Nummer 57


| mei 2000


Berichten uit Eurokratië (André Monteyne)<< Nummer 57

Van Buitenen gelauwerd

Eind 1998 weigerde Paul Van Buitenen, hoge ambtenaar van het Financieel Controledirectoraat van de Europese Commissie, nog langer te zwijgen over de corruptie bij de Europese Commissie. Ondanks zware druk, lichtte hij in december van dat jaar het deksel van het stinkend potje. Vooral zijn kritiek op de wijze waarop Frans commissaris Edith Cresson als een tweede Madame Sans-Gène allerlei onorthodoxe diensten bewees aan haar vriend-tandarts werd hem zwaar aangerekend. Dat was zeer tactloos, "ça ne se fait pas". Als gevolg van zijn onthullingen dwong het Europees parlement de gehele Commissie van de weinig efficiënte Jacques Santer tot ontslag. Maar ook Van Buitenen moest boeten : hij werd prompt ontslagen.

Enkele jaren tevoren had reeds de Britse Euro-ambtenaar Bernard Connolly hetzelfde lot ondergaan toen hij een boek publiceerde (The Rotten Heart of Brussels, Faber & Faber, Londen) over de corruptie bij de Commissie.

In Nederland waardeert men zoals bekend moraalridders die het echt menen: Paul Van Buitenen, die nu een boek geschreven heeft over zijn belevenissen (Blowing the Whistle), mag zich thans tooien met de titel van 'ridder in de orde van Oranje-Nassau'.

Kleptomanen in het Europees parlement

Is er echter wat veranderd onder de nieuwe Commissievoorzitter Prodi? Volgens Duits Europarlementslid Gabriele Stauner, verslaggeefster voor het begrotingscomité van het Europees parlement, klaarblijkelijk niet. Indien voor einde mei niet drastisch gewied wordt in de onregelmatigheden dreigt het comité de begroting 1998 van de Commissie opnieuw te verwerpen.

Het Europees parlement staat nochtans evenmin boven verdenking, althans volgens een audit. Die ontdekte dat een half miljoen DM bestemd voor de vertaaldiensten, afgeleid was naar de refter van de parlementsleden, zodanig dat die goedkoper kunnen eten. Maar ook diefstal is schering en inslag. Alles wordt meegenomen door parlementsleden die klaarblijkelijk niet toekomen met hun schamele wedde : vaatwerk, plantgarnituren, en meer dan 12.000 technische uitrustingsvoorwerpen, tot computers toe.(*)

"Il Bookerismo"

Inmiddels brengt elke maand haar nieuwe karrenvracht Euro-betutteling. De Italiaanse pastamakers zijn in rep en roer over een nieuwe Europese richtlijn die de regels over de industriële pasta toepasselijk maakt op "verse " (ambachtelijke) pastaproducten. Zij houdt o.a. in dat ravioli, gnocchi, tagliatelli en ander Italiaans lekkers niet meer dan 30% water mag bevatten. Nu blijkt echte aardappel-gnocchi 60% vocht te bevatten; ricotta-kaas (om ravioli te vullen) bevat zelfs tussen 72 en 75% vocht. Toepassing van die directieve betekent het einde van typische Italiaanse gerechten en zet 60.000 ambachtelijke pastamakers op de helling. "Il Giornale" (8.3.2000) die hierover bericht, voegt eraan toe dat deze maatregel geen positief effect zal hebben op de gezondheid vermits "verse" pasta sowieso in de koelkast bewaard wordt. De Britten hadden reeds een nieuw woord voor absurditeiten "It's Belgium"; nu wordt ook de Italiaanse woordenschat verrijkt met "il Bookerismo" naar Christopher Booker uit wiens diensten dit soort directieven stamt.(*)

Liechtenstein zet een neus naar de EU

Het prinsdom tussen Oostenrijk en Zwitserland maakt woelige dagen mee. Niet alleen zit het voor het eerst in zijn geschiedenis opgescheept met een prinskwestie, maar het wordt, vooral na het financieel schandaal rond de CDU steeds meer belaagd door de "groten" van de EU, Duitsland en Frankrijk, die het een witwasparadijs noemen. Maar Justitieminister Heinz Frommelt ontzegt de EU het recht om haar wil op te leggen. "Liechtenstein is een soevereine staat, het verfijnt zijn wetten om misdadige financiële operaties aan banden te leggen, maar het doet dit op zijn manier, zonder betutteling van andere staten". Hij voegde eraan toe dat de inmenging van de EU in de binnenlandse aangelegenheden van Oostenrijk de Liechtensteinse openbare opinie nog meer afkerig gemaakt had van toetreding tot de EU.(*)

Deense regering in moeilijkheden dank zij Frans-Belgische moraalridders

Ook in Denemarken heeft de EU-inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van Oostenrijk de openbare opinie geschokt. De voorbereiding van het referendum over de toetreding van Denemarken tot de euro loopt er allesbehalve van een leien dakje. Zoals overal is het establishment pro, maar het is een dubbeltje op zijn kant of het de sceptische bevolking kan overtuigen. De ware test komt er na het verdrag van Nice (ALS dat er komt, want het is niet zeker dat Oostenrijk, het getreiter beu, zijn volle medewerking verleent). Dat verdrag is nodig om de aansluiting van een aantal Midden - en Oost-Europese kandidaat-lidstaten mogelijk te maken. In een democratisch land als Denemarken is voor het opgeven van een stukje soevereiniteit een ECHTE, niet vrijblijvende volksraadpleging nodig. De diplomatieke krachtpatserij van Louis Michel en zijn Franse bazen zou wel eens kunnen uitlopen op een afwijzing van het nieuwe verdrag door de Deense bevolking, waardoor het in het water zou vallen. Meteen zou het Europees vingertje-wijzen zich keren tegen de Belgische moraalridders.

Prodi in nesten

De nieuwe lei van commissievoorzitter Romano Prodi is reeds deerlijk gehavend, amper een jaar na het ontslag van zijn voorganger Santer (zie ook Meervoud van de vorige maanden). Hij blijft de flaters opstapelen. Een handicap is zijn gebrekkige kennis van vreemde talen. Zo wou hij met zijn commissarissen een besloten vergadering houden zonder pottenkijkers om een tegenoffensief te beramen tegen de groeiende kritiek op zijn persoon. Hij stuurde dan ook de tolken weg. De lingua franca van de Commissie wordt steeds meer het Engels (tot groot chagrijn trouwens van de Fransen). Maar Prodi noch zijn illustere Belgische collega konden het gesprek volgen dat hijzelf op touw gezet had...Zijn grootste probleem is echter de kloof tussen zijn grootse plannen en zijn onervarenheid met het dagdagelijks touwtrekken dat een voornaam element is van de politieke besluitvorming. Steeds meer insiders menen dat hij niet op kan tegen de politieke zwaargewichten die de meeste lidstaten naar de nieuwe commissie stuurden (gelukkig voor "il professore" behoort België daar niet bij). De jongste maanden deden zelfs geruchten de ronde over een geplande "koningsmoord".

Om de kritiek de wind uit de zeilen te nemen, besliste hij begin mei om de man op wie de grootste kritiek geuit werd, zijn persattaché en vertrouweling Ricardo Levi, bijgenaamd Raspoetin, weg te sturen, maar deze schoktherapie ging helemaal de wind in toen hij Levi meteen aanstelde tot voorzitter van de Economische en Politieke Raad van de Commissie, waar deze naar eigen zeggen evenveel invloed zou uitoefenen op het beleid van de commissievoorzitter als voorheen.

(*) uit The European Journal, maandblad van The European Foundation, (aangevuld met eigen informatie).