Nummer 56


"Het Vlaamsche volk is volk van 't vrije Noorden; de zuiderzon en lamt zijn lenden niet" | april 2000


Kort genoteerd ( )<< Nummer 56

Patrik Vankrunkelsven zoekt troost

«Het was alsof mijn lief me had verlaten», zo wist de voormalige VU-voorzitter Patrik Vankrunkelsven de wereld kond te doen in Gazet van Antwerpen (25 maart); de krant weet te melden dat Vankrunkelsven 'langzaam herstelt van de klap'. De ex-VU-voorzitter, tevens burgemeester, heelmeester, senator en co-voorzitter van de Costa, is echter niet aan zijn proefstuk toe. We citeren hem even: «Verlies is iets heel persoonlijk en dat moet je op jezelf kunnen verwerken. Toen Jaak Gabriëls de partij verliet, ben ik ook in mijn eentje troost gaan zoeken in een Leuvense kroeg.».

Communicatiestoornissen

Geert Bourgeois zou misschien beter nagaan in welke Leuvense kroeg zijn voorganger troost gaat zoeken, al was het maar om de communicatie te bevorderen. Toen Vankrunkelsven in de Costa het door Verhofstadt uitgedokterde akkoord over de 'defederalisering' van landbouw en buitenlandse handel door de strot geduwd kreeg, was Bourgeois daar helemaal niet over te spreken. Achteraf bleek echter dat Bourgeois niet de minste informatie gekregen had van zijn toponderhandelaar. Op de Volksunie-partijraad van 8 april kreeg VU-woordvoerder Koen T'Sijen daarvoor de volle laag van de partijtop. Hem wordt verweten dat hij er niet in slaagde de communicatie tussen Bourgeois en Vankrunkelsven tot stand te brengen. Larie natuurlijk, maar als er iets misloopt moet er altijd wel een Barbertje hangen...

Prins Filip zonder werk?

Die hele Costa-klucht begon natuurlijk te degraderen tot een vaudeville. Premier Verhofstadt voelde - veel te laat! - Vlaamse nattigheid en beloofde dus nog voor Pasen met resultaten naar buiten te komen, daarmede de eigenlijke Costa-voorzitters in hun hemd zettende.

In feite gaat het om zeer weinig. De defederalisering van landbouw is niet meteen een eis die de Vlaamse beweging al jaren scandeert, maar goed, principieel is er zeker niets tegen in te brengen. En buitenlandse handel heeft een nog grotere symboolwaarde.

Dit bleek, want Verhofstadt had daarover nog maar pas op de beeldbuis wat ideeën gespuid of het unitair en Franstalig verzet barstte los. De werkgeversorganisatie Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO) stelde op een 'spoedpersconferentie' dat het onaanvaardbaar is dat de Belgische Dienst voor Buitenlandse Handel (BDBH) zou worden afgeschaft en dat de exportrisicoverzekeringsdienst Delcredere en de prefinancieringsdienst Finexpo zouden worden opgedeeld. Een opgewonden VBO-baas Vandeputte zei dat het imago van België zou lijden onder een dergelijke operatie - dat het imago van Vlaanderen, goed voor meer dan 70% van de 'Belgische' uitvoer erdoor verbetert trekt hij zich niet aan - en dat gewestelijke verzekeringsdiensten te klein zouden zijn om de zware risico's van export te verzekeren. En wat met de koning en prins Filip; die kunnen voor de Belgische bedrijven in het buitenland heel wat deuren openen en zij kunnen toch zeker niet gaan optreden voor de Vlaamse, Waalse of Brusselse export.

Dat het behoudsgezinde, unitaire establishment het meent, bleek een paar dagen later. Door datzelfde VBO werd een open brief bezorgd aan de eerste minister, ondertekend door een 60-tal industriekapiteins, baronnen en andere ridders waarin Verhofstadt bezworen wordt niet tot splitsing over te gaan. Dat men met die houding ingaat tegen de Vlaamse werkgevers van het VEV werd gewoon onder tafel geveegd. Er werd tevens een pak geld besteed aan het afdrukken van de brief in een paar kranten.

En de zondag daarop mochten de Boerenbond, nog een steunpilaar van het unitaire Belgische bestel, en ere-BVO-voorzitter Karel Boone op de VRT komen vertellen dat regionaliseren van landbouw en export gewoon niet kan. Tegenover VU-voorzitter Geert Bourgeois hadden de tegendraadsen het wel niet makkelijk. Inzake landbouw wees Bourgeois Boerenbond-voorzitter Roger Saenen terecht waar die zei dat heel de landbouw een Europese zaak is waar alleen nationale regeringen en hun vertegenwoordigers worden gehoord. Bourgeois wees niet alleen op het 'democratisch' deficit van Europa en zijn instellingen, maar onderstreepte fijntjes dat de vertegenwoordigers van de federale regering geacht worden ook namens de Vlamingen te spreken. Die worden trouwens al genoeg benadeeld (alweer!) vermits de Waalse landbouwersinkomens voor 37% uit steunverlening komen tegen maar 12% voor de Vlaamse. En wat de afschaffing van de BDBH betreft zei Bourgeois dat Vlaanderen best zelf zijn boontjes kan doppen. De materie is in 1988 geregionaliseerd maar er kwam nooit een volledige uitvoering van het akkoord. En nu wil men overgaan tot een recuperatie die helemaal overbodig is. Wij hebben een Vlaamse dienst voor buitenlandse handel en die kan best zijn taak aan. Ook de dekking van de exportrisico's door Vlaanderen alleen is mogelijk. En prins Filip... die kan ook Vlaamse exportmissies voorzitten indien hij op onze uitnodiging wil ingaan, aldus Bourgeois. Baron koekjesbakker Boone had daar geen wederwoord op.

Bourgeois, generaal in het Mexicaans leger?

Inmiddels is het voor iedereen wel duidelijk geworden dat de nieuwe VU-voorzitter niet meteen kan rekenen op de loyauteit van iedereen in de Volksunie. Vele mensen die hem in zijn campagne voor het voorzitterschap gesteund hebben zijn ietwat ontgoocheld. Zijn uitschuiver in Le Soir, waar hij pleitte voor het buiten de wet stellen van een partij, werd door niemand van zijn companen begrepen, maar vooral het feit dat hij niet de mogelijkheden heeft om orde op zaken te stellen in het VU-ID-kippenhok gaat er bij velen niet in.

Iedereen weet natuurlijk dat hij totaal geen vat heeft op 'zijn' twee VU-ministers in de Vlaamse gemeenteraad (die erkennen openlijk zijn gezag niet), en dat de VU er ook als partij geen belang bij heeft om enkele maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen een nummertje op te voeren, maar intussen kan het toch niet dat er helemaal niéts gebeurt.

In Brussel stappen de overgebleven militanten bij bosjes over naar de VLD, en dat is niet verwonderlijk, want Sven Gatz en zijn trouwe paladijn Johan Basiliades schreeuwen van de daken dat zij 'links-liberalen' zijn. (Zij organiseren op 13 mei zelfs een heus colloquium rond dit thema). Maar sinds de uitdrijving van de 'rechterzijde' in de Brusselse VLD (met ex-senator Leo Goovaerts als boegbeeld) kan je de door Guy Vanhengel als een FC-De Kampioenen geleide Brusselse VLD ook met dit etiket opzadelen. En qua Vlaamsgezindheid moet de VLD in Brussel nauwelijks onderdoen voor de VU-ID-constructie. De èchte romantische flaminganten vinden dan weer troost bij CVP-truus Brigitte Grouwels, die wel niet door peetvader Chabert gevolgd wordt, maar zich naar hartelust mag profileren om het stuurloze VU-schip te rammen.

Inmiddels is de VU in Brussel een familieaangelegenheid van de clan Anciaux geworden. Op Jette na is er geen afdelingsleven meer, en het enige VU-wapenfeit van de laatste maanden was de benoeming van de levensgezellin van Vic Anciaux, ene Marie-Paule Quix, in de Brusselse Huisvestingsmaatschappij, uiteraard met de steun van de Brusselse liberalen. Daarvoor moest een Vlaams-nationalist zijn valiezen pakken, maar dat is eerder regel dan uitzondering in de Brusselse Volksunie.

In De Standaard van 7 april noemde Bart Sturtewagen Geert Bourgeois een 'eenzame voorzitter'. Volgens deze politieke commentator heeft Bourgeois nu zelfs in eigen kring twijfel gezaaid over zijn leiderschap. Voor zover wij geïnformeerd zijn - en iedereen die het Barrikadenplein kent weet dat het daar lekt als een zeef - klopt dat. Vraag is hoelang deze situatie houdbaar is.

En dan hebben we het nog niet over de niet aflatende geruchtenmolen over allerlei overstappen van VU-mandatarissen naar de VLD (Annemie Van de Casteele ontkent dit in alle toonaarden, met evenveel of misschien nog meer overtuiging als Hugo Coveliers dat deed enkele dagen voor hij de beslissende stap zette).

Hoe het nu verder moet weet niemand, maar dat het zo niet verder kan, daar is menig waarnemer van overtuigd. Een kat heeft zeven levens, en het Byzantijnse Rijk heeft het ook tot 1453 uitgehouden, maar dat is toch geen mooi verhaal.

Frederic Erens stapt uit het Blok

Ook al geen mooi verhaal vormen de afrekeningen in de Vlaams Blok-krabbenmand in Brussel.

In het vorige nummer van Meervoud (maart) wisten we al te melden dat Blok-koepelvoorzitter Frederic Erens het welletjes vond en opstapte als voorzitter. "Dat gebeurde niet om gezondheidsredenen", zo schreven we in ons maartnummer. Nu blijkt echter dat Erens wel degelijk gezondheidsredenen zou ingeroepen hebben (een zenuwinzinking) om het een tijdje rustiger aan te doen. Op het ogenblik dat wij dit schrijven vertoeft hij aan de overkant van de oceaan, in Philadelphia, om wat te bekomen van zijn avonturen.

Zoals geweten is Erens werkzaam op het partijsecretariaat aan het Brusselse Madouplein, een wereldje op zich.

Volgens het doorgaans goed ingelichte Brusselse satirische weekblad Père UBU zou Erens echter niet enkel zijn voorzitterschap opgegeven hebben, maar zelfs zijn lidmaatschap van het Blok. Een Vlaams Blok-medewerker, woonachtig in Schaarbeek maar afkomstig van het West-Vlaamse Kortemark, die anoniem wenst te blijven, weigerde in elk geval voor Meervoud het bericht te ontkennen.

Dat Père UBU Erens goed schijnt te kennen heeft te maken met zijn verleden in Franstalige extreem-rechtse kringen en partijen. Zo was Erens in de jaren tachtig een intimus van Van Laethem (van L'Assaut) en vooral van dr. Féret van het Front National, "avec qui il se disputa pour une question de femme".(Père UBU, 6.4.00)

Intussen draait ook in ezelsgemeente Schaarbeek de geruchtenmolen volop. De kandidatuur van Johan Demol wordt - en dan drukken we ons nog heel voorzichtig uit! - niet door iedereen in de partij op applaus onthaald, de tweetalige campagne en het inschakelen van Nederlandsonkundige kandidaten van het Front National liggen moeilijk bij een deel van de oude basis. Kwatongen beweren nu ook al dat Demol, als zijn verkiezingsresultaat goed wordt, het Blok de rug zou toekeren en terugkeren naar zijn Franstalige roots, waar voor een extreem-rechts politicus in Brussel veel meer te vissen valt. Afwachten maar of de feiten dit zullen staven. Zeker is wel dat Demol geen enkele voeling heeft met de Vlaamse beweging, al evenmin als de overgelopen liberaal Jos Van Assche trouwens. Die moet daar eens goed om lachen.

Aelvoet pleit voor rookverbod

Minister Aelvoet (Agalev) dreigde er begin april mee een totaal rookverbod in horecazaken in te voeren, indien de wet in verband met rookvrije zones en afzuiginstallaties niet beter toegepast zou worden.

Twee dagen later, op 8 april, organiseerde de studiedienst van Agalev in het Vlaams parlement een colloquium. Tijdens de middagreceptie werden onbespoten biohapjes met gezonde dipsausjes geserveerd, maar had men zorgvuldig alle asbakken verwijderd, teneinde niemand voor het hoofd te stoten, gezien de actualiteit van het onderwerp.

Na vijf minuten groene receptie moest men natuurlijk asbakken laten aanrukken. Magda Aelvoet was zelf niet van de partij, maar een kettingrokende Jos Geysels en enkele andere groene kopstukken wisten met hun peuken geen blijf.

Groenen gooien met asbakken

Dat Magda Aelvoet niet lief is voor rokers, is één zaak. Ze blijft tenminste min of meer beleefd.

Anders is het gesteld met de Antwerpse afdeling, waar - figuurlijk althans - met asbakken over en weer gesmeten wordt. Aanleiding is een pre-electoraal geschil met mevrouw Patsy Sörensen, Europees parlementslid verkozen op een Agalevlijst. Vooral auteur Tom Lanoye en zijn levensgezel René Los waren niet mals voor de flamboyante politica, die zoals bekend een kogelvrije vest boven haar wonderbra draagt. «Begraaf haar!». Tom Lanoye: «Om te beginnen moet Patsy mij eens uitleggen wat de BSV (Beweging voor Sociale Vernieuwing) nu eigenlijk nog is buiten drie intimi, een kat en een hond.» Los: «Helaas stoot Patsy meer mensen af dan ze er aantrekt» (De Morgen, 29 maart).

Hugo Van Dienderen voegt daar aan toe: «Sörensen lijkt, na alles wat Agalev voor haar gedaan heeft, niet betrouwbaar.» BSV-coördinator Kenis dan weer: «Die Geysels is niet te betrouwen». Het lijkt wel een vergadering van de alliantie VU-ID in de Scheldestad. Naar verluidt verhouden Sörensen en Mieke Vogels zich ook al als water en vuur, en dat belooft voor de nabije toekomst.

Wat met de VVB?

Ook binnen de niet-partijpolitieke Vlaamse beweging rommelt het. Het Nationalistisch Verbond-Nederlandse Volksbeweging spatte onlangs uiteen. Het gaat om een groepje rond Geert Wouters dat enkele jaren geleden uit het Vlaams Blok stapte wegens onvrede met het harde migrantenstandpunt van mensen als een Filip Dewinter. Intussen had de groep enig krediet verworven, niet in het minst dank zij een aantal lezenswaardige publicaties van Jaak Peeters, die nu zelf de organisatie verliet.

En ook binnen de VVB (Vlaamse Volksbeweging) lopen de spanningen op, voornamelijk tussen het hoofdbestuur en de huidige voorzitter, Ivan Mertens.

Aan de basis zou het autoritaire optreden van Mertens liggen. Mertens botste al met toenmalig OVV-voorzitter Matthias Storme, en tussen die twee is het in feite nooit meer goed gekomen. Aanleiding was het succes van Storme tijdens de OVV-meetings van de voorbije twee jaar, iets wat hem door Mertens niet gegund werd en wordt.

Mertens maakte zich onsterfelijk door twee jaar geleden publiekelijk te verklaren dat Vlaanderen ten allerlaatste in 2002 onafhankelijk zou zijn. Dat is dus uiterlijk binnen twee jaar.

Na de pijnlijke gebeurtenissen in het Oost-Afrikaanse Ouganda, waar honderden mensen door de voorzitter van een sekte gedwongen werden zich zonder pardon te 'zelfmoorden', is er enige paniek ontstaan in middens van het VVB-hoofdbestuur, zeker nu het jaar 2002 met rasse schreden nadert. Je zou voor minder de daver op het lijf krijgen. Er wordt - al lang niet meer binnenskamers - gedacht aan opvolging voor Mertens.

Ruzie onder reclamemakers

Sinds Philippe De Coene als SP-Europarlementslid stuurloos rondzwalpte op een boot rond het atol Mururoa in de Stille Zuidzee, was het wel erg stil rond hem geworden. Hij werd niet herkozen, maar is thans SP-woordvoerder.

De Coene komt uit de reclamestiel, en zal dus wel goed opschieten met de nieuwe SP-voorzitter. Hoewel, onder reclamejongens vallen er ook wel eens woorden.

De Coene had in februari in De Morgen verklaard dat de SP, gezien ze krap bij kas zit omwille van de Agusta-terugbetalingen, voorlopig niet op zoek gaat naar een nieuw reclamebureau. «En laat charlatans zoals Wim Schamp zich in godsnaam onthouden», voegde hij er fijntjes aan toe (15 februari).

Schamp, die niet op zijn mond gevallen is, reageerde furieus. Terecht, want hijzelf ontwierp in een recent verleden de campagnes van zowat alle SP-kopstukken behalve van Willy Claes, die liever een beroep deed op Slangen, de reclamejongen van de huidige paarse regering (maar destijds van de CVP). Communicatiedeskundige De Coene slaagt erin om met zijn snedige opmerkingen jan en klein pierke tegen zich in het harnas te jagen. In zijn eigen arrondissement Kortrijk heeft hij de volledige SP-afdeling van Marke uit de partij gezet, om onduidelijke redenen. Misschien was de lokale afdeling geïnfiltreerd door 'charlatans'?

Geen koerswijziging bij het Vlaams Blok

Enige tijd geleden berichtten wij hier over beweging bij het Vlaams Blok in verband met zijn migrantenstandpunt. Aanleiding daartoe was het wetsvoorstel van o.a. Bart Laeremans in verband met de nationaliteitsverwerving: het Blok gaf daarmee aan te aanvaarden dat vreemdelingen zich wel degelijk kunnen integreren in Vlaanderen. Er werd op gewezen dat deze gedachtegang haaks staat op het 70-puntenprogramma, dat vreemdelingen juist zoveel mogelijk uit onze maatschappij wil afzonderen, zodat integratie onmogelijk wordt. Enkele weken geleden kondigde Alexandra Colen aan dat het 70-puntenprogramma aldra zou afgevoerd worden, ter bevestiging van het feit dat het Vlaams Blok inderdaad gelooft in de mogelijkheid om vreemdelingen in onze maatschappij te integreren.

Het geweld waarmee Colen door partijvoorzitter Frank Vanhecke werd teruggefloten - zogezegd omdat ze het 'communicatieplan' van de 'ommekeer' - in de war gooide, sprak boekdelen over het feit dat het Vlaams Blok in het geheel niet toe is aan een fundamentele koerswijziging. Het boek 'Baas in eigen land' waarin Filip Dewinter een 'actualisering' van het migrantenstandpunt heeft neergeschreven, bevat weliswaar het voorstel om een burgerschapsproef in te voeren als voorwaarde voor nationaliteitsverwerving. Het heet nu dat vreemdelingen voor de dwingende keuze moeten geplaatst worden: aanpassen of verhuizen (de term 'opkrassen' is gesneuveld). Maar voorts moet de gezinshereniging afgeschaft en het asielmisbruik aan banden gelegd worden. Vreemdelingen wordt de toegang tot onze sociale zekerheid ontzegd! En uiteindelijk "moet er werk gemaakt worden van een begeleide terugkeer van de meerderheid van de hier verblijvende niet-Europese vreemdelingen". (vroeger was dat de 'overgrote' meerderheid). Het 70-puntenprogramma wordt niet afgeschaft. Het hele boek van Dewinter is gebaseerd op het dogma van de niet-integreerbaarheid van Turken en Marokkanen. Dat de werkloosheid bij Noord-Afrikanen zes keer zo hoog ligt als bij autochtone Vlamingen geldt daarvoor als bewijs! Het boek is ook fameus doorspekt met allerlei hatelijkheden over de islam. Die geldt als 'tegengesteld' aan onze cultuur. Het is een 'veroveringsgodsdienst', hij is 'archaïsch, onverdraagzaam en totalitair'. "De culturele achtergrond van bepaalde categorieën vreemdelingen is een nog veel doorslaggevender element bij het feit dat integratie een uiterst moeilijke, zoniet onmogelijke zaak is. Met name de islam is een godsdienst die zo fundamenteel tegengesteld is aan onze manier van leven, dat de aanwezigheid ervan enkel voor spanningen en conflicten kan zorgen".

Het boek bevat geen enkele kwalitatieve analyse van wat er fout gaat met het integratiebeleid. Na een eerste hoofdstuk waarin de migranten worden geassocieerd met criminaliteit en barbaarse praktijken als bloedwraak en steniging, volgt een opsomming van vele feiten over de geschiedenis van de immigratie, de opeenvolgende wijzigingen in de naturalisatiewetgeving, over regularisatiewetten bij ons en in het buitenland, over aantallen migranten en naturalisaties. Het boek is duidelijk bedoeld om angst voor de migranten aan te wakkeren, en geenszins een illustratie van een koerswijziging bij het Vlaams Blok.

Het Vlaams Blok zit opgesloten in het xenofobe discours dat het bij vele van zijn militanten goed doet. Zozeer zelfs dat Dewinter onlangs in een confrontatie met luisteraars van Top Radio absurde verwijten slingerde aan een meisje dat stelde hier te zijn geboren, zich Belg te voelen, maar wel overtuigd islamitisch te zijn - ze sprak vanzelfsprekend perfect Nederlands.. Voor Dewinter is zij echter ongewenst zolang zij "de shariah en de scheiding van Kerk en Staat niet afzweert".

Nu is het wachten op de dag dat Sandra Colen de onfeilbaarheid van de paus in twijfel trekt...

Het KVHV komt op voor de gehandicapten

Dat Vlaanderen geen ècht satirische pers kent, heeft veel te maken met het hilarisch karakter van een aantal bladen die ernstig bedoeld zijn maar hun tijd flink overleefd hebben.

Neem nu Ons Leven, het orgaan van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (jaargang 111, nummer 5, februari 2000).

Daar poneert ene Mathias Van Aken een aantal preconciliaire stellingen over de Griekse Beginselen. Daarbij wordt kwistig verwezen naar een prof. moraaltheologie die in 1936 (!) interessante theorieën had over de kuischheid.

Homoseksualiteit is verkeerd, maar nu dringt zich de vraag op "welke hulp we kunnen bieden aan mensen die met deze handicap leven"?

Even proberen. Wij citeren: "Gedurende de voorbije eeuw werd geprobeerd homo's te genezen door medicatie, elektrische schokken, testikeltransplantaties en relatiecursussen; overigens zonder veel succes. Sinds enkele jaren heeft men echter de kracht van het gebed ontdekt voor de genezing van homoseksualiteit."

In Amerika is er een christelijke organisatie, aldus het KVHV, dat terzake enige ervaring heeft. "In workshops wordt mannen een iets harder, mannelijk gedrag aangeleerd door het beoefenen van sport; aan vrouwen wordt geleerd hun heteroseksuele geaardheid te ontdekken via kledij en make-up. De volledige genezing is gericht op het leiden van een kuis leven, of op een huwelijk. (...) Net als mensen met een andere handicap, moeten homoseksuelen met respect en begrip behandeld worden."

Een studentenblad dat verschijnt in Leuven, anno 2000. En dat in het begin van het academiejaar, met de welwillende medewerking van het rectoraat, aan alle eerstejaars bezorgd wordt.

In een volgend nummer zal Ons Leven zich wellicht, in de traditie van vóór de contra-reformatie, afvragen of vrouwen wel een ziel hebben.

Andere thema's, zoals de gruwelijke zelfbevlekking en het zondigen in gedachten, komen misschien later aan bod. Tenslotte bestaat het maandblad al 111 jaar. In de jaren zestig, toen Gaby Vandromme hoofdredacteur was, ademde het blad wel iets frisser. En oud-KVHV-praeses Wilfried Martens, die binnenkort weer vader wordt, zal zich zeker herkennen in deze eigentijdse lectuur.

Francofonie en mensenrechten

In de Democratische Republiek Congo werden in 1999 duizenden mensen buitenrechtelijk geëxecuteerd. Ook in de Republiek Congo is sprake van honderden buitenrechtelijke executies van ongewapende burgers en gevangengenomen strijders. In Ruanda hebben veiligheidstroepen en gewapende oppositiegroeperingen duizenden ongewapende burgers gedood en is het aantal 'verdwijningen' sterk gestegen. In Togo werden honderden mensen buitenrechtelijk geëxecuteerd; ook zo in Tsjaad, waar velen voor hun dood zijn gemarteld. Tunesië kent tweeduizend politieke gevangen. Marteling en mishandeling komen er nog steeds voor. In Niger zijn tientallen aanhangers van oppositiepartijen aangehouden. In Kameroen werden ongeveer vijftig politieke gevangenen zonder aanklacht of proces het hele jaar vastgehouden. Al deze gegevens, en nog veel meer werden uit het jaarverslag van Amnesty International geplukt. En al die landen behoren tot de organisatie van Franssprekende landen (de "Francofonie"), die op 20 maart jongstleden in Brussel haar dertigste verjaardag vierde, in aanwezigheid van minister Louis Michel.

Vlaams volksvertegenwoordiger Brigitte Grouwels, die "met bewondering de hyperactieve mensenrechtenpolitiek van minister Michel" volgt, en met name zijn politiek inzake Oostenrijk, dat hij ervan verdenkt "potentieel de mensenrechten te willen schenden", rekende erop dat Michel consequent alle landen en regeringen van de Francofonie, "waarvan is aangetoond dat zij de mensenrechten effectief schenden" publiekelijk en met naam en toenaam zal veroordelen". Grouwels maakte op grond van het jaarboek van Amnesty International een lijstje op, waarmee ze Michel behulpzaam wou zijn. Ze riep Michel op om consequent de schorsing of uitsluiting van die landen uit de Francofonie te eisen. Verder drukt Grouwels haar grote verwondering, zelfs haar ongeloof uit over het feit dat zovele francofone landen zich bezondigen aan schendingen van de mensenrechten. "In ons land beweren sommige Franstaligen namelijk dat democratie, openheid en verdraagzaamheid bijzonder eigen zijn aan de Franse cultuur. Een argument dat dikwijls gebruikt wordt om zich te onderscheiden van andere cultuurgemeenschappen, waaronder de Vlaamse".