Nummer 33


| januari 1998


Een duidelijk signaal (Christian Dutoit)<< Nummer 33

Vertegenwoordigers van twaalf nieuwe 'politieke en sociale bewegingen en partijen' hebben zopas een 'overlegnetwerk' gevormd, met de bedoeling 'consequent te handelen en nu een duidelijk signaal te geven'. Het gaat om de PNP van vader Marchal, ID21 van Bert Anciaux, de Beweging voor Sociale Vernieuwing van Patsy Sörensen en nog negen andere groepjes, waaronder de anti-racistische koepel Charta 91, ontstaan uit het VAKA (Vlaams Actiecomité tegen atoomwapens). Het echte en onvervalste Sinjaal van Coppieters en De Batselier was er niet bij, kwestie van niet met dertien aan tafel te zitten wellicht.

Een 'overlegnetwerk' zal wel geen overbodige luxe zijn in deze krabbenmand. De enen zetten zich in voor een beter statuut voor prostitué(e)s, anderen dwepen met referenda of zwaaien met successen in de anti-racistische strijd. Er is zelfs een heuse Autopartij bij.

De toekomst ziet er voor de meeste van die groepjes en partijtjes niet zo rooskleurig uit. Dat weten Dehaene en Tobback ook wel, maar deze laatste vindt het natuurlijk ook nog nodig om dat luid van de daken te schreeuwen. Paul Marchal zal wel een en ander rapen, maar iemand als Patsy Sörensen, die even de Groenen ging plagen door haar hart uit te storten bij Anciaux, koos eieren voor haar geld: een verkiesbare plaats op nationaal niveau bij Agalev.

Dat nieuwkomers zich in allerlei avonturen storten is op zich niet zo erg, en dat iemand als een Paul Marchal er de smaak in gekregen heeft, daar kan men ook nog inkomen. We gaan er tenslotte van uit dat de meeste 'vernieuwers' onverdacht-eerlijke bedoelingen hebben, en er is weinig reden om het tegenovergestelde aan te nemen. Erger is dat een Bert Anciaux ook al de microbe te pakken heeft, en zich meteen voor een stuk mispakt.

Anciaux heeft zich in het verleden, met de regelmaat van een klok, afgezet tegen de 'verkrampte' nationalisten van het Vlaams Blok, en daar steeds het 'democratisch' nationalisme van de Volksunie tegenover gesteld. Dit democratisch nationalisme is - in zijn politieke emanatie en voor zover we het beperken tot de VU - minoritair. De eerste opdracht van de VU zou dan ook moeten zijn een sterke democratisch-nationalistische partij uit te bouwen. Anciaux en Nelly Maes vinden de VU thans te zwak om reële politieke invloed uit te oefenen. Dus willen ze elders steun gaan zoeken. Die steun zoeken ze niet of nauwelijks in de niet-partijpolitieke Vlaamse beweging, maar in de eerste plaats bij one issue-groepjes of clubjes die directe banden hebben met het Belgische establishment.

Het zal allemaal wel eerlijk gemeend zijn, en de groep rond Anciaux hoopt ervan de Groenen een ietsjepietsje Vlaamsgezinder te maken. Maar dan moet er in de eerste plaats uitstraling uitgaan van een democratisch-nationalistische boodschap. De VU heeft op dit ogenblik een kleine parlementaire ploeg, maar daar zitten zeker mensen bij - denken we maar aan een Fons Borginon, een Geert Bourgeois, een Jan Loones - die best wat meer op de voorgrond zouden kunnen treden, al was het maar om de reeds zwaar op de proef gestelde achterban niet meteen af te stoten.

Bij de VU erkent men de electorale mogelijkheden van de in bepaalde kringen populaire Bert Anciaux. Echter, de partij mag niet opgeofferd worden aan dit gegeven, dat bovendien quasi zeker van voorbijgaande aard is. Daarom is het hoopgevend dat heel wat VU-kaderleden de sabbatsmaanden van Anciaux niet enkel met argusogen bekijken, maar meer en meer hun stem laten horen.

Partijpolitiek is geen zaak voor een onafhankelijk blad als Meervoud, en velen zijn ervan overtuigd dat de partijen zoals ze vandaag bestaan voorbijgestreefd zijn. Het zou alleen jammer zijn als er enkel puinhopen zouden overblijven. Daar is het democratisch nationalisme niet bij gebaat. Daarom zouden wij van uit die hoek graag een duidelijk signaal horen.