Nummer 51


| november 1999


Het Belgisch democratisch deficit (Christian Dutoit)<< Nummer 51

Niet toevallig prijkt op de kaft van dit nummer de beroemde Pyramide à renverser die in 1909 op de frontpagina van een nummer van Le Peuple prijkte, lang voordat deze krant - niettegenstaande jarenlange subsidies van de ooit zo gehate Belgische staat - roemloos ten onder ging. De 'Pyramide' is alweer precies negentig jaar oud, maar in se is er niet zoveel veranderd. Maar een postmoderne krant - al dan niet 'progressief' - zou dergelijke prenten wel niet meer op de voorpagina brengen. Zelfs het dagblad dat ooit de slogan voerde 'schop de mensen een geweten', gepikt van Louis-Paul Boon, fleurt nu liever haar één op met breed uitgesmeerde kleurenfoto's van het gelukkige prinselijke paar dat binnenkort het Sacrament van het Huwelijk als een onovertroffen soap aanbiedt aan het dolgelukkige plebs.

Dat wij principieel tegen elke vorm van erfelijke monarchie zijn zal wel niemand verwonderen. Een dergelijke instelling is niet meer van deze tijd, hoewel ze volgens een aantal herauten van de Nieuwe Politieke Cultuur, die zich o.m. onledig houden met 'maatschappelijke vernieuwing' in bv. ID21, een meerwaarde biedt. Geef ons dan maar een schurk als Van Rossem, die het erfelijke koningshuis vergeleek met de chirurgie : het is niet omdat meneer X een groot chirurg is dat zijn oudste zoon automatisch in aanmerking komt om hem op te volgen als chirurg.

Het koningshuis is natuurlijk maar de kers op de taart. Maar de herwonnen populariteit van de monarchie - wie had nu gedacht dat ook de Waalse socialisten royalisten pur sang zouden worden? - kadert in een belgicistisch offensief waar men niet naast kan kijken. De hele heisa rond onze gedoodverfde troonopvolger komt deze regering maar al te goed uit. De afgelopen maanden schreeuwde iedereen van de daken dat er een nieuw, gunstig communautair klimaat was ontstaan, dank zij de redelijkheid van de nieuwe en bijzonder frisse bewindsploeg. Zedig verzweeg men dat er geheime akkoorden bestonden om, geheel in de stijl van de nieuwe politieke cultuur, fluks transfers naar het Franstalige onderwijs toe te schuiven. Het Vlaams Blok vormt geen communautair gevaar, want staat sowieso aan de zijlijn als zijnde ondemocratisch (de kroonprins gaat wel handjes schudden met de even racistische Olivier Maingain, maar wie maalt daar nu om ?) De Volksunie werd gepaaid met het co-voorzitterschap van een conferentie waar wel de Vlaamse maar niet de fransdolle anti-democraten uitgesloten werden. Een conferentie waarvan eigenlijk niemand iets verwacht, en die vooral zo lang mogelijk moet duren teneinde de ruimte te scheppen om via andere, nòg minder controleerbare fora, de taart te verdelen.

Er is iets mis met onze democratie, of liever: het gaat in ijltempo bergaf met onze democratie. Er zijn weinig landen op deze planeet die zoveel democratisch verkozen parlementsleden in een of andere assemblee laten zetelen, maar dit is omgekeerd evenredig met de kwaliteit van deze democratie, die steeds meer verwordt tot een schijndemocratie. De hele poeha rond Philippe en Mathilde zou een bezinningsmoment moeten zijn voor alle democraten en dus republikeinen, om na te gaan hoe de democratie hersteld kan worden. Want laten we wel wezen: het is niet de extreem-rechtse folklore die vandaag een bedreiging vormt voor de democratie, maar wel de verantwoordelijken voor de uitholling ervan. Met andere woorden: de lakeien van het mondiaal kapitaal, die doelbewust een bepaalde 'linkerzijde' opvrijen met geen ander doel dan hun eigen mistgordijn intact te houden. Dat extreem rechts aan de vooravond van het nieuwe millennium boeken zou gaan verbranden gelooft geen kat. Maar dat zij, de paladijnen van het mondiaal kapitaal, erin slagen via een uitgekiende mediapolitiek te verhinderen dat mensen nog boeken lezen of nog nadenken, dàt staat als een paal boven water.