Nummer 31


| november 1997


Vlaams geld voor Brussel en Wallonië kan een goede zaak zijn (Christian Dutoit)<< Nummer 31

De commotie die ontstaan is naar aanleiding van de AFCEA-wapenbeurs in het Congressenpaleis te Brussel heeft nog maar eens de vinger op de wond gelegd. De Franstaligen zijn een beetje geschrokken van de 'pacifistische wind' die uit Vlaanderen kwam aangeblazen. PS-minister Ylieff begreep maar niet waar men zo druk over deed. Wapens zijn commerce en daarmee basta. Waals minister-president Collignon heeft nog maar pas regionaal geld gepompt in FN, dus is er niet de minste reden om nu eventjes dwars te gaan liggen bij een simpele 'tentoonstelling'. Wallonië en Franstalig België hebben geen pacifistische traditie, en daarmee is de kous af.

Exportvergunningen voor wapens zijn in dit land, tot grote hilariteit van de rest van de wereld, een Vlaamse of een Franstalige aangelegenheid, en Brussel kiest doorgaans voor een Franstalige regeling. Dit is enkel omdat dit voor Brussel goed uitkomt, want in andere aangelegenheden (denken we maar aan de klassificatienormen van hotels) kiest Brussel voor een Vlaams systeem, voor zover dat financieel goed uitkomt voor de hoofdstad.

Ook de rel rond de omzendbrief van de Vlaamse Regering in verband met de faciliteiten wijst op totaal andere politieke inzichten in Vlaanderen en Franstalig België. Het enige wat Leo Peeters voorstelde was om de faciliteiten voor Franstaligen in Vlaanderen te interpreteren zoals de Franstaligen dat doen voor Vlamingen in Wallonië. Meer was dat niet. Nu blijkt dat de faciliteiten goed werken in Wallonië: in Moeskroen bijvoorbeeld hebben ze niet geleid tot een vernederlandsing van de stad, maar tot een min of meer gedwongen integratie van de Nederlandstaligen, wat ook de bedoeling van die faciliteiten was. Aan de andere kant van de taalgrens mógen de faciliteiten niet werken zoals ze bedoeld waren, want voor de Francofonen waren ze helemaal niet zo bedoeld. Begrijpe wie kan. 'Alle Belgen gelijk voor de wet' komt aan Franstalige kant over als een Vlaamse extremistische 'provocatie'.

Dit zijn slechts twee recente voorbeelden die aantonen hoe men in Vlaanderen en Wallonië anders aankijkt tegen de dingen. Het lijstje is niet limitatief: er zijn de gezondheidszorg, en daarmee bedoelen we meer dan enkel de transfers, sociale akkoorden, economische en fiscale prioriteiten... Telkens Vlaanderen op dat vlak ook maar iets voorstelt zijn Wallonië of de Belgische schoonmoeder in alle staten. Elk Vlaams initiatief wordt systematisch getorpedeerd.

De Waalse politici, de PS op kop, doen een beetje denken aan het orkest dat voortspeelt terwijl de Titanic aan het zinken is. Wallonië en ook Brussel hebben gewoon geen geld om het roer fundamenteel om te gooien. Wat Brussel betreft gaan er reeds stemmen op om vanuit Vlaanderen met geld over de streep te komen om een minimum aan beleid toe te laten. In dit nummer van Meervoud pleit VLD-senator Leo Goovaerts in die richting. Wallonië echter, dat is nog verder van het Vlaamse bed verwijderd. Toch heeft Vlaanderen geen enkel belang bij een verpauperde zuiderbuur. Vandaar ons voorstel om vanuit Vlaanderen - buiten het Belgisch staatsverband om - een soort Marshall-plan voor Wallonië te financieren. Het gaat om een realistisch project, voor zoverre Vlaanderen èchte staatkundige prioriteiten durft te leggen en stopt van - op z'n klein-Belgisch - geld te pompen in Fenixprojecten, milieuboxen en Superclubs.