Nummer 20


Standpunt | augustus 1996


Duidelijk? (Mireille Leduc)<< Nummer 20

Het Blok heeft een nieuwe voorzitter geërfd. De voorzitter voor het leven had een ultieme aanval van wijsheid en droeg het vaandel over aan een jeugdige pitbull (...is deze naam niet volksvreemd?). Die wilde niet dat zijn entree onopgemerkt zou voorbijgaan en loste dadelijk enkele politieke problemen op. Geen kasbah's in Vlaanderen, en de Walen zijn dieven. Voorts zijn we katholieker dan de paus. Behoorlijk walgelijk allemaal, maar geen enkel denkend mens had het anders verwacht.

Leuk waren wel de commentaren bij deze enscenering. De manier waarop papa Dillen zoon Vanhecke aanwees, was voor gevoelige zielen misschien wel aandoenlijk, maar toch van een bedenkelijk democratisch niveau. Dit was dan weer voor zovelen het bewijs van het autoritair karakter van de partij. Nu zijn we net niet zo gek om te beweren dat inspraak bij het Blok allicht niet de grootste prioriteit is. Maar wat wordt daarmede bewezen? In de andere partijen, op de VLD na, verlopen de zaken nauwelijks anders. Overal is het één of ander sanhedrin dat de uitverkorene aanduidt. Maar die partijen heten democratisch, en dus mag je daar niet te veel opmerkingen bij maken.

Toen nieuwe Frank begon te orakelen, was het hek helemaal van de dam. Bleek immers dat hij zijn lesje goed had geleerd. Hij begon zowaar de minder frisse punten uit het Blok-programma en vedette te brengen. Dit tot zichtbaar genoegen van de aanwezige rechts-revolutionaire voorhoede. En dat was genoeg om een reeks baarlijke duivels te ontketenen. Eindelijk kwam het Blok uit voor zijn ware gedachtengoed ! Wie nú nog voor het Blok stemt, heeft geen excuus meer. Dit zal dus wel het begin van het einde zijn voor het Blok.

Dit is pas een redenering die met haken en ogen aaneenhangt. Vroeger luidde het verwijt dat het Blok soms een wolf in schapenvacht was, nu wordt alles opeens duidelijk. Trouwens, je kan het Blok met veel opzadelen, maar niet met de verdenking dat het zijn ware aard ooit heeft verborgen. Het gaat om de meest reactionaire rechterzijde. Vanhecke mag dan wel een andere 'stijl' hebben dan zijn voorganger, de boodschap blijft dezelfde. En die boodschap werd vroeger ook doorgegeven.

Natuurlijk staat het mooier te blijven geloven in de fundamentele goedheid van de mens. De massa zou enkel voor het Blok stemmen omdat ze misleid wordt. Een dergelijke houding is niet enkel behoorlijk elitair, maar ze voedt ook gevaarlijke illusies: als we eenmaal slagen in de grote operatie 'ontmaskering', wordt alles weer beter, wordt alles weer als vroeger, komen de verloren schapen terug naar de schaapsstal, of naar het Volkshuis.

Dergelijke nonsens kan je beter achterwege laten. Het succes van het Blok is hoegenaamd niet te wijten aan het gebrek aan duidelijkheid. Integendeel. De aantrekkingskracht lag altijd al in de duidelijkheid. 'Wij zeggen immers wat u denkt'. Sommigen pogen dit te evenaren door opgevijzelde cafépraat te debiteren, en hopen zo de kloof met de burger te dichten. Vroeg of laat zijn ze er aan voor de moeite. De duidelijkheid waarmee het Blok zijn onnozelheden spuit, slaat immers enkel aan door de mist waarin anderen zich hullen.

Die mist neemt tientallen vormen aan. Een jaar geleden moesten we een nieuw parlement verkiezen om in alle gemoedsrust de Maastricht-normen te halen. Nu maken de Maastricht-normen het noodzakelijk datzelfde parlement op veredelde vakantie te sturen. We waren ook van plan de sociale zekerheid eens opnieuw in te richten. Nu is dat allemaal niet meer nodig, want we kunnen dat allemaal oplossen met wat nieuwe inkomsten. We hadden beloofd dat er geen nieuwe belastingen zouden komen, maar dat geldt enkel om de vier jaar. En we houden maar niet op: we zullen de werkloosheid intussen ook nog eens halveren. Binnen enkele jaren zullen we u wel uitleggen dat u het volledig verkeerd begrepen heeft, en dat het in feite niet de moeite is u iets uit te leggen, omdat u altijd alles verkeerd wil begrijpen. Wij weten het immers al veel langer en beter.

Dít is ongeveer de teneur in de woorden van politici die zichzelf wel democraat blijven noemen, maar alle anderen maar vervelende pottenkijkers vinden...

Zolang het politiek discours van onze hoogdravende bewindvoerders dit niveau blijft halen, kunnen we ons blijven ergeren aan het succes van het Blok. Sommige mensen verkiezen immers ondemocratische duidelijkheid boven ondemocratische onduidelijkheid.