Nummer 49


Trekt op! Te wapen, proletaren! Heft thans met kracht de strijdkreet aan! Die dond'rend door het land zal varen, die alles meesleept op zijn baan! | september 1999


Kort genoteerd ( )<< Nummer 49

Patrick Dewael bekladt het minister-presidentschap van Vlaanderen

Martine Dubuisson, de gauleiterin van het Franstalige journalistieke heir, is zeer te spreken over de nieuwe Vlaamse minister-president. Patrick Dewael, schrijft ze, geeft de indruk dat er een nieuwe wind door Vlaanderen waait. Gedaan met de zelfvoldaanheid van de nouveau riche, met het belerende vingertje, en met de nooit-voldane honger naar nieuwe bevoegdheden.

Dewael is niet geworteld in het nationalisme, en wil zijn sporen niet verdienen op het communautaire slagveld, maar de wrijvingspunten tussen Noord en Zuid sereen onderzoeken en oplossen in een geest van pacificatie, zo besluit ze na een interview met de nieuwe 'Monsieur Flandre' in de FDF-krant Le Soir.

Dewael van zijn kant slaagt er niet in zich in het interview te affirmeren zonder zich af te zetten tegen zijn voorganger Luc Van den Brande. «Ik zal Van den Brande niet bekritiseren, maar...»' zo gaat het interview van start. Dewael 'constateert' dat de houding van de vorige Vlaamse regering en het discours van Van den Brande veel weerstand hebben opgeroepen. «Als je de Franstalige pers las had je de indruk dat het Vlaams parlement het einde van België voorbereidde. En ik moet zeggen dat mijn voorganger zich niet altijd op een gelukkige manier uitliet, want een Engelse krant The Guardian schreef dat voor Van den Brande België geen lang leven meer beschoren was.» Door alleen in het Vlaams parlement de Staatshervorming te bespreken heeft men de blokkering van de Franstaligen in de hand gewerkt, is de redenering. Dat de VLD in die strategie is meegestapt schijnt Dewael even terzijde te schuiven.

Le Soir brengt een van zijn eigen uitlatingen uit '97 in herinnering, waarin hij zich afvroeg hoe lang Vlaanderen nog zal aanvaarden dat zijn economie wordt belemmerd door Waalse gezagsdragers. «Het debat is in drie jaar tijd veranderd», zo stelt hij. «De blokkering van voor de verkiezing, die gedeeltelijk het gevolg was van de attitude van mijn voorganger die arrogant overkwam bij de Franstaligen, bestaat niet meer. U zult me nooit horen zeggen dat de Vlamingen harde werkers zijn en de Walen allemaal luiaards. Luc Van den Brande heeft het waarschijnlijk nooit letterlijk gezegd, maar hij gaf wel die indruk. Dat werd versterkt door een bepaalde pers.».

Dewael schijnt niet te beseffen dat door de karikatuur van de standpunten van zijn voorganger over te nemen, hij zijn eigen functie bekladt.

Turkse TV bemoeilijkt integratie

De Stuttgartse voorstad Bad Wurzach besliste dat vanaf dit schooljaar geen kinderen meer worden toegelaten tot de kleuterschool, die onvoldoende Duits spreken. De inschrijving gaat voortaan gepaard met een taaltest.

Wie niet slaagt moet inhaalles volgen, aan 20 mark per maand. De maatregel geldt zowel voor alle onderwijsnetten en komt er omdat steeds meer allochtonen, die 33% van de schoolpopulatie uitmaken, geen woord Duits blijken te spreken. Vooral bij de Turkse kinderen (70% van de allochtonen) is het probleem pregnant. Een woordvoerder van de gemeente, Otmar Bendel, geeft aan dat de situatie fel verslechterd is sinds Turkse televisiezenders op de kabel gebracht zijn. Vroeger leerden de kinderen automatisch Duits via de televisie.

Nacht van de lange messen bij het Vlaams Blok

In de Brussel-rubriek kunt u een en ander vernemen over de interne strubbelingen binnen het Vlaams Blok.

Partijen die er flink op vooruitgaan kunnen evenzeer met een kater zitten als 'winners'. De VLD weet er alles van.

In Brussel is het duidelijk dat het Blok met zo'n kater zit. In een vertrouwelijke interne nota, gepubliceerd voor de overblijvende kaders, vat de ietwat onderkoelde Peter Lemmens (Blok-gemeenteraadslid in Brussel-stad) de situatie goed samen. Het komt erop neer dat hij beseft dat het Vlaams Blok gefaald heeft omdat er zich nooit meer een situatie zal voordoen waarbij de Brusselse instellingen in gevaar gebracht zullen worden.

En hij beseft maar al te goed dat de charme-operatie naar Franstalig extreem-rechts een flop was, een eenmalige maar eilaas mislukte poging.

Voor het overige spaart hij Johan De Mol zoveel mogelijk, hoewel hij toegeeft dat de ex-politiecommissaris van Schaarbeek een wel erg slecht figuur slaat... in Schaarbeek. Daar scoort hij inderdaad enorm ontgoochelend. En vergeten we niet dat het de bedoeling was dat Demol - die in de zeer franstalige gemeente Ukkel woont - voorbestemd was om te verhuizen naar Schaarbeek om daar een aardverschuiving te veroorzaken.

Maar dit feest zal wellicht niet doorgaan, temeer daar nogal wat plaatselijke Blok-kandidaten zèlf in de ezelsgemeente actief zijn of waren: onder meer het kersverse Brusselse parlementslid Erik Arckens (medewerker van het nieuw-rechtse moniteurke TeKoS), hoewel die onlangs naar Koekelberg verhuisde, en cafébazin Tinneke Van Autgaerden van het Ezelsbrugske (ex-VU) en last but not least de populaire Urbain De Cat (ex-Rode Leeuwen), het vrijzinnig geweten van het Brusselse Blok.

Nu is het een publiek geheim dat zowel Tinneke als Urbain niet erg tevreden, laat staan gelukkig zijn, met de belabberde uitslag van het Vlaams Blok in Brussel, en daar hadden zij geen memorandum van Peter Lemmens voor nodig.

Kop van jut is natuurlijk de geboren integrant Filip De Man, die wel 23 miljoen veil had voor de barnumcampagne van het Blok, maar enkele weken voor de verkiezingen al het geld al opverteerd had, zodat menig militant op droog zaad kwam te zitten.

Wat daarbij erg moeilijk te slikken was - en is - voor menig Blok-militant, is dat De Man een gratis verkiesbare plaats aanbood aan Jos Van Assche, een volbloed liberaal van het liberaalste bloed uit Anderlecht. Deze uit het Leuvense afkomstige neo-Blokker gaat in de betere Brusselse kringen door voor een opportunist van het ergste soort. Bij de vorige verkiezingen liet hij zich in Anderlecht als gemeenteraadslid verkiezen op een PRL-FDF-VLD-lijst, en als je weet dat de PRL in Anderlecht ongeveer de meest Fransdolle afdeling is van het liberale lichaam, (met zoontje Simonet), dan weet je genoeg.

Van Assche, die geen enkele voeling heeft met de Vlaamse beweging, en daar ook nog prat op gaat, lacht natuurlijk in zijn vuistje. Hij had zich onmogelijk gemaakt binnen de liberale vakbond, en was maar al te gelukkig toen de onnozele De Man, die op zoek was naar een opening naar de VLD maar die niet vond omdat André Monteyne zich daarvoor te fatsoenlijk vond (en bovendien een heer van stand is), een VLD-excuustruus kon lijmen.

Maar niemand in of rond de VLD geloofde dat Van Assche het Blok ècht kon helpen aan een liberaal Blok-electoraat. Dat blijkt ook uit de feiten: Van Assche is inderdaad een overloper zonder noemenswaardige (onder meer electorale) bagage.

De modale Vlaams Blok- militant uit het Brusselse, die niet noodzakelijk gespeend is van een Vlaamse reflex, zag het, en weende bitter. Haar of hèm kon men toch moeilijk uitleggen dat senator Roeland Van Walleghem geen plaatsje kon krijgen op de lijst, omdat hij 'slecht presteerde', terwijl ze nu een pseudo-liberale opportunist in hun strot geduwd kregen die mijlenver staat van de Vlaamse beweging. Van Roeland Van Walleghem doen veel verhalen de ronde, maar niemand twijfelt aan zijn Vlaamsgezindheid, terwijl niemand zoiets zelfs maar vermoedt van een Jos Van Assche.

Eén en ander heeft al geleid tot bittere confrontaties binnen het Brusselse Vlaams Blok, dat gelukkig nog enige cohesie vertoont dank zij het onnozele cordon sanitaire. De post-electorale 'overwinningsfeesten' in taveerne Ravenstein in Anderlecht en 't Ezelsbrugske in Schaarbeek verliepen in mineur, en bij de eerste vergadering na de verkiezingen liep het in Schaarbeek al helemaal uit de hand. Na een gematigd-kritische opmerking van het nieuwbakken Brusselse parlementslid Arckens werd deze laatste getrakteerd op een uppercut van De Man.

Deze laatste, die althans als campagneleider zijn zwanenzang zingt, krijgt het wel erg moeilijk binnen zijn eigen partij. Men fluistert trouwens dat hij zich ook al aan handtastelijkheden gewaagd zou hebben tijdens een 'braaifeest' (d.w.z. barbecue) ten huize van voorzitter Frank Van Hecke, en dit lijkt zijn positie binnen de partij niet echt te verstevigen.

Komt daar nog bovenop dat de opgevrijde franstalige (èn francofiele) adepten van Brussels extreem-rechts, bij bosjes het Blok verlaten en hierbij niet nalaten na te trappen.

Logisch natuurlijk. Franstalig extreem-rechts in Brussel is monarchistisch, tegen het separatisme, en vooral anti-Vlaams. Die luiden stapten enkel in het discours van het Blok omdat de extreem-rechtse clan aan franstalige kant een zootje ongeregeld is, maar namen het Johan De Mol bijzonder kwalijk dat hij een aantal voor hen minder plezierige programmapunten van het Vlaams Blok voor de media in de verf zette, als daar zijn het separatisme en de afschaffing van de monarchie. Iedereen weet dat De Mol daar zelf niet in gelooft - toen hij als student in het Sint-Pieterscollege van Ukkel het tegendeel beweerde werd hij wèl geloofd - maar het verschil tussen het Vlaams Blok en franstalig extreem-rechts zit 'm vooral dààr- in. En dat beseffen ze bij het Blok vandaag maar al te goed. Zeker een Peter Lemmens, die heel goed weet dat de historische kans voor het Blok in Brussel verkeken is.

Het Vlaams Blok zit - althans in Brussel - met een serieuze kater. Het Blok draait op dit ogenblik vierkant. Hun enige hoop is dat een bepaalde linkerzijde zich zó aberrant zal opstellen dat de brokken spoedig gelijmd worden, zodat de (electorale) kassa weer kan rinkelen.

Maar het lijkt wel erg onwaarschijnlijk dat de extreem-rechtse partij - met de gemeenteverkiezingen in het verschiet - nog een beroep zal doen op de Vilvoordse De Man om de Blok-campagne in Brussel te leiden. Misschien zit er wel een come-back in voor de verguisde Frederik Erens, die destijds door de Man professioneel geliquideerd werd, maar nu wellicht in zijn vuistje lacht...

Eindelijk een VU-kabinet!

In tegenstelling tot zijn collega Johan Sauwens stouwt VU-ID21-alliantieleider en thans Vlaams minister Bert Anciaux zijn kabinet vol met luiden die - op enkele uitzonderingen na - nooit iets met de VU te maken gehad hebben, zeer tot ongenoegen van VU-zeloten. Met andere woorden: hij recruteert voornamelijk uit CVP en ID21.

De nieuwe kabinetschef echter is niemand minder dan Herman Verheirstraeten, enfant chéri van de clan Anciaux. De man heeft al een indrukwekkende carrière achter de rug bij allerlei Europese constructies in het Straatsbrugse opretteparlement (hij werkte o.m. voor regionalisten, groenen en Franse extreem-rechtse conservatieven), hij was in een ver verleden actief in de multiculturele Foyer in Brussel en ooit kabinetsmedewerker van Anciaux sr. (toen deze laatste staatssecretaris was in de Egmontregering van 1977-'79), en vurig pleitbezorger van het Egmontpact.

Thans deelt hij de lakens uit op het kabinet Anciaux jr.

Verheirstraeten is meer dan alleen maar kabinetschef: hij is de mentor van de nieuwbakken minister, hij is de architect van de kleuterige alliantie VU-ID21 (hij stortte de afgelopen maanden telkens 20.000 fr op rekening van deze club, die op vergaderingen gratis drank verstrekt aan de 'militanten') en hij heeft nu ook voor de bühne alle touwtjes bij de voormalige Vlaams-nationale partij in handen.

Iemand die nauw in contact staat met het Barrikadenplein verwoordde het onlangs zo: "Verheirstraeten schrijft de speeches van Anciaux, hij schrijft de boekskens, hij bepaalt zijn agenda... Het enige wat hij niet kan leveren voor Bertje zijn de tranen voor de camera's".

De VU levert waar voor geld!

Eén van de resultaten van schieven architèk Verheirstraeten is het feit dat Vlaanderen thans opgescheept zit met een jonge senator, die op kosten van de Vlaams-nationalisten 161.000 frank netto per maand mag ophoesten in de Belgische senaat.

Deze Vincent Van Quickenborne belooft - via een interview in P-magazine - zo ongeveer alles behalve wat een Vlaams-nationalist kan verwachten van een verkozene des volks.

Dat hij zich graag halfnaakt laat fotograferen zal ons worst wezen, maar het lijkt toch een ziekelijke neiging te worden voor deze tafelspringer, die zich postmodernist noemt en voor het overige niet praat maar balkt.

Welk programma verdedigt deze door de VU naar de senaat gestuurde wonderboy nu eigenlijk?

"Ik ben van plan geweest om elke week met een ander kapsel in de senaat te verschijnen. Zoals basketter Dennis Rodman. Maar je kunt bezwaarlijk parlementaire vragen stellen met een groen coiffure", aldus deze postmoderne Vlaams-nationalist van 'links-liberale' strekking..

Voorts beweert hij dat hij vanaf het tweede jaar in zijn senaatscarrière zal zorgen voor big fun en dat hij zich zal blijven inzetten voor de legalisering van soft drugs. Voor ons niet gelaten. Hij voegt er nog fijntjes aan toe dat ook het kersverse Vlaams Blok-lid Guido Tastenhoye op een debat in Mechelen toegaf ooit geblowd te hebben. Alsof iemand daar ooit van wakker zou liggen (behalve misschien bij het Vlaams Blok zelf, maar dat is niet onze zaak).

Uit het uitermate spitante vraaggesprek met deze door de VU gesponsorde wonderboy vernemen we voor het overige weinig programmatische voornemens, maar wel iets over zijn uiterst boeiende achtergronden om het als 26-jarige tot senator te brengen: als gelovige katholieke misdienaar, die daarna stalinist (maoïst) werd, vervolgens liberaal (aan de KULAK, de Kortrijkse vestiging van de universiteit van Leuven richtte hij het Liberaal Vlaams Studentenverbond op), daarna toen hij in Leuven belandde overstapte naar het KVHV (Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond) om tenslotte te belanden bij de ultra-belgicistische jongerengroep Triangel.

Maar zijn verleden heeft hij duidelijk verwerkt. Met het LVSV, de liberale studenten, heeft hij niets meer te maken. "De liberale studenten komen vooral samen omdat ze geen lief hebben en omdat ze geen twee pinten na elkaar kunnen drinken zonder stiepelzat te worden.".

En over zijn belgicistische periode is hij al even 'sec': "Hij (De Bandt, nvdr) heeft gewoon 4 miljoen frank uitgetrokken om enkele jongeren die aan politieke vernieuwing wilden werken, een kans te geven."

Leve de politieke vernieuwing, leve de nieuwe politieke cultuur, leve het postmodernisme, leve het post-opportunisme.

Om af te sluiten met een liberale slogan uit de vorige eeuw: 't Zal Wel Gaan zeker?

Exit 'WIJ'?

Het hing al een tijdje in de lucht, maar nu zou naar verluidt de knoop doorgehakt zijn: het weekblad WIJ, uitgegeven door de Volksunie, zal heel binnenkort verdwijnen.

Daarmee valt het zoveelste politieke tijdschrift weg (na bv. het eveneens tot de VU-strekking behorende Vlaanderen Morgen en bladen als De Nieuwe Maand, GroenLinks of Ecogroen).

WIJ werd in 1955 gesticht en heette toen, net zoals de partij, De Volksunie. Aanvankelijk was het een maandblad. Sinds 1965 heet het 'WIJ'.

Het blad kende een bewogen geschiedenis, en schipperde vaak tussen een klassiek partijblad en een meer open algemeen Vlaamsgezind opinieblad, wat geen makkie is als je weet dat de redactie gevestigd is in het hoofdkwartier van de partij en de VU-verkozenen mee over de schouders van de redacteurs kijken. Toch slaagde de huidige hoofdredacteur Maurits Van Liedekerke erin om van het blad meer dan een partijpravda te maken. Een aantal jongeren deden hun journalistiek debuut bij het weekblad, zoals Pol Van den Driessche (thans hoofdredacteur van Het Nieuwsblad) en Peter De Jaegher (politiek redacteur van De Standaard). In de jaren tachtig werden de cursiefjes van toenmalig politiek directeur Toon Van Overstraeten zeer gesmaakt, ook buiten de partijgrenzen.

De VU-communicatie met de achterban zal nu in hoofdzaak gebeuren via het maandblad De Toekomst, dat een zuiver product is van het hoofdbestuur en geen journalistieke pretenties heeft, en via de websites van VU en ID21.

Exit DJE

Ook De Standaard verliest één van haar betere redacteurs in de persoon van Derk-Jan Eppink. Die wordt eerlang woordvoerder van de Nederlandse liberale politicus Frits Bolkestein.

Eppink, die een tijdlang correspondent geweest is in Zuid-Afrika en in Polen (o.m. voor NRC-Handelsblad) geldt als een gedegen beroepsjournalist die bovendien ook nog een heel goede pen heeft en niet opgescheept zit met allerlei complexen of vooroordelen die andere Standaard-journalisten wel eens met zich plegen mee te slepen.

Zijn 'wandelgangen'-stukken over de VLD en het Vlaams Blok waren vaak succulent.

'Belgische' hulpverlening gesplitst in Turkije

Om de rampspoed te lenigen die de Turkse provincie Izmit heeft getroffen, was een Belgische delegatie brandweerlui met speurhonden naar de stad Gölcük gestuurd. De ploeg was nog niet goed en wel op de tarmac van de luchthaven van Istamboel afgestapt, of onenigheid tussen de Vlaamse en Waalse delegatieleden stak de kop op. Er werd dan ook prompt besloten om gescheiden ploegen te vormen, waarbij de Brusselse brandweerlui bij de Vlaamse eenheid aansloot. Na de verdeling van de watervoorraad en van het logistieke materiaal togen de beide reddingsteams op veilige afstand van elkaar aan het werk.

De Vlaamse hondengeleiders, die van overal in het Vlaamse land kwamen, konden immers terugvallen op geëigende reddingsprocedures, waarbij bevelvoering en persoonlijke verantwoordelijkheden nauwkeurig zijn afgebakend volgens een internationaal gangbaar protocol. Hoewel Le Soir de merites van de Waalse commandant, die een hechte teamgeest wist te creëren binnen zijn équipe, goed in de verf zet, moet de krant erkennen dat de Vlaamse werkwijze zeer efficiënt is voor dit soort internationale reddingsoperaties.

Anciaux grijpt naast mediabeleid

Vlak nadat de VU-top Bert Anciaux' ministerschap door de strot van de partijraad had geduwd, maakte de gelukkige glunderend wereldkundig dat hij nu ook nog minister van media wou zijn. Nu zijn er vele argumenten te vinden voor het onderbrengen van mediabeleid bij het departement cultuur. Vroeger was dat immers ook zo, maar de VTM-lobby en de door Europa opgelegde 'liberalisering' (lees commercialisering) van de audiovisuele sector, maken dat dit thans geen evidentie meer is. Anciaux heeft door het lullige demonstreren van zijn armetierige ambities dan ook een kans gemist om aan de bevolking uit te leggen waar het in deze om gaat. Uiteraard claimen de liberalen deze post, omdat ze verder werk willen maken van de commercialisering van het Vlaamse medialandschap: om te beginnen door een landelijke commerciële radio toe te staan. Niet dat de VRT zoveel weerwerk heeft geboden tegen de verkleutering in Vlaanderen, maar met een alert beleid hadden we niet in de neerwaartse spiraal hoeven terecht te komen waar we nu in verzeild zijn.

Journalisten tegen anti-Vlaams-Blokwet

Paul Deltour, secretaris van de Vereniging van Beroepsjournalisten, schrijft in Samenleving en Politiek zijn bezwaren tegen de wijziging van Grondwetsartikel 150 waardoor persdelicten gedeeltelijk 'gecorrectionaliseerd' worden, dat wil zeggen: onttrokken worden aan de bevoegdheid van het assisenhof en in handen gelegd van een beroepsmagistraat. Dit is namelijk het geval voor persdelicten waarin sprake is van 'racisme' en 'xenofobie'. Vooreerst meent Deltour dat de wet bijzonder vaag is. Hoe moet het voortaan met berichgeving over bijvoorbeeld 'Chileense bendes' in de Brusselse Nieuwstraat of over 'de Kazachstaanse maffia' in Antwerpen. Maar vooral ziet Deltour hier een precedent om de wetgeving uit te breiden met andere categorieën, zoals 'laster en eerroof' en negationisme - al dan niet ingegeven door racisme of xenofobie. Deltour waarschuwt ervoor dat de media, en de individuele journalisten in het bijzonder, die nu reeds geregeld aan druk blootstaan, in de toekomst van de regen in de drop kunnen belanden. Vooralsnog heeft een wetsvoorstel van Simonne Creyf (CVP) om een 'open' correctionalisering door te voeren - nader in te vullen door het parlement - het niet gehaald. Maar als het hek eenmaal van de dam is?

Deltour stipt onder meer de moeilijke relatie tussen pers en gerecht aan, waardoor de magistratuur algauw geneigd zal zijn om in dergelijke geschillen eerder in het voordeel van justitie te beslechten. Met de wijziging worden voor het eerst sinds 1830 uitzonderingen uitgevaardigd op een van de fundamentele grondwaarden van de liberale democratie: de persvrijheid.

Het onderbroekje van Mieke Vogels

"De nacht voor ze haar eed moest afleggen sliep minister Mieke Vogels slecht. Ze werd geplaagd door een nachtmerrie. In haar droom miste ze de trein naar het parlement, kwam ze te laat en stelde in het halfrond vast dat ze... haar onderbroek was vergeten aan te trekken."
(Het Laatste Nieuws, 7 augustus 1999).