Nummer 72


| december 2001


Berichten uit Eurocratië (André Monteyne)<< Nummer 72

Tout va très bien madame la marquise

Sabena, de Post, de RTBF (dat volgens Walloniëkenner Guido Fonteyn al het Waalse Lambermont-geld dreigt op te slorpen), de drie D's (Durant, Daems, Duquesne), de ruzie met Verwilghen, de rellen met bijna iedereen die telt in de wereld, de chaos bij de politie, en bij het gerecht...dit alles tegen een achtergrond van economische recessie en groeiende werkloosheid, kunnen het geforceerd optimisme van Verhofstadt niet aantasten. Onverstoord herhaalt hij het bekende deuntje uit een tijd (1939) toen ook al een (Franse) regering de bevolking wijs maakte dat zij de staatszaken stevig in handen had.

Dieptepsychologen beweren dat de mode de gemoedstoestand van de bevolking weerspiegelt. Te oordelen naar het zwart en grijs waarin de trendgevoelige jeugd zich thans pleegt te hullen, kent zij Ray Ventura niet meer. Of slikt zij de dure propaganda niet meer van p.r-deskundige (!) Slangen (door The Economist, oktober 20, 2001) "snake" genoemd. Maar zelfs de Vlaamse media krijgen oprispingen van zelfstandig denken. Blijkens het VRT-persoverzicht durven zij zelfs suggereren dat Verhofstadt, zolang hij dat als voorzitter van de EU nog kan, wegvlucht naar verre landen. Waar de plaatselijke dictator hem negeert (tenzij hij hem uitscheldt wegens een of andere flater van Michel), in afwachting dat hij vanonder diens vleugels weg geraakt door voorzitter te worden van de Europese Commissie.

Rien ne va plus

Na "onze" 11-september, zijnde Sabena, mag hij dat wel definitief vergeten. Sabena is immers de eerste luchtvaartmaatschappij van de EU die failliet gaat. En het houdt niet op. Om de pasgeboren DAT levenskansen te geven waren de EU-lidstaten overeengekomen dat zij een strikte financiële huishouding zouden voeren, zeker geen tekort zouden dulden, en pogen de openbare schuld tot 60% van het BNP te beperken - voor België met de hoogste openbare schuld in de EU na Italië, een moeilijke klus. Vorige regeringen hadden dan ook de tering naar de nering gezet, maar paars-groen met baby-Thatcher aan het hoofd gooide kwistig met geschenken, zodat zij nu, in volle recessie, een deflatiebeleid moet voeren. Desondanks zal de volgende begroting waarschijnlijk een tekort vertonen en zal de openbare schuld weer aangroeien. Voor een land dat als voorzitter van de EU het goede voorbeeld moest geven, kan dat tellen! Men hoeft maar economische bladen als The Wall Street Journal, The Financial Times of The Economist te lezen om vast te stellen hoezeer Verhofstadt het imago van zijn land, dat al zwaar geschonden was door het eigengereid optreden van voormelde Louis Michel, naar beneden heeft gehaald.

Verhofstadt betaalt cash de stommiteiten van Michel (Het Laatste Nieuws) die dan nog het lef heeft het enig pluimpje van zijn diplomatieke ontmoetingen, de verbeterde contacten met de Cubaanse Fidel Castro, op zijn hoed te steken ('Le Vif/Express, nov. 2001), terwijl dit uitsluitend te danken was aan het stille werk van zijn voorganger Derijcke (SP.A).

De La/ekense bergen baren een muis

In de operette "Der Vogelhändler" wordt een komisch duo professoren opgevoerd dat omwille van de smeer de laarzen likt van de vorst. Niets nieuws onder de zon, want het valt op dat de enigen die nog volmondig meezingen in het Slangenkoor, een kleine groep professoren is (altijd dezelfden), die dan ook steevast opgevoerd worden door onze gelijkgeschakelde pers. Blijkens een zoveelste interview met een van hen in Knack (2.11.01) klampen zij zich vast aan een laatste strohalm, zijnde de "verklaring van La/eken".Wij zijn sceptisch en betwijfelen of de andere lidstaten Verhofstadt dat pleziertje zullen gunnen.

Zelfs zijn laattijdige Euro-centralistische (pro-Duitse) bekering zal niet baten, integendeel, want zo stoot hij niet alleen Groot-Brittannië voor het hoofd, maar ook zijn vroegere bondgenoot Frankrijk, dat hem ondankbaarheid verwijt. Volgens de jongste berichten zou de centralistische visie van Duitsland het nu toch gehaald hebben, maar dat maakt de Franse verbittering alleen maar groter. (zie verder, "Duitsland geen politieke dwerg meer"). Na België wordt Spanje EU-voorzitter, een bondgenoot van Groot-Brittannië zonder euro-sceptisch te zijn, en bevriend met zowel Frankrijk als Italië en Duitsland. Een land ook dat in de jongste twintig jaar veel internationaal prestige verworven heeft. In de tweede helft van 2002 is Denemarken aan de beurt, waar de conservatieve liberalen zopas aan de macht kwamen met de steun van "uiterst-rechts" (a propos, waar blijft de reactie van onze flateraar-zedenmeester Michel?).Van die nieuwe regering moet Verhofstadt evenmin veel verwachten.

"Wo sind die schönen Tage geblieben?" (FAZ)

Het zijn trouwens niet alleen Angelsaksische kranten die zich vrolijk maken over de onbeholpenheid van deze regering. Zo bv. de gezaghebbende Frankfurter Allgemeine Zeitung (15.10.01) of de "Europäische Zeitung" (september 2001) die zich afvraagt waarom de "Fuhrungseliten" van België zo weinig geven om de reputatie van hun land. Even perplex zijn Italiaanse, Spaanse, zelfs Kroatische kranten die wij tijdens recente reizen doornamen. De Zwitserse NZZ legt waarschijnlijk de vinger op de wonde en oppert dat er geen Belgisch nationaal gevoelen bestaat. Tot eenzelfde conclusie komen trouwens ook de koele geesten van het IMF die in hun jongste rapport over België (cfr. de economische pers) een duidelijk verschil zien tussen Vlamingen en Walen en zelfs aanbevelen om daar rekening mee te houden in de loonvergoeding. Zo ook de Franse Le Figaro (3-4/11/01) die tijdens een bezoek aan de tentoonstelling Körperwelten onder de slachthuizen van Anderlecht veel meer Vlaamse bezoekers telde dan Franstaligen en dit wijdt aan het mentaliteitsverschil tussen beide nationaliteiten.

Vlaanderen is België niet

Vlaamse beleidsmensen zouden normaal inspelen op die perceptie van de buitenlandse kwaliteitsmedia, met bv. een internationale campagne die wijst op het eigen karakter van Vlaanderen - de Catalaanse minister-president Pujol bv. doet dit zeer efficiënt; Luc Vanden Brande was daarmee begonnen; helaas, de huidige Vlaamse minister-president Patrick Dewael, loopt aan de leiband van Michel-Verhofstadt en presenteert aan de buitenlandse pers een boekje dat Vlaanderen zwart maakt en België als voorbeeld stelt.

Het dient gezegd dat zijn administratie het werk van Vanden Brande voortreffelijk voortzet : zopas woonden wij een tweedaagse conferentie bij van de AMRIE (vereniging van maritieme regio's in Europa) in Brussel waar gastheer Vlaanderen zonder complexen met zijn nationale symbolen uitpakte voor een hoogstaand internationaal publiek.

De big bang of het ei van Prodi

Theoretisch zouden tegen 2004 tien nieuwe Europese landen opgenomen worden in de EU. Voor zover zij beantwoorden aan de wetgeving en regels die de EU in de loop van haar bestaan opgebouwd heeft ("acquis communautaire", zo een 80.000 bladzijden wettekst). Niet alle kandidaat-landen zijn echter even ver gevorderd. Estland, de beste van de klas, kan praktisch onmiddellijk lid worden; Bulgarije en Roemenië behoren niet eens tot de eerste tien. Het voornaamste struikelblok vormt Polen, 38,5 miljoen inwoners, meer dan de helft van de bevolking van alle kandidaat-lidstaten samen, en met het grootste aantal landbouwers van de nieuwe EU. Maar het land komt kennelijk niet klaar voor 2004. Spanje, de volgende EU-voorzitter, krijgt relatief veel geld uit het Europees landbouwfonds en loopt niet erg warm voor de Poolse kandidatuur; ook landbouwland Frankrijk met presidentsverkiezingen volgend jaar is lauw-lauw. Voor Duitsland daarentegen is de uitbreiding van de EU zonder Polen onbespreekbaar. Ook de Europese Commissie voelt veel voor Polen waar de ex-communisten de verkiezingen gewonnen hebben.

Zij heeft nu volgens The Economist (17.11.01) een truuk gevonden : doordat de EU-begroting tot 2006 loopt en er nog voldoende geld in kas is om alle tien kandidaat-landen onder de bestaande regels op te nemen, stelt zij voor dit nu meteen te doen en de nieuwe regels voor de landbouw- en regionale fondsen tot de begroting 2006 uit te stellen. En als het even kan, nog voor Spanje het EU-voorzitterschap overneemt.

Het is twijfelachtig of het Belgisch voorzitterschap deze concrete uitdaging aankan; voor zover wij afleiden uit de ontwerptekst van de "Verklaring van La/eken", zal die veeleer de verre horizonten aftasten van een federaal (lees, gecentraliseerd) Europa dat in de gewijzigde omstandigheden weinig kans maakt aanvaard te worden genomen door de meeste lidstaten.

Duitsland geen politieke dwerg meer

Ongemerkt door onze media gebeuren er inderdaad belangrijke verschuivingen op het Europees politiek schaakbord. De Duitse kanselier Schröder heeft de Verenigde Staten ondubbelzinnig gewaarschuwd dat de Europeanen zich zullen terugtrekken uit de "anti-terreur"-coalitie indien president Bush zijn voornemen uitvoert om Irak aan te vallen (Frankfurter Rundschau, 29.11.01). Turkije dat sedert de Tweede Wereldoorlog strikt in het Amerikaanse spoor liep, sprong onmiddellijk Duitsland bij en eiste zelfs een re-evaluatie van de Iraakse kwestie. Toegegeven, Turkije moet rekening houden met zijn moslimbevolking, maar toch is het merkwaardig dat het terugkeert tot zijn traditionele bondgenoot sedert de tijd van het Ottomaanse Rijk en rekening houdt met de geopolitieke werkelijkheid. En die is dat Duitsland opnieuw de leidende Europese macht is. Dat Schröder namens de EU spreekt, betekent dat ook hij dat zo aanvoelt. Frankrijk heeft zich daar klaarblijkelijk bij neergelegd (Eur. Foundation Intelligence Digest, 29.11.01). Het is begrijpelijk dat het Verenigd Koninkrijk zich nog meer dan vroeger verzet tegen een federaal (lees gecentraliseerd) Europa dat in de praktijk onder Duitse leiding zou staan. Daar bestaat dan ook een tendens om de banden met de VSA aan te halen in het kader van een Noord-Atlantische politieke ruimte.

Groene terrorist

Dat Verhofstadt zich niet stoort aan de wetten en besluiten voor de gewone burger, werd nog eens bewezen in Laken waar hij ter voorbereiding van de "top" van 14/15 december, 171 bomen liet omhakken rond het kasteel Belvedere, teneinde een streng bewaakt hekken te kunnen plaatsen, zodat de deelnemers aan de top ongestoord door het vulgum pecus kunnen beraadslagen over de kloof met de Europese burger.

Het heeft niets te maken met 11 september, want het omhakken werd begonnen in mei. Voor die aanslag op ons leefmilieu werd geen vergunning aangevraagd, noch het verplicht advies van het Gewest, van de stad Brussel, of van het Brussels Instituut voor Milieubeheer. Toen raadslid Marie-Paule Quix (ex-VU) hierover interpelleerde bleek de groene fractie met aan het hoofd Ecolo-schepen Simons bijzonder lauw.

Tenzij de federale regering bijspringt, heeft de stad Brussel een extra-uitgave van 45 miljoen BEF (voor de aankoop en plaatsing van videocamera's - de federale overheid betaalt het kappen van de bomen) - aan haar been (De Nekker, okt.2001)

Een theologisch toemaatje

Op de kabinetten van de VLD doet volgend grapje de ronde.

God is de ellende in de wereld beu en beslist over twee weken de boeken te sluiten. Hij nodigt de drie wereldleiders - Bush, Poetin en Verhofstadt - uit op de thee om hen Zijn besluit mede te delen.

Terug op aarde roept Poetin de Doema bijeen en verklaart: ik heb twee keer slecht nieuws. God bestaat, want ik heb Hem zelf gezien, en de wereld vergaat over twee weken.

Bush roept het Amerikaanse Congres bijeen en verklaart: ik heb goed, én slecht nieuws. Het goede nieuws : God bestaat, want ik was bij hem op de thee; het slechte nieuws: de wereld vergaat over twee weken.

Verhofstadt laat Slangen de media bijeenroepen en verklaart: ik heb twee keer goed nieuws: Ik mocht op theevisite bij God, en ik blijft nog twee weken aan de macht.