Nummer 49


Politieke partijen | september 1999


Vlaamse zelfstandigheid: een maatschappelijke revolutie (Antoon Roosens)<< Nummer 49

Enige tijd geleden reeds betoogde Mark Grammens in zijn 'Journaal' dat de vestiging van een eigen Vlaamse staat een revolutie veronderstelt. Niet (noodzakelijk) een revolutie in de populaire zin: geweld, moord, bloed en tranen. Maar wel een echte revolutie in de politieke betekenis van het woord: de controle over het bestaande staatsapparaat ontnemen aan de politieke klasse die thans de macht uitoefent, en een nieuwe staat tot stand brengen onder de hegemonie van een nieuwe sociale klasse. Een Vlaamse klasse. En hij onderlijnde, terecht, dat de zwakheid van de Vlaamse beweging daarin bestaat, dat de politieke partijen die pretenderen deze beweging te belichamen, de revolutionaire betekenis van hun onderneming niet (willen) begrijpen.

Een politieke partij, die zich tot doel stelt de historische taak van de vestiging van een zelfstandig Vlaanderen te vervullen, moet in de eerste plaats de catalisator zijn van de nieuwe sociale krachten, die er belang bij hebben het bestaande regime omver te werpen. Omdat zij een nieuwe productiewijze vertegenwoordigen, waarvan de ontplooiïng belemmerd wordt door de economische ordening waarop de macht van het bestaande establishment berust.

Vandaag ligt het belang van de oude Belgische bourgeoisie bij de ongebreidelde expansie van de mondiale industrieel-financiële oligarchieën, waaraan zij zich hebben verkocht. De Europese Unie, het Internationaal Muntfonds, de Wereldbank, de NAVO, enz., zijn zovele instrumenten waardoor dit mondiaal kapitaal zijn wil oplegt aan de ontluikende sociaal-economische krachten en aan de kleinere naties die niet tot de kern van het mondiaal kapitaal behoren.

Het zijn precies deze economische imperatieven van de mondiale kapitaalgroepen, die de ontplooiïng verstikken van de nieuwe sociale krachten waarop de Vlaamse welvaart steunt: de duizenden kleine en middelgrote ondernemingen, voornamelijk in de dienstensector; de tienduizenden nieuwe, zelfstandige, intellectuele en professionele ondernemers; en vooral de honderdduizenden intellectuele arbeiders in de tertiaire sector. De eerste opdracht van een politieke partij, die op deze sociale krachten moet steunen om een nieuwe staatsstructuur te vestigen, bestaat erin de idee van de Vlaamse zelfstandigheid te verbinden met de projectie van een nieuwe sociaal-economische politiek, die de financiële middelen zal richten op de ontplooiïng van deze nieuwe economische krachten. Geen enkele partij, die zich nu beroept op de Vlaamse beweging, heeft ook maar enig idee van de manier waarop de nieuwe staatsmacht zou moeten gericht worden op dit essentiële doel! Alleen daarom reeds zullen zij steeds het brede sociale draagvlak missen dat vereist is voor de realisatie van hun in wezen revolutionair doel: een Vlaamse staat.

*
* *

Een revolutionaire onderneming veronderstelt ook een revolutionaire politieke tactiek en strategie.

Een Vlaamse radicale partij verwerpt elk compromis met het bestaande establishment. Men laat zich niet omkopen met ministerportefeuilles, kabinetspostjes en de kans om vriendjes te benoemen, door de macht die men pretendeert omver te willen werpen. Zelfs niet met halfvolle valiezen van pietluttige 'hervormingen'; laat staan met 'lege valiezen'!

Een Vlaams-radicale partij weigert niet alleen deel te nemen aan om het even welke Belgische regering (tenzij aan de laatste, met als enig programmapunt de liquidatie van België). Zij weigert ook deel te nemen aan een zogenaamde 'Vlaamse' regering, die slechts de telegeleide kopie is van het Belgisch establishment, en die overigens geen enkele macht heeft om in te grijpen in de sociaal-economische ordening van haar eigen land. Een dergelijke regeringsdeelname versterkt slechts de macht van de tegenstrever, en brengt de eigen partij in diskrediet bij haar basis.

Een partij die de pretentie heeft een Vlaamse staat te vestigen, zetelt ook niet in een Belgisch parlement. Zij betwist immers de legitimiteit van elke Belgische instelling. En haar mandatarissen leggen nooit de eed af van trouw aan een Belgische grondwet of aan een Belgische koning. Geen enkele van haar militanten koestert de hoop op een vetbetaald staatspostje of op een sinecuur in een ministerkabinet... zolang die staat bestaat. (Daarna is elke hoop gewettigd).

Een Vlaams-radicale en progressieve partij heeft slechts één doel: alleen - of in coalitie - de meerderheid verwerven in een Vlaamse raad die zich onmiddellijk uitroept tot constituante van een autonoom en progressief Vlaanderen.

Hoelang nog gaat de Vlaamse beweging wachten vooraleer zij haar doel scherp en zuiver stelt?