Nummer 22


"Vlaenderen, alen tijt blijf di mij lief. Neemt van mi hert en hant, neemt mine trouw te pant!" | december 1996


Kort genoteerd ( )<< Nummer 22

Bezoek

Onze redactielokalen in het centrum van Brussel kregen tijdens de nacht van 2 op 3 oktober j.l. het bezoek van 'onbekenden' die de gevel van het pand opfleurden met SS-runetekens, swastika's en Keltische kruisen. Een visitekaartje lieten zij niet na, zodat wij enkel kunnen gissen wie de auteurs waren. Zou er toch iets aan de hand zijn met dit blad?

Citaat

"Een onderzoeksrechter behoort (onder meer) onpartijdig te zijn, zegt het recht, en die regel heeft zo zijn belang. Stel: u bent gedupeerd in de Super-Club-zaak, legt klacht met burgerlijke partijstelling neer tegen - het is maar een voorbeeld - Leo Delcroix, en de dag nadien ziet u Delcroix rustig zitten tafelen met de onderzoeksrechter van dienst. Een normale zaak? Of u zit met uw echtgeno(o)ot(e) in een echtscheidingszaak verwikkeld, hij of zij klaagt u (totaal ten onrechte) aan voor het niet naleven van de regeling van de hoede over de kinderen en kort nadien stelt u vast dat uw ex met de kinderen èn met de onderzoeksrechter een weekendje in de Efteling is geweest. Pikt u dat zomaar? Een onderzoeksrechter moet - het is de logica zelve - onpartijdig zijn. Het onderzoek dat hij voert, moet hij voeren à charge en à décharge. Connerotte heeft, door aanwezig te zijn op een benefietavond van en voor enkele burgerlijke partijen in de zaak-Dutroux die grondregel op een opvallend flagrante wijze geschonden."

Pol Deltour in De Morgen van 10 oktober 1996

Witte Mars (1)

De zogenaamde witte mars heeft aanleiding gegeven tot een debat in bepaalde media over een zogenaamd nieuw fenomeen, nl. dat van de "mondige burger". Hoe mondig die burger dan wel was bleek echter niet meteen op de dag zelf van het gebeuren: de opmarcherende burgers hadden geen enkel concreet eisenpakket voor te leggen aan de politieke wereld. De zeldzame boodschappen die werden meegedragen waren zo algemeen "België is rot" of "Fuck the system", dat er nauwelijks iets mee aan te vangen is.

De overheid had overigens al van te voren gewaarschuwd dat zij geen "politieke recuperatie" van het gebeuren zou dulden. Men ging zelfs zover de beroepsbetogers van de PVDA uit de betoging te plukken. Maar het establishment mocht uiteraard wel de situatie in zijn voordeel gebruiken: het was een betoging die zo ongeveer door de Koning werd gepatroneerd, die de burgers opriep de democratische instellingen niet in het gedrang te brengen, terwijl hij zelf totaal buiten zijn grondwettelijke rol optrad door ten paleize een grote rondetafelconferentie te organiseren met allerlei "specialisten". Waren we hier getuige van een sluipende staatsgreep? Alleszins heeft dit hoogst ongewone initiatief nauwelijks tegenkanting gevonden. Dat zou misschien niet zo goed verkopen. Daarentegen verscheen in De Morgen wel een slijmerig opiniestuk van een licentiaat in de filosofie, die stelt: "Wijlen Koning Boudewijn, een man met diepe inzichten, verorven door jarenlange luisterbereidheid heeft zich meer dan eens in de scherpste bewoordingen uitgelaten over die vervreemding. En hij werd bewonderd voor de durf van zijn berispingen. Koning Albert gaat nog een stap verder: hij zet even zijn rol van constitutioneel monarch opzij en bemoeit zich daadwerkelijk met dingen waarin dan ook een strenge ingreep nodig is. De "dekking" door de instelling "regering" gebeurde, dacht ik, willens nillens a posteriori. Het klinkt haast bijbels: de koning is mens geworden. hij is bekommerd om en houdt zich bezig met mensen. Als de instellingen van het land dit niet doen, is het inderdaad hij die zijn rol moet opnemen en hen tot de orde moet roepen."

Wat deze witte mars tenslotte nog uniek maakt is het feit dat (onovertroffen door enig mij bekend democratisch regime) zowel de nationale spoorwegen als het Brussels openbaar vervoer korting gaven op de normale tarieven: zo werd de witte mars een grote, schadeloze massahappening.

Witte Mars (2)

Wie zich inmiddels ontpopt tot volleerd politicus in de slechte zin van het woord is vader Marchal. Niet zozeer omdat hij van zijn leed nu zijn broodwinning wil maken. Maar wellicht is hij al te veel bij de premier op bezoek geweest zodat hij het Dehaenees nu al vlot beheerst: "Wij zijn ervan overtuigd dat de maatregelen die kunnen genomen worden, zullen genomen worden, en dat de sancties - voor zover die wettelijk zijn - er komen." Welke maatregelen? Welke sancties? Joost mag het weten.

Citaat

"Voor de Belgische Progressieve Socialisten (BPS) zijn de volgende bekommernissen van groot belang. Wij willen dat Vlamingen en Franstaligen gelijkberechtigd worden. Vlamingen en Walen hebben het recht en de plicht hun belangen te verdedigen zodat gelijkberechtiging in het federale België gewaarborgd blijft. Wij steunen in het bijzonder de Vlaamse Brusselaars omdat zij het als minderheidsgroep in een multiculturele stad met anti-Vlaamse invloeden moeilijk hebben. Het is belangrijk dat de daling van het aantal Vlamingen woonachtig in Brussel wordt omgezet in een stijgend aantal. We merken op dat de Vlaamse beweging daaraan nauwelijks aandacht schenkt."

Luk Ryckaert en Jan Reynaers (BPS) in Nieuw Links

Vlaamse grondwet

De "proeve van Vlaamse grondwet" die met veel heisa is bekendgemaakt heeft vele kwaliteiten (zo bijvoorbeeld het twee + twee concept, waardoor de drieledige gewestvorming wordt teruggeschroefd), maar één alvast niet: dat het om een Vlaamse grondwet zou gaan. In feite is dit een herschrijven van de Belgische grondwet. Als het Vlaams parlement dit thans zou goedkeuren, zou hij meteen strijdig zijn met zijn eigen beginselen, krachtens artikel één: "De federale grondwet bindt Vlaanderen". Het is ons niet bekend - maar we vermoeden van wel - of Lionel Van den Berghe bij de presentatie aanwezig was en al dan niet enthousiast stond te applaudisseren, maar het kan hem toch niet ontgaan zijn dat dit principe volkomen haaks staat op de notie souvereiniteit. Als hij consequent is met zichzelf stelt hij bijvoorbeeld volgend amendement voor, ter vervanging van voornoemd artikel één: "Het Vlaamse volk is souverein en bepaalt zelf zijn relatie tot de internationale gemeenschap".

Onafhankelijkheid

Terwijl Van den Berghe in het veelkleurige kapperssalontijdschrift Exclusief benadrukt dat souvereiniteit en onafhankelijkheid niet hetzelfde zijn, betitelt VU-senator Jan Loones zich in het partijblad Wij als "onafhankelijkheidsstrijder", en roept Vlaams parlementslid en voorzitter van de commissie Staatshervorming Johan Sauwens in het ledenblad De Toekomst op "in laatste instantie het onafhankelijkheidsscenario ernstig te overwegen."

IJzerbedevaart (1)

De eerste bijeenkomst van de Algemene Raad van de Vlaamse Volksbeweging, dat is zowat het parlement van de vereniging, kwam begin oktober in Gent voor het eerst na de IJzerbedevaart bijeen om zich te buigen over de incidenten tijdens deze vredesmanifestatie. Om alles sereen te laten verlopen ging deze Raad door... in de hoofdzetel van het Vlaams Blok te Gent. Tja...

IJzerbedevaart (2)

Over de Bedevaart en de toekomst van de Vlaamse beweging werden uiteraard her en der in Vlaanderen nogal wat debatten ingericht. Zo onder meer sprak Mark Grammens te Antwerpen voor de Vlaams-nationale debatclub. Benevens een vrij pertinente analyse over de toestand van de Belgische staat-in-ontbinding en het aperte gebrek aan strategie om deze situatie in het voordeel van Vlaanderen te forceren, waarbij hij waarschuwde voor de machten die zouden opstaan (het Hof, het Leger, de Kerk) om het Belgisch machtsvacuüm op te vullen, meende Grammens dat de rol van de IJzerbedevaart is uitgeteld, omdat de inrichtende vereniging, door zich tegen één partij te keren, zich buiten de Vlaamse beweging heeft geplaatst. Grammens meent dat de Vlaamse souvereiniteit er niet zal komen, zoals in Tsjechië en Slovakije door een "fluwelen scheiding", omdat de belangen die er op het spel staan, en de imperialistische attitude die de Franstaligen van oudsher kenmerkt, een dergelijk scenario in de weg staan. Bijgevolg bezondigt het Ijzerbedevaartcomité zich aan landverraad door de radicalen te weren, de enigen die zo nodig ook zouden vechten voor Vlaanderen, aldus nog Grammens.

We leveren daarbij geen commentaar behalve dit. Grammens vergeet één ding: de strijd die thans gevoerd moet worden is geen fysieke strijd, maar een ideologische. Zeker, separatisme, confederalisme, zelfstandigheid, souvereiniteit zijn geen taboe-woorden meer, en in alle partijen wordt druk over deze items gepraat. De incidenten aan het Bedevaartmonument schakelen de Vlaamse beweging echter uit als gesprekspartner, zodat de Vlaamse beweging haar invloed op het debat ziet smelten als sneeuw voor de zon.

Citaat

"Bovendien heb ik als Vlaming in Brussel nooit last gehad van een taalincident. [...] Maar het is erg dat politici hun persoonlijke handicap als een sociaal fenomeen willen laten uitstralen en een taal of cultuur hierdoor heilig verklaren. Maar dat noem ik een randfenomeen."

Johan Leman in De Nekker, 10 november 1996

11 juli in Brussel, een vervolgverhaal

Zopas heeft de Brusselse afdeling van de Vlaamse Volksbeweging vanwege de raad van bestuur van de v.z.w. 'De Markten' (dit is het gesubsidieerde trefcentrum van de Vlaamse Gemeenschap in het centrum van Brussel) een 'ingebrekestelling' gekregen voor het organiseren van haar jaarlijkse radicale Sporenviering. Deze overigens geslaagde viering werd door honderden mensen en politici van verschillende strekkingen bijgewoond. Nu vindt de 'Markten'-voorzitter Anne-Sophie Van Neste (SP-strekking) dat de VVB zich niet aan de reglementen heeft gehouden, onder meer door (stel je voor!) een vlag aan het gebouw te hebben bevestigd. Een leeuwenvlag aan een Vlaams cultureel centrum op 11 juli in Brussel: je moet het maar aandurven! De 'ingebrekestelling' bevat zo nog enkele pietluttigheden, waaruit alleen maar blijkt dat het trefcentrum op 11 juli 'personeelsgebrek' inriep om alle medewerking te weigeren, maar achteraf wel úúúren tijd vindt om een Vlaamsgezinde vereniging te pesten. Want een ander woord is daar niet voor.

Wanneer gaat de Vlaamse voogdij-overheid nu eindelijk eens ingrijpen en de wantoestanden in 'De Markten' ongedaan maken? Jos Chabert had begin juli aangeboden om te 'onderhandelen', maar achteraf bleek enkel dat beide partijen 'gehoord' werden door één van zijn kabinetsmedewerkers. Sindsdien werd het stil, tot na de jongste pesterij van het trefcentrum. (Ook de CVP van Brussel had inmiddels klachten over de gang van zaken bij 'De Markten', zo werd ons medegedeeld).

De VVB-Brussel eist nu onmiddellijk het ontslag van de voorzitter van de raad van bestuur van 'De Markten'.

Wordt beslist vervolgd.

Actieplan voor de Rand

Zoals bekend heeft de Minister-President van de Vlaamse regering, Luc Van den Brande een Vlaams Actieplan uitgewerkt voor Vlaams-Brabant, waarbij als krachtlijn geldt dat het plaatselijk verenigingsleven de steunpilaren moet leveren voor de aanwezigheid van de Vlaamse gemeenschap. Sommige CVP-burgemeesters hebben dat echter niet zo begrepen, zoals blijkt uit de attitude van burgemeester Schamp van de ei-zo-na verfranste gemeente Overijse tegenover de plaatselijke bloeiende jeugdvereniging De Klomp die het kloppend hart vormt van de progressieve, kritische en Vlaamsgezinde jeugd van Overijse. Het jeugdhuis De Klomp heeft namelijk pas een huis aangekocht in het centrum van het dorp, waar het ook nog stevig moet in investeren om er een aantrekkelijke infrastructuur uit te bouwen, zodat elke financiële ondersteuning meer dan welkom is. Traditiegetrouw wilde De Klomp dan ook de kas spekken door een jeneveravond in te richten, waarvoor het van de gemeente een eenmalige drankvergunning behoefde, hetgeen de Overijsense burgervader zonder motivatie weigerde. Niet geklaagd, het jeugdig bestuur besliste dan maar om allerlei ersatz-produkten als licht-alcoholische citroenjenever te schenken, die doorgaans net onder het wettelijk maximum van 22 zit. Dat was buiten de waard gerekend, want de burgemeester liet een controle uitvoeren door de politie, waaruit bleek dat het alcoholgehalte van sommige geserveerde dranken net iets boven dat maximum zweefden. Reden genoeg dus om de dynamische, door vrijwilligers gerunde club een maand sluiting op te leggen. Of het Sinterklaasavondje voor de Overijsense peuters in het lokaal kon doorgaan was bij het ter perse gaan van dit nummer niet bekend...

Tot dusver de Vlaamse CVP-actie in de Rand.

Identiteitsbeschadiging

Er is een tijd geweest dat zowat de gehele buitenparlementaire Vlaamse beweging storm liep tegen Hugo Schiltz. Hij was de man van het oneerbare compromis, de 'Egmonter', de uitverkoper van de Vlaamse rand rond Brussel, de incarnatie van alles wat scheef liep in het Vlaanderen van de actieve bewegers.

Soit. De geschiedenis zal wel oordelen over onze politici. En voor een knip voor de neus doen wij althans niet aan 'Vlaamse beweging', laat staan dat we ook maar iets ten faveure zouden doen voor lieden die niet minstens een stuk in onze richting mee-opstappen.

Sinds enige tijd echter is Hugo Schiltz een Kulturkampf begonnen tegen de 'identiteitsbeschadigers' van Vlaanderen, om maar eens een groot woord te gebruiken. De 'zaagmeelfilosofen' à la Dieter Lesage, de pseudo-historici van het slag van een Marc Reynebeau, de andere Blommaerts... Schiltz lust ze niet, en weet waarom. Hij heeft dan ook niet enkel het nieuwe boek van Eric Defoort mee uitgegeven (via zijn lijfblad Vlaanderen Morgen), hij heeft bovendien zelf meer dan zijn nek uitgestoken door het mee te promoten (o.m. door alle abonnees van het blad een gratis exemplaar te bezorgen).

In schrille tegenstelling daarmee staat de houding van een Vic Anciaux, die het nodig vond in Namen een Canossa-achtige knieval te doen voor het Waalse Gewest, hiermede de drieledigheid van het Belgisch federalisme benadrukkende. Gezien het succes van het Brussels pacificatiemodel kan dit tellen. Anciaux senior slooft zich bovendien uit om te pas en te onpas allerlei Vlaamse identiteitsbeschadigers - mits gulle subsidies - uit te nodigen op intellectuele onderonsjes in de Beursschouwburg of andere alternatieve cultuurtempels te Brussel, wellicht om te bewijzen dat hij in een niet zo erg recent verleden allemaal niet meende wat hij de goegemeente verkocht.

Sinds Schiltz zich vragen begint te stellen bij het 'unionistisch federalisme', ooit uitgedokterd door zijn compaan Martens, bezondigt hij zich tenmiste niet meer aan deze vlucht in het oneindige.

Over de klucht van Namen leest u meer in volgende afleveringen van deze roddelrubriek...