Nummer 35


| maart 1998


Brussel 2000 en de democratie (Christian Dutoit)<< Nummer 35

Wat iedereen die zich een beetje met Brussel bezighoudt voelde aankomen, is nu gebeurd: Maurice Fouccroulle, de man die het project 'Brussel culturele hoofdstad 2000' in goede banen zou leiden, geeft er de brui aan. Hij is de politieke inmenging, het ontstaan van Franstalige 'paralelle circuits' en het communautaire getouwtrek kotsbeu. Dit is meer dan zomaar een accident de parcours, het tekent immers ten volle de malaise waarin de hoofdstad van Vlaanderen, België en Europa zich bevindt. Men kan niet anders dan vaststellen dat Brussel zich in een algemene malaise bevindt. Het FDF, dat jarenlang gesluimerd heeft, maar zich thans via een alliantie met de Franstalige liberalen op alle vlakken laat gelden, geeft het 'pacificatiemodel' geen enkele kans. Jos Chabert mag deze blubberpudding dan jarenlang internationaal gepromoot hebben in Jeruzalem en Sarajevo, vandaag kan geen zinnig mens deze artificiële constructie nog verdedigen.

Straks zal het een vijftal maanden zijn dat Brussel wederrechtelijk bestuurd wordt door een coalitie van Franstaligen en Vlaamse collaborateurs. Leidende politici hebben ons steeds voorgehouden dat het sluit- en pronkstuk van de staatshervorming niet zonder de Vlamingen - de meerderheid in dit land - kon bestuurd worden. Vandaag blijkt dat dit niet zozeer een vergissing, dan wel een grove leugen geweest is. Men had het kunnen weten. Enkele jaren geleden, toen de kleurrijke Brusselse burgemeester Demaret de facto werd afgezet, verklaarde PS-kopstuk en later burgemeester Freddy Thielemans dat het ondenkbaar zou zijn dat een Vlaming burgemeester zou worden van de hoofdstad. Thielemans, zelf van Vlaamse komaf, stapte deze maand mee in een betoging voor gelijke rechten en tegen het racisme.

De opvolger van Thielemans, ridder François-Xavier de Donnéa, de man die Fouccroulle had aangetrokken om Brussel 2000 in goede banen te leiden, ontpopte zich de laatste jaren als een dictator van het beste soort. De franstalige Edegemenaar verzorgde in een ver verleden zijn imago van 'goede Belg' en dus van verdraagzaamheid tegenover de Vlamingen. De man die zijn verkiezingscampagne voerde onder de slogan La liberté en action is inmiddels allergisch geworden tegen alles wat ook maar enigszins Vlaamsgezind is. Daarin gesteund door het FDF en niet gehinderd door enige liberale reflex verbiedt hij aan de lopende band 11 julivieringen, geweldloze picket-acties of in het algemeen iedere uiting van Vlaamsgezindheid.

De moegetergde Vlamingen van de voormalige meerderheid - die thans geen wettelijke basis meer heeft - leggen de arrogante francofonie geen duimbreed in de weg. Zij klampen zich vast aan een vorm van schijnmacht en bakken zoete broodjes met het neofascistische FDF, maar zijn voor het overige slechts om één ding bekommerd: hoe kan het Demol-effect gedecafeïneerd worden. Terwijl de democratie in Brussel dagelijks met de voeten getreden wordt en zij daar voor het volle pond medeplichtig aan zijn, gaan ze het 'fascistisch gevaar' bestrijden dat hen door Vande Lanotte op een zilveren schaaltje werd aangeboden.

Hoe het allemaal zal aflopen is verre van voorspelbaar. De 'intellectuelen' die het manifest Pour en finir avec la bêtise nationaliste ondertekenden, dat ook in vertaling in De Standaard verscheen, menen dat de schuld voor alles wat misloopt te wijten is aan communautaire waanzin. De meeste Vlamingen onder hen worden - rechtstreeks of onrechtstreeks - rijkelijk gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap. Anne-Theresa De Keersmaker, die zopas nog eens een extra vijf miljoen mocht incasseren van Van den Brande als 'cultureel ambassadeur van Vlaanderen', laat geen gelegenheid aan zich voorbijgaan om haar gal te spuwen op alles wat 'Vlaams' is. Deze pseudo-intellectuelen dwalen. Meer woorden moeten daar niet aan verspild worden.

De oorverdovende stilte van de echte intellectuele klasse in Vlaanderen doet echter pijn. De reacties tegenover wat in Brussel gebeurt, tegenover de arrogantie van een Dehaene en Tobback, zijn ondermaats. Heeft de subsidiemolen van de overheid dan iedereen murw gemaakt?