Nummer 52


| december 1999


Vissen in de Vlaamsgezinde vijver (Christian Dutoit)<< Nummer 52

Blijkens een studie van Bart Maddens in het kader van het ISPO, die u in dit nummer van 'Meervoud' leest, wordt er aardig gevist in een mini-Vlaamse vijver, als het al geen modderpoel is. De 'loze vissertjes' zijn vandaag de Blokkers, die de restanten van het VU-kader proberen aan de haak te slaan, voor zover de buit nog niet binnen is.

De cijfers uit het onderzoek spreken voor zich, en hoewel het om een beperkte steekproef gaat geven ze toch wel heel significante tendensen weer. Duidelijk is dat het Vlaams Blok stemmen aantrekt van niet-flaminganten, maar daar wel een flamingantisch programma mee ondersteunt. Het débâcle van de verkiezingen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest zal wellicht nog meer die richting bevruchten. Toch is het merkwaardig dat het Vlaams Blok vooral profiteert van het low profile op Vlaamsgezind vlak van de Volksunie. Dat komt vooral tot uiting in de campagnes in Brussel, waar mediastrateeg Filip De Man het Vlaamse Heir opvrijt met Vlaamsgezinde publicaties, maar er tegelijkertijd voor zorgt dat in de bussen van Franstalig extreem-rechts tweetalige vlugschriften gedumpt worden waar zorgvuldig iedere referentie naar de Vlaamse beweging vermeden wordt. Ernstig is dat allemaal niet, maar op termijn zal het wel renderen.

In een vroeger leven had de Volksunie een aantal Vlaamsgezinde 'kanonnen' die de zaak 'levendig hielden' zoals een Mik Babylon die dertig jaar geleden op de trein naar Roeselare de noodrem trok omdat een kaartjesknipper geen Nederlands kende. Of een Nelly Maes die begin jaren zeventig als een pasionnaria tekeer ging in de lokettenhall van het gemeentehuis van Schaarbeek. Een Willy Kuijpers in Voeren, een vader Anciaux in Komen, enzovoort, enzoverder... Het is allemaal voltooid verleden tijd. Vandaag heeft de Volksunie Mc-Donaldclowns ingehuurd die zich onledig maken met het promoten van het roken van een joint in de Senaat en zich ongemakkelijk voelen als ze niet uitgenodigd worden op een feestje in het Paleis. Jaloers waarschijnlijk op Dries Van Den Abeele uit Brugge, die al baron geworden is, maar na de faling van zijn visbedrijf 'Appetit' de appetijt gekregen heeft om graaf van Vlaanderen te worden en nu elke niet-monarchist ervan beschuldigt geen democraat te zijn. Tegelijkertijd staat de VU voor een historische keuze: als ze erin slaagt - bijvoorbeeld via een Geert Bourgeois - het roer om te gooien, dan kan ze eventueel nog de afspraak met de geschiedenis halen. De Vlaamse beweging is te belangrijk om ze uit te verkopen aan extreem-rechts!

De wereld van dertig jaar geleden is niet meer die van vandaag. Meervoud pleit zeker niet voor een retrograde operatie. Waar wij voor pleiten, is dat de Vlaamse beweging, partijpolitiek zowel als niet partijpolitiek, in de clinch gaat met de èchte vijanden van de democratie en van ons bestaan als volk. De vijanden van weleer zijn nog altijd dezelfde, maar ze hebben zich mooi vermomd. De Vlaamse beweging daarentegen lijkt wel vermolmd. Enig 'voluntarisme' zou dus hoegenaamd geen kwaad kunnen. Toch is het duidelijk dat er nog een mooie maar harde taak weggelegd is voor die Vlaamse beweging: de strijd tegen de anti-democratische, vooral 'Europese' instellingen, en, meer positief, voor een betere invulling van de democratie in Vlaanderen. En laat de Vlaamse beweging vooral niet achter het net vissen!