Nummer 67


"Houdt u recht, dan zijt gij mannen, houdt u vrij, dan zijt gij groot! Gouden slaafsheid trouw gebannen uit des landes vrijen schoot." | mei 2001


Kort genoteerd ( )<< Nummer 67

Terug naar de middeleeuwen (1)

Van langsom meer worden de verworvenheden van de sociale strijd van vroegere generaties op de tocht gezet. Het 'recht op arbeid', een van de revendicaties van de negentiende-eeuwse arbeidersbeweging wordt thans openlijk in vraag gesteld en vervangen door een ethiek van 'plicht tot arbeid'. Dit bleek nog onlangs uit de berispingen die de OESO in haar jaarrapport aan het adres van de Belgische regering uitte. Om de werkloosheid te verminderen moeten de minimumlonen omlaag en er moeten meer sancties komen tegen langdurig werklozen. Ook de Europese Unie vindt dat België te weinig onderneemt om de 'participatiegraad' op te stuwen. Met name stelde de Europese Raad kort geleden in Stockholm dat het stelsel van brugpensioenen veel te soepel is, zodat slechts 22% van de 55-64-jarigen nog aan het werk zijn. Er moeten fiscale maatregelen komen en besnoeiingen in de te hoge uitkeringen zodat het oninteressant wordt om uit het arbeidsproces te treden. Ook het IMF had België al wat eerder opgeroepen om de schrapping van werklozen nauwgezet toe te passen. Merkwaardig genoeg zijn het de sociaal-democratische partijen die deze logica in beleidspraktijk omzetten, veelal onder de verpakking van een 'derde weg'. Zo was een van de eerste sociale maatregelen van Tony Blair dat alle werklozen in het Verenigd Koninkrijk van staatswege een gratis hemd en das kregen om hen aan te porren tot solliciteren.

In een Vrije Tribune die vorige maand in de FET verscheen stelt Rudy Aernoudt, bestuurder bij de Europese Commissie deze neoliberale arbeidsethiek gelijk met middeleeuwse praktijken. «De tiende-eeuwse invloedrijke filosoof Avicenna stelde dat werkloosheid moest worden verboden en profiteurs moesten worden verhangen. In de 17de eeuw werden werkweigeraars opgesloten in het pomphuis en ze konden enkel door hard labeur - pompen - het hoofd letterlijk boven water houden. Vandaar die andere volkswijsheid: pompen of verzuipen». Aernoudt vraagt zich af of wij de ideologische strijd niet nieuw leven moeten inblazen door de economie en de marktprincipes ten dienste te stellen van de mens en niet langer omgekeerd.

Terug naar de middeleeuwen (2)

Op tal van markten en pleinen in Vlaanderen duiken ze opnieuw op. Mismaakte mensen die hun verwrongen anatomie ten toon stellen om ze te gelde te maken bij de medelijdende medemens. Het gaat hier doorgaans om derdewereldmensen die hun bochels, gemutileerde ledematen, brandwonden, gedeukte schedels op de meest 'voordelige' manier uitstallen. We ontmoeten ze steeds vaker op drukke Brusselse kruispunten, op de markt van Anderlecht of de Zuidmarkt, zelfs tot op de Antwerpse Groenplaats toe.

Terug naar de middeleeuwen (3)

De overgrote meerderheid van de wereldbevolking beschouwt homoseksualiteit nog steeds als de door Sigmund Freud behandelde 'perversie'. In Saoedi-Arabië wordt homoseksuelen een hand afgehakt, in Pakistan mogen ze gedood worden (zoals ook in het Bijbelboek Leviticus wordt aanbevolen). In China gaat men er de gevangenis voor in, en volgens de president van Zimbabwe, Robert Mugabe, zijn homoseksuelen «erger dan varkens en honden», een mening die in heel Afrika wordt gedeeld, waar homoseksualiteit bekend staat als «een Europese ziekte», «de ergste vorm van verdorvenheid (president Chiluba van Zambia), bedreven door mensen die de kogel moeten krijgen (president Moseveni van Oeganda, waar de straf beperkt blijft tot levenslange hechtenis). In de wereld van de islam wordt homoseksualiteit streng veroordeeld, maar vormt het geen reden meer voor terechtstelling. Bij de joden was de straf steniging, en al is men milder geworden, nog steeds staat in het judaïsme homoseksualiteit bekend als een vorm van "opstand tegen God", dwz als een religieus misdrijf, het ergste dat denkbaar is.

Deze bloemlezing uit allerlei in den vreemde gangbare attitudes ten opzichte van homo's doet Mark Grammens in zijn Journaal besluiten dat we heel erg de verkeerde kant opgaan als we, Nederland achterna, ook in België het homohuwelijk zouden invoeren. Zo isoleren we ons in de wereld. Grammens vindt wel de 'samenlevingscontracten' verdedigbaar, waardoor in langdurige relaties tussen partners van gelijk geslacht de zwakste partij beschermd kan worden tegen een eventuele scheiding. Of dat er inzake erfrecht verbeteringen komen ten voordele van homoseksuele paren.

Maar het huwelijk is een stap te ver. «Het is absurd om een belangrijk maatschappelijk instituut als het huwelijk, dat dient tot regeling van het samenleven in gezinsverband, open te stellen voor homofiele samenlevingsvormen die indruisen tegen het wezen zelf van het huwelijk». De publicist citeert een uitspraak uit een hoofdartikel in Trouw dat poneert dat een huwelijk tussen man en vrouw niet hetzelfde is als een huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht. Waarom dat dan zo is wordt niet geargumenteerd. Hij ontwaart achter het initiatief om het homohuwelijk in te voeren zelfs een complot at in feite het instituut huwelijk van zijn betekenis moet ontdoen.

Ook al zijn er zwaarwichtiger maatschappelijke problemen die de aandacht van de politiek vergen, zoals de overhand toenemende dualisering, de desintegratie van sociale weefsels, de criminaliteit, het manke functioneren van de openbare diensten, enz.: het is wel kras dat hoger genoemde barbaarse opvattingen plots in de waagschaal gegooid worden om ons te weerhouden van een vorm van feitelijke en symbolische gelijkberechtiging die niemand schade berokkent.

"Anaal en digitaal"

Waar de VU in duistere tijden achter ons nog de slogan 'sociaal en federaal' in het banier voerde, wordt dit nu voor VU-aanhangsel ID21 'Anaal en digitaal'. Zo bleek althans volgens een spandoek van ID-senator Van Quickenborne tijdens de Brusselse 'Gay Pride'-optocht. Dit leverde hem een fotootje op, op pagina één van Het Laagste Nieuws. Zoals bekend is de Senaat een 'reflectiekamer'.

Democratie in de Brusselse Volksunie-ID

Op 14 mei werd David Vits, lid van de Volksunie en woonachtig in Brussel-stad, geïnterviewd door TV-Brussel. De stadszender, die al maandenlang Volksunie & ID-standpunten voorschotelt via Sven Gatz, wou toch ook eens een ander geluid laten horen. Vits is echter Brussels contactpersoon van Ronduit!, een radicaal-Vlaamse en progressieve drukkingsgroep in de VU (zie het interview met Piet De Bruyn in dit nummer van Meervoud). Vits was ook deeltijds medewerker op het kabinet van Johan Sauwens, thans overgenomen door godsdienstleraar Paul Van Grembergen.

In het interview op TV-Brussel vertelde Vits zo ongeveer het tegenovergestelde van wat Gatz het publiek wou voorliegen. Precies één dag later, op 15 mei, werd Vits bedankt voor zijn diensten op het kabinet van de minister van Binnenlandse Aangelegenheden min Sport. Want een kritisch geluid over ID21 kan niet langer in de Brusselse VU-agglomeratie. Die VU-clan had vroeger honderden leden en bijna in alle Brusselse gemeenten afdelingen. Sinds de clan Anciaux het zaakje overnam blijft daar nagenoeg niets meer van over, tenzij enkele trouwe paladijnen die zich onledig houden op kabinetten. Tot vorig jaar waren er nog een kleine tweehonderd overgebleven leden, nu zit men nèt iets boven de honderd. Maar iedereen die ook maar één kritische bedenking heeft bij Lambermont wordt onverbiddelijk aan de deur gezet. Over het akkoord zelf heeft de Brusselse VU nooit haar uiterst beperkte achterban geraadpleegd, maar toch blijft Gatz steevast beweren dat hij spreekt namens de Brusselse Vlaamsgezinden. Zo gaat dat in de eenentwintigste eeuw, de eeuw van de Nieuwe Politieke Cultuur en het zonlicht van het 'links'-liberalisme.

Gatz heeft inmiddels in de wandelgangen van het Brusselse schertsparlement aan de Lombardstraat al een nieuwe bijnaam gekregen: Sven Fratz. De man is in het parlement gekomen dank zij de VLD (omdat Annemie Neyts geroepen werd tot de uitvoerende macht), was in feite VU'er, flirt met SP!AGA en werd kortgeleden woordvoerder van ID21. Je zou voor minder zotdraaien.

Na 166 jaar Belgische Spoorwegen

Een rit van Antwerpen naar Brussel Centraal duurt heden - tenminste als men het geluk mag proeven om geen vertragingen te hebben - 46 minuten.

Een tiental jaar geleden kon de afstand (51 km) tussen de twee grootste steden in Vlaanderen nog in 35 minuten overbrugd worden. Maar het weze de reiziger een troost: in de Belgische stations lachen de affiches hem toe dat Brussel en Rijsel (120 km) met de HST nog slechts 38 minuten van elkaar verwijderd zijn. Daarvoor moet je extra betalen natuurlijk. Of hoe de dualisering van de samenleving zich onstuitbaar voortzet.

Verhofstadt corrupt

Als men een ambtenaar of een gemachtigde persoon in een bedrijf er met geld of materiële voordelen toe overhaalt om bepaalde diensten te leveren waar men geen recht op heeft, dan heet dit 'actieve corruptie'. Voor de regering-Verhofstadt is dit gedrag blijkbaar een tweede natuur. Aangezien het FDF zich verzet tegen het Lambermont-akkoord, wordt aan de voorzitter van de partij, Olivier Maingain, een lucratief mandaat aangeboden bij Dexia, in de hoop dat dit gebaar hem wat milder zal stemmen. Wanneer Geert Bourgeois niet geneigd blijkt om datzelfde institutioneel akkoord goed te keuren, wordt plots een regeling getroffen om de kieskringen in Vlaanderen zo te hertekenen dat dit de man wat meer zekerheid verschaft omtrent zijn mandaat. Minister Louis Michel heeft er een gewoonte van gemaakt om de leden van de commissie Buitenlandse Zaken mee te nemen op een aantal van zijn verplaatsingen in het buitenland. Zo kon onder meer VU-kamerlid Ferdy Willems al een keer meegaan naar Congo en Israel. Waarnemers stellen dan ook vast dat Willems, die in buitenlandse nationaliteitsconflicten wel eens scherp uit de hoek kan komen, bepaald vriendelijk is geworden voor de minister.

Vlaamse beweging springlevend

Bij de aanvang van de grote betoging van 6 mei in Gent tegen het Lambermontakkoord, toen duidelijk werd dat de opkomst en de positieve sfeer de stoutste verwachtingen overtroffen, verklaarde Geert Bourgeois aan de aanwezige pers dat "hij met genoegen vaststelde dat de Vlaamse beweging springlevend is, in tegenstelling tot wat daarover door de woordvoerder van ID21 wordt beweerd". Daarmee werd Sven Gatz lik op stuk gegeven, die op een Agalev-colloquium over de verhouding tussen de politiek en het middenveld stelde dat "de Vlaamse beweging dood is, maar het zelf nog niet beseft". Het moet gezegd dat de manifestatie in Gent bepaald niet is uitgedraaid op een bijeenkomst van oudstrijders, waar men met enige moeite de grijze "Vlaamse kopjes kan tellen", zoals Yves Desmet in een hatelijk stuk daags tevoren in De Morgen had geschreven.

Integendeel, het was een betoging waar jong en oud in mee stapte, ze was vrolijk geregisseerd met koperorkest en doedelzakspelers op de achtergrond, met ludieke vondsten, zoals een lange draak met Verhofstadt-kop die het Lambermonster moest verbeelden, met een echte ezel, een gekruisigde leeuw, een parafrasering van Mieke Vogels' voorlichtingscampagne (Lambermont = kut; Verhofstadt = lul; Vlaams Parlement = blabla; België = boemboem), met een brede schare van verenigingen (Marnixring, Davidsfonds, VTB-VAB, Vlaams Geneeskundigenverbond, enz.) en zonder incidenten.

Zeker de organisatoren zelf hadden niet verwacht om 7.000 mensen naar Gent te krijgen om de institutionele draak te verslaan.

Er waren forse vertegenwoordigingen van CVP en Vlaams Blok (dat echter de manifestatie niet domineerde), maar 'de vier' van de Volksunie stalen natuurlijk de show en werden luid toegejuicht. Vooral toen Geert Bourgeois openlijk in de tegenaanval ging en het VU-partijbestuur beschuldigde van manipulatie van de partijraad.

De vier waren niet alleen, want een 500-tal VU-mensen stapten op achter de Ronduit!-slogan 'terug op de barricaden'.

Applaus was er ook voor de Brusselse delegatie die opstapte achter het spandoek 'Brussel laat Vlaanderen niet los'.

En de recent in het Vlaams Huis in Brussel ingehuldigde Meervoud-banieren (een rode vlag met een Vlaamse leeuw in de linkerbovenhoek) waren ook zeer prominent aanwezig.

Daad van agressie tegen het Vlaamse volk

Na aankomst van de stoet op de Vrijdagmarkt, werd de zaak afgerond met toespraken van Peter De Roover en Guido Moons.

De Roover herinnerde aan de uitgangspunten van het protest tegen Lambermont: de campagne 'woord houden' wil de Vlaamse politici confronteren met hun verkiezingsbeloften die als een contract met de burger beschouwd moeten worden. Alle Vlaamse meerderheidspartijen keurden in het Vlaams parlement, een maand voor de verkiezingen vijf resoluties goed die de krijtlijnen aangaven voor de verdere staatshervorming. Lambermont staat haaks op dat engagement, omdat niet de gemeenschappen, maar wel de gewesten versterkt worden, omdat de transfers niet worden verminderd, maar verhoogd, omdat de solidariteitsmechanismen niet transparanter maar wel duisterder worden, omdat de fiscale autonomie beknot wordt, en omdat van een overheveling van gezondheids- en gezinsbeleid niets terechtkomt. De Roover pleitte er dan ook voor om, nu minister Verwilghen het gebruik van de leugendetector in politie en justitiediensten wil invoeren, dit ook maar meteen te doen in de parlementen, telkens de volksvertegenwoordigers een stemming moeten uitvoeren.

Het zat De Roover hoog dat Hugo Schiltz de Woord Houden-campagne 'pervers, onzindelijk en intellectueel oneerlijk' genoemd had. Voor hem zijn juist de politici die ingaan tegen hun uitdrukkelijke kiesbeloftes "een rechtstreekse bedreiging voor een fatsoenlijke democratie. We staan hier in Gent ook om die fundamentele aantasting van de democratische beginselen met kracht aan te klagen".

Door de veelvuldige woordbreuk van de Lambermontpartijen wordt in het Vlaams Parlement ronduit belachelijk gemaakt "Dit is een daad van agressie tegen het Vlaamse volk, die door fatsoenlijke burgers niet kan worden aanvaard." De Roover richtte zich ook tot de 4 VU-kamerleden. "Zij hebben de morele plicht het eigen partijprogramma boven een toevallige, mee door betaalde kabinetsmedewerkers veroorzaakte partijraadsmeerderheid te stellen (...). Ik wil in herinnering brengen dat het collectieve geheugen van de Vlamingen wel de namen herinnert van Jan Verroken, Fernand De Bondt en andere Marcel Stormes, die ook ooit voor de keuze stonden tussen kadaverdiscipline, Befehl ist Befehl aan de ene zijde en het Vlaams belang en het zelfrespect aan de andere kant. Zij kozen voor het Vlaams belang en het zelfrespect. Zij groeiden daarmee uit van dagjespolitici tot Vlaamse staatslui."

De betoging werd tenslotte ontbonden na het zingen van de 'Vlaamse Leeuw'.

Sint-Maartensfonds

Nu na Johan Sauwens ook federaal landbouwminister Jaak Gabriëls genoemd wordt als lid van het St.-Maartensfonds, een staatsgevaarlijke organisatie van tachtigjarige skinheads, zou het nuttig zijn eens met een heel fijn kammetje de ledenlijst door te nemen. Dat zou tot verrassingen kunnen leiden...