Nummer 227


Hoofdartikel | mei 2017


Een nieuw Vlaams patriottisme (Bernard Daelemans)<< Nummer 227

Hoofdartikel

Een nieuw patriottisme?

Nog maar twee maanden geleden vroegen we ons op de voorpagina van dit reflectie-orgaan af, naar aanleiding van de publicatie van het 'grendelboek' van Hendrik Vuye en Veerle Wouters, of "een boek de Vlaamse beweging kan redden". Vandaag lijkt het Vlaamse bewegingsboeken te regenen. We hebben het dan niet uitsluitend over de respectievelijke pennenvruchten van beide voorzitters der Vlaams-nationale partijen, al springen die natuurlijk dezer dagen het meest in het oog. Hier ter redactie rolden de medewerkers ongeveer over elkaar om deze boeken te recenseren en te becommentariëren, iets wat we nog niet eerder hadden meegemaakt.


Er is een tijd geweest – niet zo lang geleden - dat het anders was : de afdeling politiek-maatschappelijke lectuur in onze schaarse kwaliteitsboekhandels lag volgestapeld met anti-Vlaamse bewegingsliteratuur. Karrevrachten vol boeken tegen het Vlaams Blok natuurlijk, maar veel energie van de Sophies De Schaepdrijver (vorig jaar nog in de adelstand verheven) en de Marcen Reynebeau van dit ondermaanse ging ook naar het onderuithalen van de stichtingsmythes en de al dan niet romantische geschiedschrijving van de Vlaamse beweging. Men ging daarbij zelfs verder dan te stellen, dat de Vlaamse revindicaties in het verleden weliswaar terecht waren geweest, maar vandaag al lang voorbij waren gestreefd. Neen, ab initio diende het Vlaamse streven enkel de kleine persoonlijke belangetjes van enkele scribenten of de folie des grandeurs van Vlaamse gouwleiders.


Dat koor van nationalisme-bezweerders is kennelijk zo goed als uitgezongen of in ieder geval bijna uitgerangeerd. Het overigens niet ongegronde kritische commentaar in De Standaard op Frank Seberechts' door Bart De Wever gepatroneerde boek Onvoltooid Vlaanderen levert de recensent de spotnaam Chagreynebeau op, een vondst van Kaaiman in De Tijd. Maar dat chagrijn is wellicht ook tekenend voor lieden die hun eigen verleden de rug toekeerden en in een vorig bestaan nog (tegen betaling) flamingante schrijfsels pleegden zoals van diezelfde Reynebeau Vlamingen vooruit ! En voortgedaan! Visies op de toekomst van Vlaanderen. (1987).


Nooit eerder in de geschiedenis was het Vlaams-nationalisme zo sterk vertegenwoordigd in de Belgische parlementaire instellingen, terwijl er qua intellectuele onderbouw een grote leemte gaapte. Moeten politieke partijen dan aan geschiedschrijving doen? Wellicht niet in de ideale wereld, maar we kunnen het toch eens zijn met professor Bart Maddens (KUL), die al tijdenlang hamert op de verantwoordelijkheid van de grootste Vlaamsnationale formatie om zijn brede publiek 'op te voeden'; trouwens net als het VB, dat zijn oorspronkelijk socialistische arbeidersaanhang op zijn manier in de Vlaamse dimensie heeft binnengeleid. Een doorzichtig manoeuvre van De Wever om in de aanloop naar de verkiezingen van 2018/2019 weer de communautaire trom te roeren na jaren van stilte? Tja, wij zijn ook geen naïeve schapen natuurlijk.


Met Toekomst in eigen handen heeft ook Tom Van Grieken zijn worp gedaan. De jonge VB-voorzitter herijkte zijn partij in antiglobalistische zin en slaagde erin om de bekende VUB-professor en opiniemaker Jonathan Holslag te strikken voor het voorwoord. Middels een uitvoerig interview met Joël De Ceulaer in De Morgen doorbreekt hij nogmaals het mediacordon. We beleven straks nog de normalisering van deze partij.


Holslag breekt een lans voor een nieuw patriottisme. Voor hem mag er meer aandacht gaan naar de invulling die men aan het Vlaanderen van de toekomst wil geven.


Wat mij betreft mag het boeken blijven regenen


Bernard DAELEMANS