Nummer 50


| oktober 1999


Bij het vijftigste nummer van Meervoud: het werk begint pas! (Christian Dutoit)<< Nummer 50

Eén van de ongelukkigste boutades van de huidige voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging was wel dat het einde van België binnen de vier jaar een feit zou zijn, en die uitspraak deed hij twee jaar geleden. De werkelijkheid laat ons andere dingen vermoeden.

De koninklijke poppenkast rond het sprookjeshuwelijk van de troonopvolger komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Het scenario voor deze soap werd geschreven door mensen die hun vak kennen, en vervolgens tot in de puntjes voorbereid door luiden die sinds de laatste jaren van wijlen Boudewijn bewezen hebben dat ze daar talent voor hebben. Het optreden van Will Tura op de begrafenis van de voormalige koning was daar een prachtstaaltje van. En nu kan de cinema beginnen met de 'blijde intredes' van het Koninklijk Koppel in de provincies.

Net zomin als Louis Tobback niet ècht voor de TGV is gaan liggen, zal Ivan Mertens deze collectieve gekte op korte termijn kunnen tegenhouden. De politieke partijen van hun kant zijn quasi allemaal geneutraliseerd. De socialisten worden liefst niet meer herinnerd aan de koningskwestie en zijn natuurlijk te verweven met staat en kapitaal om republikeins te zijn. De Volksunie werd in de jaren zeventig al geneutraliseerd, en - hoewel dit niet meer nodig was - zorgden kringen rond het Hof via ID21 voor de ultieme belgicistische injectie (Johan Sauwens kreeg onlangs nog een lintje van de Leopoldsorde). De groenen laten zich constant door de Franstalige liberalen vernederen en willen alles doen behalve een groen beleid voeren («dat is om in de gordijnen te kruipen», dixit Mieke Vogels) en de Vlaamse liberalen willen zo snel mogelijk Burgermanifesten en dito contracten met de wakkere burger fluks onder de matras moffelen.

Ook de vierde macht, de pers, laat weinig kritische geluiden horen. Behalve de Financieel-Economische Tijd, de enige krant die het hoofd koel houdt, loopt iedereen, ook de zgn. 'kwaliteitskranten', het succes van Het Laatste Nieuws achterna en laat zijn berichtgeving evolueren in de richting van uitgebreide onderschriften bij foto's.

Is er dan niets dan kommer en kwel? Toch. Er blijven - aan de basis - heel wat mensen die zich niet meer herkennen in de structuren die zij vroeger koesterden. Het lijstje 'progressieve intellectuelen' die een vijftal jaar geleden openlijk afficheerden dat 'de SP nodig is', is erg verschrompeld. Het aantal militanten dat de oekazes van de VU-partijleiding niet meer neemt (o.m. het opdoeken van het eigen blad) groeit gestadig. En het zou ons wel zinnen te weten hoeveel lezers van de voormalige AVV-VVK-krant inmiddels uit onvrede overgestapt zijn naar de FET.

Toen Meervoud zeven jaar en vijftig nummers geleden van wal stak, wisten we op voorhand dat we woelige waters zouden moeten trotseren. De hoofddoelstellingen van toen zijn nauwelijks gewijzigd, maar ook de politieke situatie laat ons niet toe om er vandaag al mee te stoppen. Maar we hebben er best nog even zin in. Eén van onze kernredacteuren, Antoon Roosens, is pas zeventig jaren jong geworden, en wij hebben een aantal oudere maar daarom niet minder actuele teksten van hem gebundeld en in brochure heruitgegeven. Een cadeautje voor onze abonnees bij dit vijftigste nummer, want zij maken het ons mogelijk die andere stem te laten horen in de Vlaamse en de progressieve beweging. Het zal de komende maanden en jaren hard nodig zijn, al kunnen we enkel hopen dat wij ons hierin vergissen...