Nummer 209


Redactioneel | september 2015


Willen wij de totale euro? (Christian Dutoit)<< Nummer 209

Redactioneel

Willen wij de totale euro?

Druppelsgewijs sijpelt het ter linkerzijde door dat de euro niet deugt, maar dat heeft lang, heel lang geduurd. En nog steeds heeft niet iedereen het begrepen. Verhofstadt’s compagnon de route, de ex-groene Daniel Cohn-Bendit, die zich vandaag voor het gemak liberaallibertair noemt, kan nog steeds zijn gebakken lucht (zelf noemt hij het Weltanschauung) kwijt in de Franse noodlijdende linkse krant Libération. Daar probeert hij de goegemeente diets te maken dat hét grote probleem voor Europa het ‘nationaal democratisch soevereinisme’ is. Het is met andere woorden hoogtijd om de archaïsche modderpoel van de natiestaat te overstijgen via een federale sprong naar een nog centralistischer en bureaucratischer Europa. Alsof het nog niet erg genoeg zou zijn. De Nederlandse minister-president Rutte keurt de reddingskredieten voor Griekenland goed, en dit gaat precies 100 % in tegen zijn verkiezingsbeloftes enkele maanden voordien. Los van het feit of dit een goede zaak is staat één ding vast: dit is je reinste verkiezingsbedrog en misprijzen voor de kiezer. En dan maar jammeren over het rijzende populisme.

Volgens commentator Syp Wynia (in Elsevier, 8 aug.) hebben gokkers, als ze verloren hebben, de neiging door te gokken om het verlies goed te maken. “Her en der gebeurt iets soortgelijks rond de euro. Er wordt een nieuwe – zogenaamd laatste – gok gewaagd, in een poging de schade van de vorige goed te maken. (…) Ook deze zomer wordt verder gegokt, verder gedwaald, en wordt de eurocrisis dankbaar aangegrepen voor ingrepen die anders geen schijn van kans hadden gemaakt.” Want eurocritici zijn per definitie verdacht, fout en perfide. Jean-Claude Juncker is duidelijk: “Er kan geen democratie bestaan die ingaat tegen de Europese verdragen” (aangehaald door Jean-Pierre Chevènement in Marianne, 14 aug.). Even terug naar Wynia: “Het Franse directielid van de Europese Centrale Bank, Benoît Coeuré,zei dat het maar eens afgelopen moest zijn met al dat geharrewar van premiers die rekening wensen te houden met de publieke opinie in eigen land (sic). (…) De Italiaanse minister van Financiën sloot zich aan bij dit koor. (…) Of al die gokkers en dolenden hetzelfde bedoelen, is twijfelachtig, maar wat ze allen willen is de centralisering van macht en geld in Europese instellingen en zo weinig mogelijk zeggenschap voor burgers en voor wat die, al is het met enig gekreun, nog wel zien als hun volksvertegenwoordigers”.

De euro moet koste wat het kost gered worden, niet de oorzaak van de crisis. Griekenland is een bliksemafleider, waarvan vooral Duitsland profiteert. Het Leibniz Instituut voor economisch onderzoek publiceerde op 10 aug. jl. een document waarin uitgelegd wordt dat Duitsland sinds het begin van de crisis in 2010 budgettair 100 miljard euro kon besparen. De schrik voor een ‘Grexit’ heeft investeerders naar Duitse staatsobligaties geleid. Het is al lang niet meer zo belangrijk of Griekenland zijn volledige schuld inlost. “Duitsland heeft in elk geval geprofiteerd van de Griekse crisis”, aldus Le Figaro. Toch hoor je nog steeds het refrein: “Ich will mein Geld zurück”.

Moet er nog meer euro zijn? De democratie zal er wel bij varen…

Christian DUTOIT