Nummer 26


| april 1997


De les van Renault (Christian Dutoit)<< Nummer 26

"Het is toch geen historisch toeval dat er in België zoveel autoconstructeurs zitten? Volkswagen kocht de vestiging in Vorst wegens haar centrale Europese ligging, de nabijheid van de haven en de kwaliteit van het personeel. Ze wisten dat mensen hier een goede technische opleiding kregen en gemotiveerd waren om kwaliteit af te leveren. Die omstandigheden gelden nog altijd. En de loonkosten? Die zijn hoog, okay, maar zolang je dat kan opvangen door productiviteitsstijgingen, is er eigenlijk geen probleem."

Aan het woord is Pierre-Alain De Smedt, die sinds 1 januari aan het hoofd staat van SEAT, de Spaanse dochter van Volkswagen, in een gesprek met de Financieel Economische Tijd (8 maart jl.) Hiermee bevestigt hij wat wij elders in dit blad poneren: de loonkosten zijn zeker niet de hoofdreden voor de sluiting van Renault-Vilvoorde. Er is heel wat meer aan de hand. Via Europa worden onze spaar- en belastingsgelden gebruikt voor de financiering van een versnelde afbraak van onze werkgelegenheid en onze welvaart. Als 'Europa' subsidies toekent aan Renault om zijn productie-afdeling in Spanje uit te breiden, wat overigens zeker niet zal resulteren in nieuwe banen, dan is dit ronduit verbijsterend.

Inmiddels is het Euroconformisme bij velen omgeslagen in een gezond Euroscepticisme. Dit is een vrij nieuw verschijnsel. Tot voor kort werd elke kritiek op Europa onder de mat geveegd of afgedaan als irrealistisch en onverantwoord. Vandaag kan men aan de basis heel andere geluiden opvangen. De belangengroepen in dit land weten dat, zijn daar allerminst gelukkig om, en bereiden zich volop voor op een tegenoffensief. Tragisch is wel dat de linkerzijde, of althans een groot deel daarvan, zich weer eens voor de kar van Europa laat spannen, hierbij kwistig zwaaiend met aanbevelingen en overlegorganen waar niemand rekening mee houdt, gewoon al omdat dit niet eens de bedoeling is.

Binnen de socialistische vakbeweging werd Georges Debunne van stal gehaald om de Eurocritici de mond te snoeren. Hij bestaat het vandaag te pleiten voor méér Europa. Een afbraak van de Europese constructie noemt hij 'catastrofaal'. Ook in christelijke vakbondskringen zit men behoorlijk verveeld met de anti-Europese oprispingen aan de basis. De vakbondstop zit immers via haar bank hopeloos verstrengeld in 'Europese belangen', althans op het financiële vlak. En van de kant van het grootkapitaal zal je weinig kritische geluiden horen. Daar wordt enkel gepleit voor de overdracht van nóg meer bevoegdheden naar Europa, zodat de democratische controle op de machtsuitoefening nóg verder kan ondermijnd worden.

De smeulende anti-Europese ondertoon die wij vandaag constateren in kringen van werknemers mag geen eendagsvlieg zijn. De tijd is rijp om de hele constructie in vraag te stellen. Dat is niets te vroeg, de democratie kan er enkel wel bij varen.