Nummer 17


| maart 1996


Ongeduld (Roel Van Booitshoecke)<< Nummer 17

Eén van de architecten van de Belgische staatshervorming, Hugo Schiltz, wordt ongeduldig. Dit is op zich toch wel verwonderlijk, want de Minister van Staat liet zich tot dusver weinig opmerken door een kritische houding ten opzichte van het Belgische pacificatiemodel. Er moet dus ècht iets aan de hand zijn.

Luc Van den Brande, onze minister-president, presenteerde zopas zijn 'schrikkelnota'. Een vrijblijvend 'discussie'-document dat niet eens zo ver gaat als zijn administratie hem had aanbevolen. Leuk is dat een prominent lid van de Coudenberg-groep zich vandaag uitslooft, vooral naar de Franstaligen toe, om te peroreren dat die schrikkelnota niets om het lijf heeft. Met andere woorden: dit is geen stap vooruit, wel integendeel.

Toen Schiltz de Belgische staat aan het 'federaliseren' was, was hij er heilig van overtuigd dat er vanzelf een 'federale dynamiek' zou ontstaan. Waarschijnlijk meende hij wat hij zei. La fonction crée l'homme. Een Gaston Geens was nu wel niet de incarnatie van het Vlaamse streven naar meer autonomie, maar de tijd heelt vele wonden. Van den Brande zou de klus wel klaren.

Van den Brande... Wellicht is hij één van de meest gehate Vlaamse politici ten zuiden van de taalgrens. Alleen al het feit dat onze francofone broeders van ver noch van bij weten wat er zich in het Noorden des Lands afspeelt maakt van hem in Wallonië een bête noire. Aan Vlaamse kant zijn de meningen echter eerder verdeeld. In een vorig leven blies onze Vlaamse nummer één zich in het parlement menigmaal op als een kikker. Bij herhaling stak hij een fiere borst naar voor, om daarna zedig zijn woorden weer in te slikken. Menig commentator vreesde dat de brave man ooit zichzelf zou inslikken. Een ogenblik leek het erop dat hij inderdaad aangetast werd door de 'federale dynamiek' die Schiltz zo profylactisch beschreef. Eilaas, de feiten spreken dit tegen.

De schoonmoeders van Van den Brande, het duo Dehaene & Tobback, hebben er anders over beslist. Het Belgische pacificatiemodel mag immers niet in vraag gesteld worden, ook al beginnen de architecten ervan zich vragen te stellen. De nota van de Commissie Staatshervorming werd eerst gedecafeïneerd, en daarna voorgesteld als een 'discussienota'. Mooi is dat. Dit gaat in de richting van wat het Brussels pacificatiemodel aan het spuien is: driemaandelijkse rapporten over de (niet-)toepassing van de taalwetten die enkel als een misplaatste grap kunnen opgevat worden...

Meer en meer wordt duidelijk dat het Belgische model met zijn drieledig federalisme niet deugt. Het heeft niet de minste zin plastische chirurgie toe te passen op een lijk.

In een ver verleden vergeleek Louis Tobback premier Martens met Caligula en de CVP met een kwal. Sinds hij het programma van het Vlaams Blok aan het uitvoeren is komen deze woorden niet meer over zijn lippen. Nochtans wijzen figuren als een Chabert erop dat er niets wezenlijks veranderd is. Sinds de 'schrikkelnota' kan de CVP Van den Brande in elk geval niet meer als de klassieke schaamlap verkopen!