Nummer 59


"Volgt het voorbeeld der verdrukkers, weest verenigd, onvermoeid, allen wie nog onverbasterd werkersbloed door d'adren vloeit" | september 2000


Kort genoteerd ( )<< Nummer 59

Terroristen, beef!

Nadat hij lange tijd het spinnenweb rond de Bende van Nijvel trachtte te ontwarren en daarbij met grote regelmaat in zijn eigen onthullingen verstrikt raakte, heeft Hugo Coveliers - in een vroeger leven VU en thans VLD-fractieleider in de kamer - het over een andere boeg gegooid en de strijd aangebonden tegen het wereldwijde terrorisme.

Naar aanleiding van de hongerstaking van de Turkse activiste Fehriye Erdal, heeft Hugo gesteld dat de jonge dame hier in België berecht moet worden in verband met misdrijven die zij in Turkije zou hebben gepleegd. Daarom moeten een aantal binnenlandse wetten en internationale conventies, om van de mensenrechten maar te zwijgen, desnoods aangepast worden aan Coveliers' inzichten en gemoedstoestanden.

Dit had allemaal trouwens al veel vroeger moeten gebeuren, waarbij de fractieleider verwijst naar de «terrorist». Father Ryan, door Wilfried Martens' regering indertijd uitgewezen naar de Ierse republiek en niet naar Groot-Brittannië, wat ijzeren lady Thatcher nochtans luide had geëist. En ook het Baskische duo Moreno-Garcia, terroristen of wat dacht je, heeft men hier veel te humaan aangepakt.

Er wacht Hugo nog een schone, zij het veelomvattende taak. In Zuidelijk Afrika pendelt bijvoorbeeld ene Nelson Mandela ongehinderd rond als diplomaat tussen een aantal oorlogsvoerende regio's. Weliswaar een ex-terrorist, maar toch.

En in Noord-Ierland kan de vroegere stafchef van het IRA, Martin Mc Guiness, zomaar als minister van onderwijs fungeren zonder dat de helft van Europa daar samen met onze VLD'er tegen in opstand komt.

Het zou natuurlijk van iets meer moed getuigen indien Hugo tijdens zijn tv-optredens de vraag zou stellen wat mensen ertoe kan drijven kan naar geweld te grijpen. Maar moed, och kom.

Zàààlig!

Karol Woytila, in zijn beroepsleven paus onder de artiestennaam 'Johannes Paulus II', heeft zopas o.m. Pius IX zalig verklaard. Het gaat om een negentiende eeuwse paap die zijn eigen onfeilbaarheid afkondigde, de heilige maagd onbevlekt ontvangen verklaarde, de Joden 'honden' noemde en in Rome de muren rond het Joodse getto weer liet opbouwen.

Misschien kan er tijdens de mis op de volgende Ijzerbedevaart vergiffenis gevraagd worden voor de laatst geciteerde politiek weinig correcte misstappen.

Lahaut-Mathot: één strijd?

Op vrijdag 22 augustus vond er in Seraing een korte plechtigheid plaats ter nagedachtenis van de communistische voorman Julien Lahaut, die er vijftig jaar geleden vermoord werd na in het parlement, bij de troonsbestijging van Boudewijn, 'Vive la république' te hebben geroepen.

Opgemerkte aanwezige was Guy Mathot. Commentaar (wellicht?) overbodig.

Afscheid van BPS

Luk Ryckaert, 4 jaar secretaris en 12 jaar voorzitter van BPS of de 'Belgische Progressieve Socialisten' (een belgicistische drukkingsgroep binnen de socialistische familie) houdt het voor bekeken. Hij neemt althans afscheid als voorzitter van deze sociëteit.

In augustus schreef hij een afscheidsbrief, die hij - overigens als trouwe Meervoud-abonnee - ook op onze redactie liet bezorgen.

Zijn afscheidsbrief is zeker niet bitter, maar getuigt van een naïeve eerlijkheid.

Hij heeft het over 'leuke en iets minder leuke ervaringen', en geeft toe dat de meeste BPS-leden papieren leden waren, "maar het feit dat we hun namen mochten gebruiken is betekenisvol".

Naar eigen zeggen bewaart hij minder leuke herinneringen aan de plaats van BPS in de media (in Meervoud hebben we af en toe melding gebracht van initiatieven van de groep). Het zit Ryckaert dwars dat de belangstelling van de media voor BPS ondermaats was, niettegenstaande de adhesie van tal van 'topintellectuelen'. (In het orgaan BPS-Visie/SPB-Regard licht men een tipje van de sluier inzake deze 'topintellectuelen': het gaat o.a. om Jan Decorte (ex-parlementslid CVP), Urbanus van Anus, Dieter Lesage, Liliane St. Pierre, Marlène de Wouters en nog een serie van dit soort lapzwanzen, naast enkele 'ernstige' namen als een Vuile Mong, Jan Decleir, Marc Sleen en Geert Van Istendael. Maar goed, zelfs een Jozef Deleu is vandaag 'Belgische Progressieve Socialist', als we 'BPS-Visie' mogen geloven, wat we graag doen.

Ryckaert hoopt in zijn afscheidsbrief dat BPS "een duidelijke federalistische koers zal varen" en dat BPS "in Vlaanderen met de Vlaamse gevoeligheden zal rekening houden". Want: "Sommige vrienden horen dat niet zo graag, maar voor mij gaan een democratisch belgicisme en een democratische Vlaamsgezindheid uitstekend samen."

Ryckaert ontwaart positieve tendensen: "In progressieve Vlaamse middens (ook bij sommige VU'ers) groeit stilaan een aanvaarding van de Belgische realiteit naast de Vlaamse en Europese dimensie en zelfs Bert Anciaux mildert zijn oude aversie tegen België".

Nog beter: "Zo is er de bijsturing in 'De Standaard'. Enkele redacteurs volgen (nog) niet, maar o.m. de hoofdredacteur Peter Vandermeersch is als gematigd en pragmatisch federalist evenzeer gehecht aan Vlaanderen, België en Europa." We noteren ook dat Mia Doornaert (De Standaard) 'Belgisch Progressief Socialist' is. Minder lovend is uittredend BPS-voorzitter over De Morgen-editorialist Yves Desmet, die "een simplistische en bevooroordeelde visie op de staatshervorming" verweten wordt.

Stoelekesdans...

Eens de gemeenteraadsverkiezingen voorbij kan men zich bij de PS, maar vooral bij de PRL aan een stoelendans verwachten.

Een aantal notabelen van beide partijen zijn midden in de grote vakantie samengekomen in Zuid-Frankrijk om een spelletje schaak te spelen. De pionnen luisteren naar de volgende namen. Jacques Simonet: zou wel eens het presidentschap van het Brussels Gewest kunnen ruilen voor het burgemeesterschap van Anderlecht. Tenzij PS'er Eric Tomas te goed zou scoren. De moegetergde Antoine Duquesne (Binnenlandse Zaken, PRL) legt er misschien het bijltje bij neer. Corinne De Permentier (Audiovisuele Sector in de Franse Gemeenschapsregering) droomt van de burgemeesterssjerp van Vorst.

Verder stelt Minister-President Hervé Hasquin van die Franse Gemeenschap teleur (gebrek aan uitstraling), en de prestaties van Jean-Marie Séverin (Binnenlandse Zaken in het Waals Gewest) blijken nog minder te zijn dan verwacht.

Verandering van personeel dus, wat nog niet hetzelfde is als verandering van politiek.

De Europese Commissie en het gele gevaar

De Vin Jaune is een misschien wat minder bekende, maar beslist speciale wijn uit de Franse Jura. Het gaat inderdaad om een wijn die goud- of koperkleurig is (door oxydatie), en daarom ook een aparte, xérès-achtige smaak heeft. Het waren de abdissen van Château-Chalon die, zo wil de overlevering het, in de tiende eeuw de 'gele' wijn uitvonden, en toen de Spanjaarden baas waren in de Franche-Comté importeerden ze meteen de Savagnin-druiven.

Maar dit hoort allemaal niet thuis in deze rubriek. Echter, om het etiket 'Vin Jaune' te mogen dragen moeten de wijnen, op basis van laat geoogste druiven, minstens 6 jaar op fust rusten. Na zes jaar rest er van 1 liter jonge wijn 0,62 l 'jaune'. Daarom werden al in de negentiende eeuw flessen van 0,62 l ontworpen in de Jura, en tot op vandaag wordt het product in deze verpakking verhandeld.

Dat is evenwel niet naar de zin van de Europese Commissie, die van oordeel is dat deze wijn thuishoort in een standaardfles van 0,75 cl, of eventueel 37,5 cl of 150 cl.

De Jurassiens, die geen makkelijk volkje zijn, zijn niet te spreken over de bemoeienissen van de Commissie, die zich ook al met de kazen van de streek wil bezighouden. Zij blijven zweren bij hùn fles!

De logica van 't Pallieterke

Het Antwerpse satirische weekblad 't Pallieterke kon natuurlijk niet nalaten met modder te smijten naar de Turkse activiste Erdal, en vooral naar al wie het voor haar opneemt (23 augustus).

Uiteraard werden in curare gedipte pijlen afgeschoten naar VU-Kamerlid Karel Van Hoorebeke, die immers van de alweer klungelende minister van Binnenlandse Zaken een rechtsgang volgens het boekje had geëist en een humane behandeling.

Het Antwerpse weekblad vindt dit niet besteed aan een 'linkse terroriste', die dan maar moet uitgeleverd worden aan de willekeur van de uitvoerende macht.

Dat is ooit zo geweest, te weten in de repressieperiode kort na de Tweede Wereldoorlog, waar uitzonderingsrechtbanken en willekeur eerder regel dan uitzondering waren (en waar de Belgische staat zich nooit voor verontschuldigd heeft). Maar dat ligt dan weer net iets anders voor het extreem-rechtse moniteurke...

'Hoe stille is't...'

Het heeft trouwens lang geduurd vooraleer men van SP- en Agalevzijde iets hoorde over het geval Erdal.

Eerst leek het erop dat SP-Kamerlid Peter Van Velthoven (zoon van Louis, uit het Limburgse Lommel) zich voor de zaak zou inzetten. Hij was zelfs aangekondigd op een persconferentie rond de zaak, maar stuurde uiteindelijk zijn kat. Kwatongen beweren dat dit gebeurde op aanraden van Limburgse partijgenoten, die natuurlijk uit zijn op gemeentelijke stemmen van genaturaliseerde Turken in het verre Limbabwe.

Met andere woorden: 'mensenrechten' moeten niet enkel wijken voor de raison d'état, maar ook al voor de sociaal-democratische electorale appetijt op gemeentelijk vlak.

[INGEKORT]