Nummer 63


Interview | januari 2001


Guido Tastenhoye (Vlaams Blok): "De Vlaamse beweging heeft zich de voorbije decennia veel te veel om Brussel bekommerd" (Christian Dutoit)<< Nummer 63

Bovenstaande uitspraak zal menig Meervoud-lezer ietwat verrassend in de oren klinken, zeker als ze uit de mond van Guido Tastenhoye komt. Tastenhoye, zelf afkomstig uit Overijse, was jarenlang Wetstraat-journalist voor Gazet van Antwerpen en schreef een aantal boekjes, vooral over de Vlaamse rand rond Brussel. Hij kreeg ooit een prijs voor zijn inzet voor de Brusselse Vlamingen. Vandaag heeft hij het geweer van schouder verwisseld en neemt hij standpunten in, die zelfs enigszins ingaan tegen het officiële standpunt van het Vlaams Blok. Het zijn ook standpunten die wij zeker niet delen, maar hiermee is het debat dan maar geopend.

- Om met de deur in huis te vallen: u dient zich aan met nieuwe standpunten, die een beetje ingaan tegen het partijstandpunt van het Vlaams Blok. U sluit zich vandaag aan bij de stellingen van Ivan Mertens, voormalig voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging: Vlaamse onafhankelijkheid zo snel mogelijk, maar niet wachten op Brussel. Daar komt het toch op neer?

Guido Tastenhoye: Daar komt het een beetje op neer, ja. Ik moet wel zeggen dat ik al tot dat besluit gekomen was in 1998, dus een paar maanden voor ik toegetreden ben tot het Vlaams Blok. Dat is gebeurd op 11 januari 1999, dus precies twee jaar geleden.

- Nogal paradoxaal, omdat het Vlaams Blok precies ontstaan is als reactie op het Egmontpact, en dus van bij de aanvang tegen de drieledigheid van de staatshervorming was. En Brussel moest voor het Vlaams Blok hoofdstad van Vlaanderen worden.

Guido Tastenhoye: Maar ik blijf tegen de drieledige gewestvorming. Ik ben daar beginnen over nadenken toen ik vaststelde, in de jaren negentig, dat de Vlaamse regering, die dan toch bevoegd was voor 100% voor wat de Vlaamse rand betreft, en toch ook voor een groot stuk voor wat een aantal voorzieningen in Brussel betreft, ik denk aan cultuur, onderwijs en bejaardenhulp, niet de middelen wilde opbrengen voor Brussel die nodig waren om Brussel en de Brusselse Vlamingen blijvend te verankeren in Vlaanderen.

'Brusselse Vlamingen' werden 'Vlaamse Brusselaars'...

- Voor wat onderwijs betreft werden er toch belangrijke inspanningen gedaan. Voor zieken- en bejaardenzorg daarentegen dan weer niet. Maar dat heeft toch vooral te maken met het feit dat die Vlaamse regering in de schaduw liep van de Belgische regering...

Guido Tastenhoye: Maar ik stelde ook vast dat de Brusselse Vlamingen geëvolueerd zijn, de jongste tien, twaalf jaar, sedert ze die pseudo-zelfstandigheid gekregen hebben in hun eigen Brussels Gewest, van Brusselse Vlamingen naar Vlaamse Brusselaars. En dat is meer dan een nuance hoor, dat is een wereld van verschil. Vroeger werden de belangen in Brussel altijd bekeken vanuit het standpunt dat de Vlamingen er zich volledig verbonden voelden met de Vlaamse natie. Zij dachten in deze context. Nu is dat dus helemaal omgekeerd. Men gaat volledig mee in die Franstalige visie op 'Bruxelles à part entière'. Vroeger kon men zeggen: dat blijft beperkt rond kringetjes rond een Chabert en Grijp die meeheulden met de Franstaligen. Maar tegenwoordig maken we het ook mee dat iemand als Guy Vanhengel, die vroeger altijd op het standpunt stond van het Vlaams Parlement, namelijk de tweeledigheid en niets dan de tweeledigheid, dat die man van zodra hij aan de macht komt en bestuursverantwoordelijkheid draagt, plotseling volledig van kamp verandert. Nu gaat hij ook uit van de volledige zelfstandigheid van het Brussels Gewest. Dat komt erop neer dat de Belgische overheid en het Vlaamse niveau nog wel mogen betalen, maar er zich voor de rest niet meer mogen mee bemoeien. Zij zullen wel hun eigen potje koken en wij mogen dat potje betalen. Wat er in dat potje gekookt wordt, daar hebben wij geen zaken mee. Zo ver staan we nu.

- Maar dat is al lang bezig...

Guido Tastenhoye: Dat is al een hele tijd bezig. Maar het is kenschetsend dat iemand als een Guy Vanhengel daar nu ook in mee gaat. Walter Vandenbossche heeft dat al veel langer gedaan. En Béghin ook. Ik ken niemand meer, behalve mijn eigen fractiegenoten in het Brussels parlement, die nog staan op dat standpunt van 'Brussel Vlaamse Hoofdstad' en Brussel als ondergeschikt niveau aan de Vlaamse staat.

- Behalve misschien Brigitte Grouwels?

Guido Tastenhoye: Brigitte Grouwels, met alle respect voor haar want ik heb haar zeer goed gekend in mijn vroeger leven, en ik heb haar zelfs zeer hard gesteund bij haar gooi naar het ministerschap, zij zegt veel en zij heeft zeer goede ideeën, maar zij slaagt er niet in van zelfs maar een begin te maken van de realisatie daarvan. Van haar tweejarig ministerschap heb ik niet veel onthouden. Behalve mooie bedoelingen. Er is niets van in huis gekomen. Ik ben bij het Vlaams Blok gekomen toen ik al zover stond dat ik dacht: de Vlaamse beweging heeft zich de voorbije decennia veel te veel om Brussel bekommerd. Dat was terecht, maar men heeft zich daar veel te veel de pas laten afsnijden. Dat heeft veel te veel als een rem gewerkt op de Vlaamse ontvoogding, omdat men altijd omkeek, achter zijn schouder keek. We moeten toch zorgen voor die Brusselse Vlamingen. Terwijl die Brusselse Vlamingen stilaan van ons losgeweekt zijn. Of zich aan het losweken zijn. Ik heb altijd hard gevochten voor Brussel. Ik ben er zelfs nog eens met een prijs voor beloond geweest, de De Cuyperprijs van het Vlaams Komitee voor Brussel. Maar de liefde kan niet alleen maar van één kant komen. Als de liefde van één kant blijft komen, dan is het dwaas om jaren te blijven wachten. Dus heb ik op zeker ogenblik gezegd: ziende dat de Vlaamse overheid niet bereid was om ten volle in Brussel te investeren, en ziende dat die Brusselaars aan het evolueren waren naar een situatie van samen een potje te koken met de Franstaligen, zonder bemoeials van buitenaf, waarom zouden wij dan nog ten eeuwigen dage blijven wachten op Brussel om onze onafhankelijkheid te nemen? Want we zullen ze waarschijnlijk moeten nemen, men zal ze ons niet cadeau doen.

- Ja, maar net zoals er geen meerderheid aan Vlaamse kant was om in Brussel te investeren, net zogoed was en is er geen meerderheid voor die Vlaamse onafhankelijkheid. Met of zonder Brussel: het maakt dus geen verschil uit...

Guido Tastenhoye: Het maakt wèl een verschil uit. In de Vlaamse beweging heeft men altijd gezegd: wij laten Brussel nooit los. Als we onafhankelijk worden, dan moet Brussel er bij zijn.

- Burgemeester Lode Craeybeckx zei zelfs: 'Antwerpen laat Brussel niet los'...

Guido Tastenhoye: Maar zo kunnen we nog 25 jaar wachten, en ondertussen glipt Brussel steeds meer uit onze handen. Want het is juist binnen de Belgische context, met die drieledigheid, met het feit dat Brussel zwaar gesubsidieerd wordt door België met geld vooral afkomstig van Vlaanderen, en het feit dat we in Brussel geen enkele zeggenschap hebben noch op het Gewestniveau noch op het lokale niveau, dat we Brussel aan het verliezen zijn. En binnen die minicosta zouden we zogezegd een gewaarborgde vertegenwoordiging krijgen, maar dan alleen op gewestelijk niveau. En nu zegt de Donnea zelfs: het interesseert mij allemaal niet meer. Ik ga me nu bezighouden met het opkopen van het atomium, dat is belangrijker. En dan zien we dat men op federaal niveau een Lambermontakkoord afsluit, waarbij Brussel nog bevestigd en versterkt wordt in zijn rol als Gewest en dit op twee terreinen: via een verhoogde financiering en via de overheveling van de gemeentewet, zonder de minste afspraken over de vertegenwoordiging van de Vlamingen op het gewestniveau. En dan nog helemaal niet op het niveau van de gemeenten en de OCMW's. Het heeft dus geen enkele zin meer om te wachten tot die situatie in Brussel eventueel nog zou kunnen verbeteren, want ze kan alleen maar verslechteren, en dat gaat zeer, zeer snel. Het feit dat de Vlamingen bij de jongste gemeenteraadsverkiezingen min of meer stand hebben kunnen houden, is in feite voor een zeer belangrijk deel te danken aan het succes van het Vlaams Blok.

- En van Agalev.

Guido Tastenhoye: En van Agalev, voor een stuk omdat ze mochten staan op lijsten van Ecolo. Als het Vlaams Blok er niet geweest was en die paar groenen die op lijsten van Ecolo verkozen zijn, dan zouden we 25 zetels minder gehad hebben dan vorige keer. Dus is die situatie volledig in ons nadeel aan het verlopen. Kijk, op dat ogenblik heeft het geen enkele zin meer om nog te wachten tot de toestand in Brussel zou verbeteren om een poging te doen om Vlaanderen onafhankelijk te maken met Brussel erbij. We moeten dus vooruit met Vlaanderen, en Vlaanderen eerst onafhankelijk maken, zelfs als dat in eerste instantie moet gebeuren zonder dat Brussel daarbij is.

Franstaligen willen offers brengen

- Vlaanderen geeft dus zijn hoofdstad op?

Guido Tastenhoye: Vlaanderen geeft daarmee zijn hoofdstad niet op. Maar ik wil er eerst nog iets aan toevoegen: dan gaan we nog voorbij aan het feit dat er aan Franstalige kant op dit ogenblik geen enkel belangrijk politicus te vinden is die zelfs maar wil praten over een onafhankelijk Vlaanderen waar Brussel deel van zou uitmaken. De de Donnea's, de Picqué's, de Moureaux, de Maingains, die willen van een onafhankelijk Vlaanderen met Brussel als hoofdstad gewoon niet weten. Die willen daar zelfs niet eens over praten. Zelfs indien ze zouden beseffen, en dat doen ze wel, dat Brussel als hoofdstad van een onafhankelijk Vlaanderen er financieel veel beter aan toe zou zijn. De Franstaligen zijn bereid, althans wat hun bevolking betreft, om offers te brengen op financieel en materieel gebied, om toch maar niet als Brussel te moeten samengaan binnen een onafhankelijk Vlaanderen.

- De Franstaligen willen toch sowieso geen onafhankelijk Vlaanderen? Zij kijken nog met veel te veel appetijt in de richting van Vlaams-Brabant? En als je dan Brussel opgeeft, dan moedig je ze toch nog aan wat dat betreft?

Guido Tastenhoye: Neen. Maar ik kom nog even terug op uw opmerking als zou je dan de hoofdstad opgeven en alleen doorgaan met Vlaanderen. Dat is niet mijn strategie. Ik wil in twee fasen werken. Ik laat dus Brussel niet los. Tijdens de hele operatie dat Vlaanderen onafhankelijk wordt hou ik in het achterhoofd dat Brussel uiteindelijk onze Vlaamse hoofdstad moet zijn en blijven, en moet deel uitmaken van de nieuwe Vlaamse staat. Maar we gaan in twee fasen. We worden eerst onafhankelijk. Op het ogenblik dat we onze onafhankelijkheid uitroepen, en dat zou best gebeuren in het Vlaams parlement, ...

- In Brussel dus!

Guido Tastenhoye: In Brussel, inderdaad. Dan moeten wij op zeker ogenblik zeggen: wij roepen onze soevereiniteit uit, wij kondigen onze onafhankelijkheid af, en onze Vlaamse grondwet zal klaar liggen. Wij zijn binnen het Vlaams Blok bezig met de opstelling van een Vlaamse grondwet, die volledig beantwoordt aan alle democratische principes en in overeenstemming is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en alle mogelijke internationale bepalingen. Het zal een juweeltje zijn van democratie, geloof mij. Op het moment dat die Vlaamse grondwet afgekondigd is, zal in die grondwet staan en zal men ook proclameren dat Brussel onze hoofdstad blijft en deel blijft uitmaken van die nieuwe Vlaamse staat. Maar we zullen realistisch moeten zijn. Op dat ogenblik zullen de Brusselaars waarschijnlijk niet willen meegaan. Dat kan ik mij voorstellen. Er zijn mensen die zeggen: op dat ogenblik moeten we dan maar de knoop doorhakken en de Brusselaars dwingen om samen in één beweging deel uit te maken van die nieuwe Vlaamse staat. Dan moeten de Brusselaars desnoods maar gewapenderhand, als het niet anders gaat, gedwongen worden om mee te stappen in dat nieuwe Vlaanderen. Dat is dus niet mijn optie. Ik wil bloedvergieten vermijden. Op het moment dat Vlaanderen zijn onafhankelijkheid uitroept moeten wij onze claim op Brussel onmiddellijk laten gelden. Er zal dan een korte periode van verwarring ontstaan. Dat nieuwe Vlaanderen zal er zijn. We zullen zeer snel erkend worden, de Europese Unie zal zich bij dat feit moeten neerleggen. Men zal voor een voldongen feit staan, er zal niets meer aan te doen zijn. De discussie zal dan zijn: wat met Brussel. Ik opteer er niet voor om Brussel gewapenderhand te dwingen deel uit te maken van dat nieuwe Vlaanderen. Ik zou de Brusselaars proberen alsnog mee te krijgen via een charme-offensief. Door de hand uit te steken, ook naar de Franstalige Brusselaars, door hen te zeggen: kijk, in het nieuwe Vlaanderen behouden jullie alle rechten die jullie nu hebben in Brussel, op cultureel gebied en op het vlak van het onderwijs. We zullen u niets in de weg leggen. We zullen vanuit Vlaanderen jullie Franstalig onderwijs en Franstalige cultuur subsidiëren. Er is dus geen sprake van een opgelegde, gedwongen vernederlandsing van de Brusselse Franstaligen. Vervolgens zullen we aan de Brusselaars zeggen: wat hebben jullie nodig? En we zullen hen een blanco-cheque geven en zeggen: vul nu zelf maar het bedrag in. Wat hebben jullie nodig. Van ons kunnen jullie het krijgen. Want je mag niet vergeten: op dat moment, wanneer de Belgische constructie opgeblazen is, houdt ook die miljardenstroom naar Wallonië op. Die werd eind vorig jaar nog berekend op 200 miljard per jaar. Op dat moment houdt die 200 miljard op te vloeien naar Wallonië. Zelfs al zouden we daar nog maar één vijfde van gebruiken voor Brussel, dan komt dat neer op 40 miljard, en ik denk dat de totale Brusselse begroting op dit ogenblik iets van een 60 à 65 miljard is. Als wij dat willen, dan kunnen wij de Franstalige Brusselaars alle garanties geven dat ze hun eigen taal en cultuur zullen behouden, en dat ze over ruim voldoende financiële middelen kunnen beschikken om van Brussel de modernste stad van Europa te maken. Dat aanbod gaan we hen doen. Op dat ogenblik zal er twijfel zijn, en zij zullen dat waarschijnlijk afwijzen. Dat vermoed ik. Wat zal er dan gebeuren? Een periode van verwarring, van enkele weken, enkele maanden... Maar de federale kraan is dicht, want België bestaat dan niet meer. Wij sluiten natuurlijk ook de financiële kraan, zolang ze met ons niet willen meegaan. Dus zouden de Brusselaars op zichzelf aangewezen zijn. Wat totaal onmogelijk is, gezien het enorme aantal EU-onderdanen dat in Brussel geen belastingen betaalt en gezien het enorme aantal allochtonen met of zonder de Belgische nationaliteit die leven van de steun.

- Er zijn in Brussel wel enkele duizenden bedrijven die er hun bedrijfsbelasting betalen.

Guido Tastenhoye: Ja, maar op het moment dat Vlaanderen onafhankelijk wordt en dat de grootste onzekerheid heerst over waar Brussel naar toe gaat, op dat ogenblik zal een groot aantal bedrijven onmiddellijk zijn maatschappelijke zetel overbrengen naar Antwerpen of naar Gent. Omdat men niet in een onzekere situatie zal willen leven met een Brussel dat op dat ogenblik nog niet weet waar het naar toe gaat. Dus zullen ook zij in Vlaanderen belastingen betalen en zal dat nog maar eens een verliespost zijn voor Brussel. En als het dan na enkele maanden voor de Brusselaars niet duidelijk geworden is dat hun enige toekomst in Vlaanderen ligt, dan kunnen we de druk eventueel nog wat verhogen. Gezien Brussel als een eilandje in Vlaanderen ligt en daar zal blijven liggen, en omdat wij gezien wij onafhankelijk zijn onze positie in de rand zeer stevig zullen kunnen uitbouwen, kunnen wij onmiddellijk de faciliteiten afschaffen en kunnen we massaal subsidies geven aan Vlamingen om in te wijken in de rand, zodanig dat die zeer snel opnieuw vernederlandst. Dan blijft er voor de Brusselaars geen enkele uitweg meer, althans geopolitiek gezien. Want kijk waar Brussel ligt. De waterwegen die Brussel bevloeien stromen over Vlaanderen. De treinen rijden over Vlaanderen Brussel binnen.

- Je kan toch het water niet tegenhouden? Dat stroomt toch vanzelf?

Guido Tastenhoye: Neen, maar je kan wel een sluis dichthouden. De treinen rijden over Vlaanderen Brussel binnen: die kan je tegenhouden aan de grens. De Ring ligt praktisch volledig op Vlaams grondgebied. Die kan je desnoods afsluiten. En je kan de luchthaven van Zaventem dichthouden. Op dat moment leg je Brussel gewoon droog. Je hongert ze uit en ze zullen verplicht zijn om, als ze niet op ons royale aanbod willen ingaan, toch aan te sluiten bij Vlaanderen.

- Dat is toch allemaal een beetje contradictorisch. De onafhankelijkheid zou in het Vlaamse parlement geproclameerd worden, maar de vorige federale premier zei toch dat een resolutie van het Vlaams parlement voor hem van evenveel belang was als een congresresolutie van het Davidsfonds. Ook die heeft geen rechtsgeldige consequenties. En stel nu nog dat dat allemaal geregeld zou kunnen zijn, kort na het uitspreken van de onafhankelijkheid, dan zijn de eerste slachtoffers van de afgrendeling van Brussel de pendelaars die hier de Vlaamse ministeries moeten komen bevolken...

Guido Tastenhoye: Die toestand van onzekerheid kan volgens mij maar een paar weken, hoogstens een paar maanden, duren. Wij zouden er trouwens niet mee akkoord gaan dat we, na het proclameren van de Vlaamse onafhankelijkheid, geen toegang meer zouden hebben tot Brussel. Wij gaan onmiddellijk zeggen dat Brussel onze hoofdstad is en blijft en deel uitmaakt van Vlaanderen. Alleen kunnen de Brusselaars zich daartegen verzetten. Maar ik vraag me af of de Brusselaars op dat moment in staat gaan zijn om een eigen Brussels leger op de been te brengen om de pendelaars tegen te houden die op de ministeries komen werken.

De internationale context

- Maar u bent het die alle verbindingen wil afsluiten?

Guido Tastenhoye: Dat willen we pas doen nadat een charme-offensief met de toezegging van alle mogelijke waarborgen voor de Franstaligen en met de nodige geldmiddelen zou afgewezen worden.

Dan moeten we ergens een beetje de vijs dicht gaan draaien. Om ze tot betere inzichten te brengen. Ik denk dat we op dat ogenblik ook internationaal gezien veel sterker gaan staan. Het onafhankelijke Vlaanderen zal onmiddellijk, op het internationale vlak, deel uitmaken van de Europese Unie en van de NAVO, van allerlei internationale organisaties. Wij gaan ons als onafhankelijk Vlaanderen niet isoleren.

En zo zullen we bijvoorbeeld ook met vetorecht rond de Europese tafel zitten. En als er over Brussel onderhandeld wordt, dan zullen wij daar met een even doorwegende stem zitten als die van Frankrijk of die van Duitsland.

- Dat veronderstelt natuurlijk de internationale erkenning van onze soevereiniteit. Maar denkt u dat men een staat zal erkennen waarvan de grenzen nog niet duidelijk omschreven zijn?.

Guido Tastenhoye: Dat zou niet de eerste keer zijn. Daar kan ik tientallen voorbeelden van geven uit de geschiedenis. En we zullen als soeverein Vlaanderen veel sterker staan dan dat we nu staan. Nu hebben we niets te zeggen in Brussel. Brussel heeft een aantal mogelijkheden: ofwel beslist het toch nog mee te gaan met Vlaanderen, dat zou ik het liefst hebben. En liefst ook zonder strubbelingen, via een gentlemens agreement. Ik wil trouwens ook de huidige Brusselse instellingen zo veel mogelijk behouden. De Brusselaars zullen Vlaamse staatsburgers zijn, maar Franstalige staatsburgers. Hun taal zal erkend worden op het grondgebied van Brussel 19, op voet van gelijkheid met het Nederlands. We zullen in een situatie zitten waarin Vlaanderen een minderheid heeft van 7% Franstaligen, zijnde de 700.000 Franstaligen die in Brussel wonen. Een nieuw Vlaanderen moet kunnen leven met een minderheid van 7% binnen zijn grondgebied, en wij moeten die minderheid ook alle waarborgen kunnen geven. En we willen die geven. Een andere optie is dat het een Europees district zou worden. Dat is onlangs nog ter sprake gekomen door Patrick Dewael. En na het verdrag van Nice van december vorig jaar, waar men beslist heeft de Europese toppen in de toekomst in Brussel te laten plaatsgrijpen, is het statuut van Brussel als Europese hoofdstad nog een beetje versterkt. Brussel als Europese hoofdstad, onder bepaalde voorwaarden wil ik daar misschien over praten. Want slechter dan nu kan moeilijk.

- Op juridisch vlak kan het altijd slechter...

Guido Tastenhoye: Wat medezeggenschap van de Vlamingen betreft, wat machtsdeling betreft, kan de situatie moeilijk nog slechter dan ze nu al is, al zal ze nog slechter worden. Maak u geen illusies. Als wij als soeverein Vlaanderen mee kunnen praten over een Brussel dat een Europees statuut zou hebben, dan zeg ik niet onmiddellijk neen. Omdat we dan vanuit een zeer versterkte positie over dat Brussel zullen kunnen meepraten. Maar het kan niet zo zijn dat we Brussel zomaar volledig loslaten. Dat kan nooit.

- U zegt: een versterkte positie. Dat begrijpen wij niet goed. In het federale België is Vlaanderen één van de twee constitutieve delen. Er zijn de taalwetten en de pariteit op federaal vlak. Bij een nieuw statuut voor Brussel zien wij niet in dat we vooruit zouden gaan, als men naast de Vlaamse en de Franstalige gemeenschap ook nog een veertiental andere partners rond de tafel zou hebben. Dan zijn wij één van de vijftien, nu één van de twee. En nu is het al moeilijk.

Guido Tastenhoye: Maar nu zijn wij helemaal niet één van de twee. Nu is het het Belgische niveau dat beslist over Brussel.

- Maar België is voor de helft Vlaanderen.

Guido Tastenhoye: Goed, maar Vlaanderen heeft niets te zeggen. Men dringt ons dit Lambermontakkoord op zonder dat wij daar iets aan te zeggen hebben. Er zijn een aantal Vlaamse machtshebbers, waarvan Patrick Dewael nu de exponent is, die de waterdragers zijn geworden van de Belgische belangen.

De 'taak' van de Walen, een 'fier' volk

- Maar het zijn wel ook de mensen die mee de Vlaamse onafhankelijkheid zullen moeten uitroepen...

Guido Tastenhoye: Zij moeten ertoe gebracht worden dat zij niet anders meer kunnen. Hoe zal die scheiding zich voltrekken? Het zou dus kunnen dat het Vlaams parlement als eerste zijn onafhankelijkheid uitroept. Dat is volgens mij niet de ideale situatie. Als Vlaanderen als eerste deze 'agressieve' daad zou stellen, dan zou Vlaanderen zich zeer onpopulair maken bij de Brusselaars die eigenlijk de laatst overgebleven Belgen zijn. Het zou dus veel interessanter zijn mochten de Walen als eerste de stap zetten om België te verlaten. Dan kunnen wij vervolgens, een uur later, hetzelfde doen. Het zou goed zijn moesten de Walen België opblazen en de deur met een harde klap dichtslaan, want dan zijn zij het die met de zwarte piet blijven zitten. Zowel internationaal als wat Brussel betreft.

- En waarom zouden de Walen dat doen? Welk belang hebben zij daarbij?

Guido Tastenhoye: De Walen hebben daar het belang bij van hun waardigheid. Ik verklaar mij nader. De Walen zijn een fier volk, maar zij lijden onder de situatie dat zij eigenlijk uit de hand eten van de Vlamingen. En zij beseffen dat. Zij kijken op naar het economisch welvarende Vlaanderen, en zij vinden dat zij tekort gedaan worden, dat zij niet de kansen krijgen om evenzeer als de Vlamingen hun staat tot een moderne natie uit te bouwen. Zij geven daar voor een stuk de schuld aan de Belgische staat, die in hun ogen zou gedomineerd worden door de Vlamingen. Zij voelen zich ook voor een deel vernederd omdat men van uit Vlaamse kringen - terecht - blijft zeggen dat zij potverteren en dat zij er niet in slagen om hun economie op te krikken om van hun staat een moderne natie te maken. Dus kan je het meemaken dat iemand als Collignon, die toch een belangrijke Waalse leider is, die minister-president geweest is van de Waalse regering en nu voorzitter van het Waalse parlement, dat die man naar Rijsel trekt en dat hij daar zijn liefde uitspreekt voor Frankrijk. En dat hij zegt: wij zijn altijd Fransen geweest. Dit is ons moederland, dit is onze thuis. We zouden dus best opnieuw bij ons moederland aansluiting vinden. Ik vind dat een zeer terechte opmerking van Collignon. Als ik Waals leider zou zijn, met de geschiedenis die de Walen achter zich hebben, dan zou ik net hetzelfde doen. Frankrijk is de reddende hand voor Wallonië. Het grote Frankrijk, met zijn 60 miljoen inwoners, is veel beter gesitueerd om Wallonië er bovenop te helpen dan die zes miljoen Vlamingen. Dat spreekt toch voor zich.

- Toch is Frankrijk meer geïnteresseerd in Brussel dan in Wallonië...

Guido Tastenhoye: Ik denk niet dat Frankrijk meer geïnteresseerd is in Brussel dan in Wallonië. Want Frankrijk weet best dat de Europese Unie niet zal toelaten dat Brussel volledig in de Franse invloedssfeer komt. Want dan zou Frankrijk alles hebben: zowel Straatsburg als Luxemburg als Brussel. Dat zou teveel zijn. Dat zullen grote landen als Groot-Brittannië en Duitsland nooit aanvaarden.

Haat

- Brussel ligt vandaag toch al, via de Belgische federale regering, in de Franse invloedssfeer?

Guido Tastenhoye: Brussel ligt al voor een deel in de Franse invloedssfeer, maar dan zou het volledig in de Franse invloedssfeer komen, en ik denk niet dat een aantal grootmachten in de EU dat zullen aanvaarden. Maar ik ga even voort over het waarom ik denk dat de Walen de deur gaan dichtklappen. Dat heeft volgens mij voor een groot deel te maken met het bestaan van het Vlaams Blok. Als je in het federale parlement, in de Kamer, ziet welke haat daar heerst vanwege de Franstaligen tegenover het Vlaams Blok, dat is iets onvoorstelbaars. De haat staat zo op hun gezicht te lezen. Alle mogelijke wetswijzigingen die ze ondernemen om het zogenaamde racisme te correctionaliseren, de pogingen om de partij haar staatssubsidies te laten verliezen, de recente voorstellen om de wet op het racisme nog enorm te verstrengen, de processen die gevoerd worden tegen het Vlaams Blok, dat alles is volledig geïnspireerd door de Franstaligen. De Vlamingen zouden dat nooit doen als ze niet onder zeer zware druk zouden staan van de Franstaligen, en dan vooral de socialisten en hun handlangers van Ecolo. Het zou voor hen een onaanvaardbare, een ondraaglijke toestand zijn indien het Vlaams Blok in Vlaanderen de grootste partij zou worden. En dat staat dus te gebeuren.

- Bent u daar zo zeker van?

Guido Tastenhoye: Ik denk dat dit gaat gebeuren, ja.

- U bent al even optimistisch over de eigen partij als pessimistisch over Brussel. U hebt het over de haat aan Franstalige kant, maar in de Vlaamse pers kunt u toch ook niet op al te veel sympathie rekenen. En u weet ook dat heel wat mensen zich van de Vlaamse beweging afkeren omwille van de invloed van het Vlaams Blok.

Guido Tastenhoye: De Vlaamse pers is momenteel een collaboratiepers. Ik kan dat niet anders noemen, het is nooit zo erg geweest. In mijn tijd, en dat is nog niet zo lang geleden, kon je in de Vlaamse pers nog een aantal journalisten vinden die uitgesproken Vlaams-nationalisten waren en die de Vlaamse zaak verdedigden. Dit is volledig weggevallen. 'De Standaard', om een voorbeeld te geven, heeft elke Vlaamse reflex verbannen. Daar moeten voortaan de belangen van deze paars-groene meerderheid verdedigd worden, desnoods tegen de Vlaamse belangen in. Zo erg is het geworden. Journalisten die opkomen voor de Vlaamse belangen hebben op de redacties geen voet meer aan de grond. Tweede zaak: in de Vlaamse beweging wordt wel eens gezegd, het Vlaams Blok is een blok aan ons been.

- Niet alleen in de Vlaamse beweging. Velen keren zich al af van de Vlaamse beweging juist omwille van de invloed van het Vlaams Blok...

Guido Tastenhoye: Dat wordt gezegd. Ik denk grotendeels onterecht, omdat men het programma van het Vlaams Blok niet kent. En wij zijn bezig om onze standpunten wat bij te schaven, daar waar zij in tegenspraak of in conflict zouden kunnen komen met een aantal internationale rechtsregels. Wij willen de standpunten van het Vlaams Blok volledig conform maken met de internationale rechtsregels en met een aantal humanitaire bepalingen. Dat is volop bezig in mijn partij.

Vlaams Blok: breekijzer?

- U bent zelf ook volop aan het sleutelen aan het partijprogramma. De stellingen die u hier verkondigt zijn niet helemaal de officiële stellingen van het Blok...

Guido Tastenhoye: Dat zijn mijn persoonlijke stellingen, maar ik merk wel dat ze in het Vlaams Blok niet kordaat van de hand gewezen worden. Daar wordt integendeel zeer veel over nagedacht. Er zijn al bijsturingen, en er zullen in de nabije toekomst nog bijsturingen gebeuren. Onder meer wat ons vreemdelingenstandpunt betreft. Dit jaar nog, op zeer korte termijn. Wanneer het Vlaams Blok nog groeikansen heeft en zou uitgroeien tot de grootste partij in Vlaanderen, en daar is eigenlijk niet veel voor nodig, het volstaat dat de CVP en de VLD lichtjes verliezen en wij nog wat vooruitgaan, dan betekent dat heel wat. Op dat ogenblik zou België daveren op zijn grondvesten. Dan gaan er in Wallonië en Franstalig België van de slag stemmen opgaan om België op te blazen. De Walen zullen niet willen samenleven in een constructie waar in Vlaanderen het Vlaams Blok de grootste partij is. Het Vlaams Blok zal dus het breekijzer worden, gewoon door zijn bestaan. Wij gaan onze militanten niet bewapenen. Tenzij het regime ons zodanig zou bevechten dat we buiten de wet zouden gesteld worden en dat we ondergronds zouden moeten gaan. Dan is het niet uitgesloten dat er een aantal van ons in het verzet gaan. Maar zolang men ons rustig, binnen de parlementaire democratie, rustig laat zeggen wat wij te zeggen hebben, en dat men ons van onze politieke rechten gebruik laat maken, zoals andere partijen, denk ik dat we die parlementaire weg moeten volgen. Maar als het Vlaams parlement verklaart de enige democratische legitimatie van Vlaanderen te zijn, zal men op dat moment wel de Belgische grondwet naast zich moeten leggen. Dat is een moment dat men eventjes in de illegaliteit zal moeten gaan. Dat is gebeurd met alles staten die zich op zeker ogenblik hebben afgescheurd. Ook de Verenigde Staten van Amerika hebben in 1776 gezegd: en nu de pot op met de Britse grondwet, we gaan onze eigen grondwet schrijven.

- U had het daarnet over een uithongeringsstrategie tegenover Brussel. Maar belangrijker: waneer denkt u dat Vlaanderen onafhankelijk zal worden? Ivan Mertens had het over een termijn van vier jaar...

Guido Tastenhoye: Ivan Mertens had voorspeld dat we volgend jaar onafhankelijk zouden worden. Maar zó naïef ben ik niet. Ik verwacht, gezien de lamlendige houding van de Volksunie, die een collaborateur van het Belgische regime geworden is, gezien de zwakke houding van de CVP-oppositie die er niets van terecht brengt, en gezien de dramatische toestand waarin de vreemdelingenkwestie terecht is gekomen, dat het Vlaams Blok voor heel wat mensen nog de enige echte oppositiepartij is. Ik verwacht dus, en dat is wat ik overal hoor en mijn collega's overal horen, dat wij bij de volgende verkiezingen van 2003 opnieuw een serieuze sprong voorwaarts gaan maken waarbij we in de buurt gaan komen van de grootste partij van Vlaanderen. En dan hebben we vier jaar later, in 2007, het statuut van grootste partij binnen handbereik. En op dat moment is het misschien gebeurd dat in 2006 Antwerpen in onze handen is gevallen...

- De val van Antwerpen?

Guido Tastenhoye: Als dat gebeurt, dan verzeker ik u dat dit feit alleen al van aard zal zijn om België op de rand van het uiteenvallen te brengen.

- U gaat er van uit dat er een grote taak weggelegd is voor het Vlaams Blok in de nabije toekomst. Maar er is wel een probleem: het Vlaams Blok beschikt nauwelijks over geschoolde kaders om een en ander in goede banen te leiden.

Guido Tastenhoye: Wie zegt dat?

- Dat wordt algemeen aangenomen.

Guido Tastenhoye: Ik kan alleen zeggen dat het Vlaams Blok op dit ogenblik een honderdtal personeelsleden in dienst heeft. Dat zijn personeelsleden van alle categorieën...

- Daar gaat het niet over. Het gaat over de politieke kaders van de partij, in de afdelingen enzovoort. Kijk maar naar wat in Mechelen gebeurd is...

Guido Tastenhoye: Na de vorige verkiezingen konden wij een twintigtal nieuwe personeelsleden aanwerven. Dat zijn hoofdzakelijk universitairen, zeer goed geschoold, zeer goed opgeleid. Er zijn journalisten die beweren dat wij één van de beste studiediensten hebben van alle partijen. Maar wij worden geboycot door de media. Ik ben die mediaboycot beu, en ik heb aan de partij-instanties voorgesteld om dat niet langer lijdzaam te ondergaan, maar om daar krachtig tegen te protesteren. Desnoods op de straat. En ik stel voor dat wij als eerste protest zouden laten horen bij de VRT, die een staatszender is, betaald met belastingsgeld van iedereen. Daar is de boycot flagrant. Op de redactie circuleert daar een document dat geïnspireerd is door Siegfried Bracke, waarin een aantal regels opgenomen zijn waaraan de redactie zich zou moeten houden om de mediaboycot tegen het Vlaams Blok in de praktijk te brengen. Ik zal ervoor pleiten om als eerste de VRT in het vizier te nemen en om daar een aantal acties te gaan voeren. Wat mij betreft hoeft dat niet te blijven bij braafjes aan de poort post gaan vatten hoor. Als het moet, dan moet er maar eens wat krachtiger opgetreden worden. Ik neem het niet meer dat wij op die manier uit het publieke debat worden geweerd, en dat er in een krant als 'De Standaard' zes dagen een volledige pagina kan verschijnen met haatproza tegen de Vlamingen, en dan nog tegen àlle Vlamingen, die geculpabiliseerd worden. Waarbij gezegd wordt dat de Vlamingen een slecht volk zijn, een volk dat geen ethiek bezit, enzovoort. Hoever zal het volk nog gaan in de zelfvernedering en de zelfverloochening? Het fnuiken van de democratie en de persvrijheid ligt me zeer na aan het hart. We maken de laatste tijd een bijzonder gevaarlijke evolutie mee. Vooral bij de intellectuelen in Vlaanderen. Jullie zijn geen Vlaams Blokkers, dat weet ik. En jullie zullen het ook nooit worden. Dat is jullie goed recht. Maar het moet toch mogelijk blijven dat wij op intellectueel niveau over de zaken blijven discussiëren. Het kan toch niet zijn dat een aantal intellectuelen niet meer voor hun mening durven uitkomen omdat ze vrezen dat het Vlaams Blok misschien toevallig ook hetzelfde zegt. Dit is een regelrecht aan banden leggen van de intellectuele vrijheid. De zaterdag voor nieuwjaar is er in dat verband een heel goed stuk geweest van Derk-Jan Eppink in de Gazet van Antwerpen. Eppink zei: het is ongelooflijk wat er nu in Vlaanderen gebeurt. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Er is één groot conformisme ontstaan, en wie daar ook maar een klein beetje durft van afwijken, die wordt onmiddellijk uitgekreten voor een Vlaams Blokker. Zo is er geen discussie meer mogelijk.

- Hoe evalueert u zelf uw overstap naar het Vlaams Blok? Denkt u niet dat u als journalist meer invloed kon uitoefenen dan als mandataris?

Guido Tastenhoye: Dat is een vraag die mij zeer dikwijls gesteld wordt, en waar ik eigenlijk geen antwoord op weet. Omdat ik nu eenmaal deze beslissing genomen heb en ze niet meer kan terugdraaien. Ik ben de Rubicon overgestoken en ik kan niet meer terug. Ik heb het 'point of no return' bereikt. Gezien de dwangmaatregelen die momenteel aan de Vlaamse intellegentsia worden gelegd is het in de gegeven omstandigheden ondenkbaar dat ik terug zou keren vanuit de politiek naar de media, naar de journalistiek. Of ik zou moeten gaan werken voor het magazine van het Vlaams Blok. Maar dat is niet wat ik van onafhankelijke journalistiek verwacht. Dat is een partijblad, zoals elke partij haar partijblad heeft.

- Of had.

Guido Tastenhoye: Inderdaad, of had.