Nummer 66


| april 2001


Lambermont: bemoei u ermee (Christian Dutoit)<< Nummer 66

Er heerst enig defaitisme in kringen van de Vlaamse beweging, zoveel is wel duidelijk. Dat heeft alles te maken met een pertinent gebrek aan duidelijkheid dat uitgaat van de leiding, zeker op het partijpolitieke vlak. Een flink stuk van het enthousiasme dat Geert Bourgeois na zijn rechtstreekse verkiezing tot partijvoorzitter wist los te weken verging toen hij zich kort daarop ging verdiepen in pogingen om het Vlaams Blok te laten verbieden en daarvoor zijn hart luchtte in de bevriende pers (Le Soir nota bene). De beste manier om het Vlaams Blok te bestrijden is ervoor te zorgen dat er een democratisch Vlaams-radicaal alternatief komt, en niet door grendels te zetten op de democratie, hoe verleidelijk dat ook moge wezen.

Maar ook nu weer schippert en ontgoochelt Bourgeois. Of liever: er komen geen duidelijke signalen dat het roer omgegooid wordt. De cosmetische opsmuk die Bourgeois bij VLD-voorzitter De Gucht kon versieren verandert in sé niets, maar dan ook niets aan wat fundamenteel fout is aan Lambermont. Het compromis over de Plantentuin van Meise is niet iets waarmee je een militante achterban overtuigt van enige vooruitgang, en voor het overige is er zo goed als niets uit de wacht gesleept. Wat Brussel betreft is het wachten op Godot. Er is helemaal niets geregeld.

In afwachting van een knieval van de Volksunie voor Lambermont proberen een aantal paarse coryfeeën hun Vlaams blazoen wat op te smukken. Minister-president Dewael heeft er een rel met de Nederlandse ambassadeur voor over. Natuurlijk heeft hij gelijk, maar dit soor window-dressing weegt niet op tegen de fundamentele aspecten van het communautaire dossier: een versterking van de drieledigheid, een opgeven van wat er nog rest aan enige bescherming van de Vlamingen in de hoofdstad. Lambermont is de kers op de Egmonttaart.

Velen opperen dat er ten tijde van Egmont meer Vlaams verzet was dan vandaag. Dat is ook zo. Egmont was al even 'technisch' als Lambermont, maar er zaten een aantal tot de verbeelding sprekende randaspecten aan gekoppeld zoals het 'inschrijvingsrecht' en territoriale 'correcties'. Dit soort dingen raken de kleren van de Vlaamsgezinden. Maar fundamenteel ligt Lambermont perfect in het verlengde van Egmont. Daarom is de betoging van 6 mei in Gent van het allergrootste belang. Het wordt een moeilijke klus, maar dat maakt de uitdaging des te groter.

Vandaag is de verantwoordelijkheid van de groep rond Bourgeois enorm. Wij staan ver van de partijpolitiek, en het is er ons niet om te doen palliatieve zorgen te verstrekken aan een zieke partij. Maar vermits een partij net zoals een kat verschillende levens kan hebben, is er misschien nog hoop. Maar dan moet er ingegaan worden op de slogan die een reclamebureau voor de VU niet zo lang geleden bedacht: bemoei u ermee. De komende weken kunnen beslissend zijn voor de toekomst van een radicaal en democratisch nationalisme. Indien de groep rond Bourgeois zich nu laat inkapselen, dan geven wij op een blaadje wie daar baat bij heeft: het Belgisch establishment en het Vlaams Blok, dat als de dood is voor een Vlaams-radicaal alternatief. Bourgeois en zijn entourage mogen nu niet de kommaneukers uithangen, maar moeten voluit de Vlaamse kaart spelen. Als ze dat niet begrijpen, dan mogen ze zich voor ons voorbereiden op Belgische lintjes en een lemma in de volgende gesubsidieerde versie van de Encyclopedie van de Vlaamse beweging. Als die er nog ooit komt.

We kunnen enkel hopen dat we ons deze keer grondig vergissen, en maken afspraak op 6 mei in Gent.