Nummer 15


Vlaamse beweging | oktober 1995


Geen godsvrede voor extreem-rechts (Geert Orbie)<< Nummer 15

In de jaren dertig en de oorlogsjaren haalde de Vlaamse beweging zich een 'zwart' imago op de hals dat zij nadien slechts traag en moeizaam kwijtraakte. Zij sloot echter weer bij de democratische traditie aan en stelde het federalisme toen als politieke strategie voorop. Geleidelijk aan werden deze federalistische doelstellingen, via opeenvolgende staatshervormingen, gerealiseerd.

Ondanks de enorme weg die sinds zeg maar honderd jaar is afgelegd en ondanks de onomkeerbare verwezenlijkingen die bereikt zijn, zijn de doelstellingen van de Vlaamse beweging niet gerealiseerd en is het federalisme als eindoplossing onbevredigend.

Door de sociale, economische en politieke ontwikkelingen in Vlaanderen en België is het verdedigen van de verdere stap, onafhankelijkheid, vandaag niet meer irrealistisch. Zeker niet meer irrealistisch dan federalisme in de jaren vijftig en zestig. Het propageren en bespreekbaar maken van de onafhankelijkheidsidee, zowel binnen als buiten de Vlaamse beweging, is de nieuwe concrete doelstelling van het Vlaams nationalisme.

Deze onafhankelijkheidsidee wordt echter gedeeld met de extreem-rechtse groupuscules (Voorpost, Were Di, NSV enz...) die zich steeds in de marge van de Vlaamse beweging hebben bevonden. Numeriek onbeduidend, maar uiterst actief, onderhielden deze het fascistisch etiket dat tegenstanders zo graag op de Vlaamse beweging kleefden. Op een totaal ander thema dan de Vlaamse onafhankelijkheid, wist dit extreem-rechts franje zich onder de gedaante van het Vlaams Blok partijpolitiek en electoraal enorm te manifesteren. De opkomst van het Vlaams Blok zorgde niet zozeer voor een aanzienlijke toename van het aantal extreem-rechtse flaminganten, maar gaf wel een stimulans aan hun zelfvertrouwen en deed hen binnen de Vlaamse beweging meer op het voorplan belanden.

Nu echter meer en meer duidelijk wordt dat de strategie van de Vlaamse beweging openlijk en definitief dient gericht te worden op Vlaamse onafhankelijkheid, hypothekeert het delen van dit objectief met extreem-rechts de slaagkansen van dit politiek project. Niet omwille van de slaagkansen van de onafhankelijkheidsidee op zich, maar omdat toegestaan wordt dat er een amalgaam wordt gemaakt tussen radicaal-Vlaams en extreem-rechts. Zolang dit kan, blijft het Vlaams onafhankelijkheidsstreven politiek gediscrediteerd. Hiervoor dient, zoals sommigen verdedigen, de Vlaamse beweging dit streven niet op te geven. Wel is ze ten zeerste gediend bij een duidelijke distanciëring van de ideologie en de opvattingen van extreem-rechts. Dit is trouwens congenitaal onbekwaam om Vlaanderen naar de onafhankelijkheid te leiden.

Heel de hetze rond de recente IJzerbedevaart met forums, rechteroevers, petjes, stickers en fluitconcerten was een propagandistische en mediatieke slag in het water. Aan de Vlaamse bevolking werd het via de pers voorgesteld alsof de onverdraagzamen, de extremisten, de verkrampten, de haatdragenden (kortom: het Vlaams Blok) nu zelf de scheiding hadden uitgevoerd, waartoe vorig jaar, op 11 juli, Paul De Belder alle democratische flaminganten had opgeroepen. In heel de berichtgeving konden de radicale nationalisten nauwelijks hun versie van de feiten geven, laat staan het debat in de gewenste richting sturen.

Het zal zeker niet eenvoudig zijn de associatie Vlaamse beweging = Vlaams Blok, die vandaag bij velen leeft, te doorbreken. Deze associatie wordt gretig gevoed door de neo-unitaristische krachten die op dit ogenblik de wind in de zeilen hebben. Wij kunnen de tegenstanders van de Vlaamse beweging en van onafhankelijkheid moeilijk verwijten dat ze deze uiterst ingenieuze en efficiënte tactiek toepassen. Peter Renard stelt in Knack terecht dat dit enkel mogelijk is omdat de Vlaamse beweging weigert afstand te nemen van het Vlaams Blok.

Dat wapen moeten we ze uit de handen nemen. Voor de radicale, maar democratische Vlaamse beweging is er geen toekomst zonder duidelijke breuk met extreem-rechts. Het Vlaams Blok pleit misschien ook voor een onafhankelijk Vlaanderen, maar daar houdt elke gelijkenis op. Voor het Vlaanderen van het Blok bedanken wij met klem. Alle democraten binnen de radicale Vlaamse beweging staan voor die keuze. De godsvrede-gedachte mag niet gelden voor extreem-rechts, aangezien deze fractie de Vlaamse strijd schaadt en uiteindelijk Vlaamse onafhankelijkheid in de weg staat.