Nummer 47


| mei - juni 1999


Méér Vlaanderen (Christian Dutoit)<< Nummer 47

Onder die slogan voert het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) dezer dagen een pamflettenactie, naar aanleiding van de verkiezingen. De actie wordt natuurlijk enigszins overschaduwd door het dioxineschandaal. Want vele partijen mogen dan al een 'veiligheidsplan' hebben, een Vlaming is ook een beetje Bourgondiër en als wat op zijn bord komt de reputatie heeft 'onveilig' te zijn is het hek helemaal van de dam.

Een pamflettenactie als die van het OVV kan niet anders dan vaag zijn. Het OVV groepeert natuurlijk een hele waaier aan filosofisch en ideologisch uiteenlopende verenigingen, en dus moet er ergens een gemene deler gevonden worden. Laten we even het pamflet nader bekijken.

Een zeker Vlaanderen. Gezondheidszorg, kinderbijslag, werk, pensioen... voor iedereen. Dit lijkt wel een hint naar het SP-programma, zij het dan dat de SP daar Vlaanderen niet echt voor nodig heeft.

Een eerlijk Vlaanderen. Echte democratie, bestuur voor de burger, justitie die werkt... dat is zeker iets waar een André Denys van de VLD zich in terug kan vinden.

Een welvarend Vlaanderen. Vernieuwend ondernemen, loon naar werk, minder belastingen voor beter bestuur... Het Vlaams Economisch Verbond zou het niet beter kunnen zeggen.

Een open Vlaanderen. Waar iedereen zichzelf kan zijn, met eigen stem in Europa, met Brussel als venster op de wereld... Hier komen we in de buurt van de Vlaamse beweging, zij het dan dat er wat 'Brussel' betreft steeds meer dissonante klanken te horen zijn: een Dirk Achten of een Manu Ruys willen het venster op de wereld desnoods dichtdoen om van wat zij ervaren als een stuk miserie af te geraken.

Een gul Vlaanderen. Solidariteit met en respect voor iedereen: in Vlaanderen, Europa en de (derde) wereld. Dat kan alles betekenen. Hier herkennen de derde-wereldbewegers zich in, maar ook diegenen die op hun strepen staan als het gaat over het respect voor Vlamingen in deze staat.

Maar wat gebeurt ondertussen op het terrein? De VLD heeft jarenlang 'Vlaamse tandjes' bijgezet, maar is in de eindspurt naar de verkiezingen zó machtsgeil geworden dat alle tandjes al lang afgesleten zijn. De CVP speelt haar laatste excuustruus uit in Brussel, maar heeft over de hele Vlaamse lijn bakzeil gehaald. De SP zit in haar maag met een van haar Vlaamse ministers die het waagde rondzendbrieven de wereld in te sturen die de verhoudingen met grote broer in Wallonië akelig verzuurden. De VU heeft zich in een uitzichtloos avontuur gestort, en pakt nu via ID21 uit met slogans als Yes, I did inhale of Stem mij erin! En ik schaf de boel AF. Het Blok voert rustig tweetalige propaganda in de Vlaamse hoofdstad - voor ons niet gelaten - maar is zo gericht op het extreem-rechtse Franstalige kiesvee dat de Vlaamsgezinde militanten het er van op hun heupen krijgen.

Tja, het kan natuurlijk met méér Vlaanderen. Maar dan moet daar wel enige inhoud aan gegeven worden. Méér Vlaanderen is niet alleen een onafhankelijk Vlaanderen, maar ook een Vlaanderen waar de Boerenbond niet langer automatisch de minister van landbouw levert, een Vlaanderen dat niet masochistisch is op het vlak van de verdediging van zijn taalrechten, een Vlaanderen dat investeert in zijn hoofdstad en dat niet doet met pamfletten in de stijl van 'makakken buiten', maar integendeel inspanningen levert om anderstaligen te laten integreren... enfin: teveel om op te noemen. Geen enkele Vlaamse partij lijkt op dit ogenblik klaar te staan om invulling te geven aan deze behoefte.

Maar wellicht zal er na 13 juni meer ruimte ontstaan om eens rustig verder te praten. Over méér Vlaanderen , ongetwijfeld, maar ook over hoe Vlaanderen er in de komende eeuw zou kunnen uitzien. Sorry, moéten uitzien.