Nummer 17


Het hart gelucht | maart 1996


Het Taalaktiekomitee: begraven en vervangen! (Bart Blanquart)<< Nummer 17

Deze rubriek is bedoeld om bewust discussies uit te lokken rond een of ander thema dat iemand op het hart ligt. Hij is opgevat als een soort 'vrije tribune' en vertolkt dus niet noodzakelijk het standpunt van de redactie. Graag lezersreacties!

Open school, schoolopbouwwerk Willemsfonds... een hele trits verenigingen die cursussen Nederlands aanbieden. Of op z'n minst hebben, want de promotie laat meestal te wensen over. Zij die dan toch weten waar ze Nederlands kunnen leren vatten vol goede moed een cursus aan, beëindigen hem met vrucht en vallen dan in een groot zwart gat.

Er is nood aan een overkoepelend orgaan voor alle organisaties die cursussen Nederlands voor anderstaligen aanbieden. Deze organisatie zou kunnen instaan voor de coördinatie van alle cursussen, het voeren van een reclamebeleid en nog belangrijker: de opvang van hen die met succes een cursus Nederlands beëindigen. Een beetje beleid zou zo kunnen bijdragen tot de integratie van anderstaligen in het Vlaams verenigingsleven. Nu laat men het maar aan de cursist over om zelf z'n weg te zoeken in Vlaanderen, wat voor hem of haar niet zo vanzelfsprekend is.

De vereniging die deze taken op zich neemt zou ook kunnen investeren in het ontwikkelen van efficiëntere cursussen. Wie, behalve die ene zonderling, is bereid een cursus Nederlands te volgen als hij weet dat die zeven jaar duurt (b.v. bij de Taalleergangen in Meise). In Cymru (Wales) kan men cursussen volgen waar men na zes maanden avondonderwijs de taal voldoende beheerst om zowat alles te kunnen. Zes weken volstaan als je bereid bent een hele dag cursus te volgen. Ook in Israël kan zoiets. Maar hier in Vlaanderen niet?

Het Taalaktiekomitee (TAK) schreeuwt zo graag de slogan 'pas u aan of verhuis', maar biedt het iemand de kans zich aan te passen? Neen, 'n beetje schreeuwen blijft leuker dan opbouwend werk te verrichten. Al zou het TAK morgen van mening veranderen en zich actief inzetten op het gebied van het taalonderwijs, dan nog zouden zij falen. De franstaligen voelen zich bedreigd door het TAK en zullen dus niets met het TAK te maken willen hebben. Veel Vlamingen zien TAK niet (meer) zitten vanwege het soort acties of vanwege de standpunten van het TAK. Amnestie, Republiek Vlaanderen, ... horen niet de doelstellingen van een taalbeweging te zijn, het aankaarten van onrecht op taalgebied wèl. Het aan de kaak stellen van dat onrecht moet niet gebeuren door het blokkeren van kruispunten, door het werpen met eieren of iets dergelijks, maar door humor- en zinvolle acties die voor Jan met de pet aanvaardbaar zijn.

Onrecht op taalgebied is aantoonbaar, en kan ook aan franstaligen (met uitzondering van de bewuste imperialisten natuurlijk) worden duidelijk gemaakt, waardoor hun anti-houding zwakker of zelfs onbestaande zou zijn. Helaas heeft het TAK zich nooit gerealiseerd dat die dingen van belang zijn en heeft het zo zijn krediet verspeeld. Dit krediet terugwinnen is niet meer mogelijk. Het is, helaas, tijd om afscheid te nemen van het TAK.

Het TAK kunnen we best begraven en vervangen door een brede taalbeweging die zich slechts bezig houdt met het bestrijden van onrecht op taalvlak, en niet met het smeden van plannen om België op te breken. Zo'n beweging kan zich naast 'gewone' taalacties, met de steun van vele mensen - steun die het TAK al lang niet meer krijgt - bezighouden met het geven of promoten van taalcursussen. Als wij niet snel werk maken van een vernederlandsingspolitiek kunnen we Brussel en de Rand wel vergeten, dan spreken we binnen enkele jaren van Bruxelles et la périphérie.