Nummer 4


Hij was een goed mens | september 1993


Koningsfeesten (Mireille Leduc)<< Nummer 4

Het schielijk overlijden van Boudewijn van Saksen-Coburg en Gotha heeft een massa tot dusver blijkbaar verdrongen emoties losgeweekt. Dat kan niemand ontkennen. Toeristen die in de buurt van de Warande verdwaald raakten waanden zich even in het zuiden van ons continent, tot het natuurlijk begon te regenen. De begroeting van het vorstelijk lijk was geen eerbetuiding meer, het was een sociale plicht geworden.

Daarbij hoorde dan ook de even obligate uiting "Hij heeft toch zoveel voor ons gedaan..." Wat hij dan wel voor 'ons' gedaan heeft is niet zo duidelijk. En even obligaat: "Hij heeft zoveel gedaan om het land samen te houden". Alsof dat een grote weldaad is waar wij Vlamingen allemaal beter van worden.

De goegemeente heeft dus eventjes het verstand op nul, en de blik op (het) oneindig(e) gezet. Nu, dat is niet zo verwonderlijk, dat gebeurt blijkbaar enkele keren per eeuw (Albert, roi chevalier, valt van een rots; Astrid, droomprinses, vliegt uit de bocht in Küssnacht; Eddy Merckx wint de Tour, Jean-Marie wint bijna de wereldcup...) Het zal allemaal wel voorbijgaan.

Het groene verdriet

Wat meer de wenkbrauwen doet fronsen, is dat de vertegenwoordigers van de natie al bijna even collectief uit de bol gaan. Van zodra Siegfried Bracke voor de BRTn verklaarde dat het hier om "een nieuw politiek feit" ging, haastten de weldenkende politici zich om een deel van het koninklijk lijk in te pikken. Dat de Libre en de franstalige liberalen er een heropleving van het Belgisch nationaal gevoel in zouden zien, was perfect voorspelbaar. Dat Godfried Danneels nog eens de abortuswetgeving zou proberen terug te draaien, was al evenmin verwonderlijk. Maar dat een Magda Aelvoet jolig op de kar sprong... Volgens haar was de vorst immers de migranten genegen, iets wat wij zeker niet ontkennen. Hij was trouwens met een migrante in de echt getreden. Het zou dus tegen de nagedachtenis van de vorst zijn om migranten stemrecht te weigeren, aldus de groene politica (die gedachtensprong heeft Coburg bij ons weten echter nooit gemaakt). Inzake de abortuswetgeving deed ze er zedig het zwijgen toe: haar royalistisch elan was nu ook weer niet zó groot. Maar ze verweet de VLD'ers en de CVP'ers, die zich o zo graag royalisten noemen, dat ze het land, tegen de wil in van de aflijvige vorst, uiteen willen rukken door de federalisering van de sociale zekerheid te eisen. Dat ieder zinnig federaal land de sociale zekerheid al minstens gedeeltelijk gefederaliseerd heeft, is in haar ecologisch hoofd nog niet opgekomen. Progressieve Magda moet zich dus beroepen op de nagedachtenis van een rechts-conservatief, niet verkozen figuur, en dat zegt toch ook iets over het democratisch gehalte van de groene denkers...

Testament

Een ander demagogisch hoogstandje werd door de coalitie van het hof en de regering geleverd. De laatste spreekbeurt van Boudewijn werd geschreven, of op zijn minst politiek gedekt, door Jean-Luc Dehaene. Jean-Luc roept deze spreekbeurt nu uit tot het politieke testament van de monarch. Bert Bibber, op zijn beurt gedekt door Jean-Luc, verklaart dat alle Belgen alles in het werk moeten stellen om dit testament uit te voeren. Een machtsgreep van de uitvoerende macht. En wij die dachten dat alle macht van de natie uitging...

Niet dat de wetgevende macht zich van zijn sterkste kant toonde. Bert II mag immers zijn showstukje opvoeren voor de vertegenwoordigers van de natie. Perfect, tot daar toe. Dolce Paola plus aanhangsels krijgen, samen met zaligmakende Godfried, een ereplaats toegewezen tussen de volksvertegenwoordiging. Vergelijken we even met Groot-Brittannië, waar tenslotte de parlementaire monarchie werd uitgevonden. Wanneer Elisabeth II haar vrome gedachten (die van de regering dus) mag komen debiteren in het Lagerhuis, is er geen plaats voorzien voor een familieuitstap van haar kroost. Integendeel, als ze haar opwachting maakt, krijgt ze tot drie keer toe de deur voor haar neus dichtgegooid. Om maar eens te tonen wie er baas is in de barak. Niets daarvan in Belgenland. De kroonprins wordt aangekondigd, en krijgt een overweldigend applaus. Een knieval door het parlement.

De vierde macht

Niet dat de pers, die zichzelf graag pretentieus tot de vierde macht uitroept, zich wat beter mag wanen. Nog voor Godfried de kans daartoe kreeg, werd Boudewijn al heilig verklaard. In zijn kielzog werd ook de biografie van de prinsen van Luik herschreven. Op één sporadische uitzondering na (De Morgen, bij wijlen en momenten) haalde de hele Vlaamse pers, dé kwaliteitskrant inbegrepen, net het niveau van Story en Blik. Ook de BRTn toonde zich zijn opdrachtgevers waardig. Zelfs VTM was kritischer. Alleen de hond Samson scheen zich van de hele drukte niet al te veel aan te trekken. Was het niet Pater Stracke die ooit zei "Wij zijn een volk van honden, met hier en daar een rashond"?