisaties zoals TAK en VVB voor de buitenwereld mee de ultra-rechtse zak in gaan.

Maar het belangrijkste resultaat van de opzettelijke reductie tot tweeledigheid is wel dat progressief Vlaanderen zich nog minder dan vroeger geroepen voelt tot engagement in de Vlaamse beweging; 't is immers kiezen tussen rechts en uiterst-rechts. Voor het Blok is dit natuurlijk OK, want linkse ratten zijn toch niet te luchten. Ook de CVP wil het zeker zo houden, want zij weet dat wanneer de vooruitstrevende Vlamingen de weg naar de Vlaamse beweging terugvinden, er vanzelf een staatsgevaarlijke tussenweg zal ontstaan.

Wie als progressieve alle cynische vooroordelen en 'linkse' poses kan afleggen om daadwerkelijk aan verdieping en verbreding van de democratie te werken, zal immers vlug beseffen dat verdere talige en intellectuele ontplooiing en betere sociaal-economische ontwikkeling in Vlaanderen verhinderd worden door de Belgische constellatie: Vlaams-radicalisme blijkt dan iets vooruitstrevends, separatisme iets positiefs. Wie voor de vrede is, betoogt toch ook tegen de atoombom.