Nummer 28


| juni - juli 1997


EU: een debat ten gronde, graag (Christian Dutoit)<< Nummer 28

Jaren geleden viel een regering over de kwestie Voeren. Achteraf bleek dat het helemaal niet om Voeren ging, maar dat een vleugel van de CVP gewoon de liberalen uit de regering wou en aan partnerruil wilde doen. Dàt is typisch Belgisch: een probleem uit de hoed toveren om de aandacht af te leiden van waar het werkelijk om gaat. Ook de SP kan er wat van. In volle Agusta-crisis lanceert Louis Tobback, met zijn typerende lichtvoetige ernst, de onnozele idee om Radio 2 uit het Amerikaans theater in Brussel weg te halen en naar Leuven te brengen. Totaal belachelijk, maar inmiddels werd dit toch maar hèt discussiepunt van de week.

Een debat ten gronde voeren, dat is iets waar men in België zelden toe komt. Erger nog, wanneer in het Vlaams parlement al eens bloedernstig gedebatteerd wordt rond een netelige kwestie, en men komt tot een standpunt, dan wordt daar op federaal niveau niet de minste rekening mee gehouden. Toch zijn het op dat federale vlak dezelfde partijen die het mooie weer maken. Dat gebeurde onlangs, in verband met de wijziging van artikel 8 van de grondwet. EU-burgers krijgen nu stemrecht, zonder dat rekening gehouden wordt met de voorwaarden die het Vlaams parlement op 30 juni 1994 vastlegde. Vergeten? Bewust vergeten? Tot een ernstig debat is het nooit gekomen, dat heeft men inderdaad vermeden. Het FDF-voorstel van Georges Clairfayt moest zo snel mogelijk, fluks bijna, door de bevoegde commissie en straks de voltallige assemblee gesleurd worden. En zo is België voor de EU weer eens het braafste jongetje van de klas.

Het is een verheugenswaardige zaak dat er in extremis nog zoveel verzet komt tegen de omstreden grondwetswijziging. Mooi meegenomen is ook dat meer en meer mensen zich vragen beginnen te stellen over de Europese constructie zelf. En dan gaat het om fundamentelere zaken dan het aantal parkings onder het Caprice des Dieux waarvoor een vergunning mag worden afgeleverd.

De nieuwe actiegroep VLAKAF, een initiatief dat mee vanuit Meervoud gelanceerd werd, heeft hier een mooie taak voor zich. De weerklank die er kwam na een bescheiden actie tegen de Euro en enkele mededelingen, o.m. over de Emu, aan de pers bewijzen dat er bij een deel van de bevolking wel degelijk ongenoegen bestaat over het reilen en zeilen van 'Europa'. Sinds de sluiting van Renault is dat Europa al heel wat minder abstract dan voorheen. Aan de basis van de arbeidersbeweging hoor je vandaag heel wat dissidente geluiden, waar de vakbondslei-ding zich met hand en tand tegen verzet (vergeten we niet dat met name de christelijke arbeidersbeweging, via Bacob, miljardenbelangen heeft in de verdere uitbouw van de EU).

Opkomen tegen de huidige EU-structuur betekent niet dat wij een stap achteruit willen zetten. Het moet echter volledig de andere richting uit. De huidige EU-constructie volgt slaafs de bevelen van het internationaal grootkapitaal. EU is synoniem voor uitholling van de democratie, de vernietiging van de arbeidsmarkt en het fnuiken van de culturele en nationale identiteit. Een 'sociale paragraaf' kan daar niets aan verhelpen, dat is enkel een pleister op het traditionele houten been. VLAKAF moet onze politici en de publieke opinie, ook de telefonerende, faxende en e-mailende generatie, uitnodigen om een debat ten gronde te voeren. In de parlementen, in de media, in de verschillende politieke organisaties en drukkingsgroepen, in de politieke partijen. En dan moet men tot de kern van de zaak komen, eerder dan op zijn Belgisch mist te spuien om vooral de Europese carrière van een of andere partijcreatuur niet in gevaar te brengen.