Nummer 42


| december 1998


Weg met de democratische vrijheden (Christian Dutoit)<< Nummer 42

Zaterdag 12 december was er een Vlaams-Koerdisch feestje gepland in het Vlaams gemeenschapscentrum Ten Noey in Sint-Joost-ten-Node. Het is eilaas niet doorgegaan. Verbod van de burgemeester, Guy Cudell die al zowat vijftig jaar de plak zwaait in de armste gemeente van dit landje. Schrik voor de extreem-rechtse Turkse Grijze Wolven, zo heet het.

Vrijdag 11 december moest er normaal een fototentoonstelling van fotograaf Nick Hannes geïnaugureerd worden in het Koerdisch Instituut, eveneens in Sint-Joost-ten-Node. Dat kon al helemaal niet, omdat de Grijze Wolven enkele weken voordien het Instituut in de fik gestoken hadden, onder het toeziend oog van de gemeentepolitie. De Koerdische fototentoonstelling is dan maar uitgeweken naar het Vlaams Huis, zeg maar de redactiepoot van Meervoud, en naar een jeugdclub in het Oost-Vlaamse Herzele.

Vorige week kreeg ik een telefoontje van Paul Bekaert, die net terug was uit Spanje waar hij een bezoek had gebracht aan een aantal parlementairen van Herri Batasuna, die een gevangenisstraf van zeven jaar uitzitten omdat ze een video verspreid hadden met een vredesvoorstel van ETA. Op dit ogenblik lijkt het erop dat er onderhandelingen voorbereid worden tussen de Spaanse regering en ETA, maar intussen zit de hele partijtop van Herri Batasuna in de Spaanse kerker, in cellen zonder verwarming nota bene, en er is in Europa nauwelijks een haan die erom kraait.

De Belgische staat is een te bestrijden anachronisme. Maar de fundamenten van deze artificiële rompstaat, zoals die geconcipieerd werd in 1830 en de daaropvolgende jaren, waren - in de context van de tijd natuurlijk - niet zo onwijs. Vrijheid van eredienst, van vergadering, van drukpers... Het zijn allemaal zaken die in deze postmodernistische tijd in vraag gesteld worden. Koerden kunnen sowieso al niet meer op een rustige manier vergaderen, en ook het Vlaams Blok mag dat niet (hoewel ik ze liever in een besloten vergadering zie dan op straat). De pers is vrij, maar postbodes zijn niet langer verplicht in te staan voor de verspreiding van die 'vrije' pers.

Wat zal de volgende stap zijn? 'Europa' holt volop de democratie uit. In naam van het 'anti-racisme' en 'anti-fascisme' wordt de democratie steeds verder uitgehold. De Koerden worden ongeveer vogelvrij verklaard omdat Turkije voorbeeldig NAVO-lid is en de Verenigde Staten van nut kan zijn bij een of andere spectaculaire actie tegen vijand nummer één Sadam Hoessein.

De verdwazing slaat steeds erger toe. De 'liberale' en wellicht zéér antifascistische burgemeester-ridder François-Xavier de Donnéa werkte zich in de kijker door het Vlaams Blok een vergaderzaal te ontzeggen, maar de afgelopen jaren kreeg geen enkele Vlaamsgezinde vereniging (ook geen progressieve) ook maar de mogelijkheid om wat dan ook te organiseren in Brussel. Bij VVB-acties voor een gewaarborgde vertegenwoordiging van Vlamingen in Brussel werden mensen ongewoon brutaal aangepakt, en moesten bejaarde vrouwen zich uitkleden op het Brussels politiecommissariaat.

Als Brigitte Grouwels op de feestdag van de Verklaring van de Rechten van de Mens oppert dat het FDF evenveel boter op het hoofd heeft als het Vlaams Blok, dan wordt ze teruggefloten door de Volksunie. Omdat - volgens een compleet wereldvreemd VU-parlementslid - de strijd tegen extreem-rechts op die manier 'gebanaliseerd' wordt.

Dit tijdschrift heeft een stukje van zijn ontstaansreden in het wat ons betreft ongelukkig succes van extreem-rechts binnen het Vlaams-nationalisme. Maar dit heeft er ons nooit toe verleid een inquisitie te stimuleren waarvan wij vroeg of laat, hoe dan ook, zelf het slachtoffer kunnen van wezen. De 'inquisiteurs' spelen met vuur. En als we ze één goede raad kunnen geven, een raad die dan nog komt van mensen die België rauw lusten: plooi u terug op de oude liberale traditie van de Belgische grondwet van 1831. Vlaams- of vrouwvriendelijk was hij niet, maar voor zijn tijd was hij progressief. Karl Marx en Victor Hugo zullen het geweten hebben.