Nummer 74


Politiek correct | februari 2002


Pim Fortuyn bakt het bruin (Bérénice Vaeskens)<< Nummer 74

Mijn vorige bijdrage over politieke correctheid heeft - tot mijn eigen grote verbazing - enige nerveuze reacties uitgelokt. Vooral mijn uitval tegenover mevrouw Bardot werd niet door iedere Meervoud-lezer goed begrepen. Ik heb duidelijk gesteld dat ik me niet wou uitspreken over pro of contra gastronomische gewoonten, en ik verzeker u, beste Meervoud-lezer, dat er nog nooit een Koreaans of een ander hondenboutje op mijn bord gelegen heeft. Wat dat betreft vind ik mezelf niet ethisch gedesoriënteerd en ik ben ervan overtuigd dat ik geen gebrek heb aan mentale gezondheid. Ik wou het gewoon hebben over één van de grofste vormen van politieke incorrectheid, het verfoeilijke ver doorgedreven ethnocentrisme. Lezer Hendrik Keuleers uit Gent neemt me dat blijkbaar kwalijk, en verwenst mij in niet mis te verstane bewoordingen. Ik neem aan dat de heer Keuleers een hondenliefhebber is - wat ik hem niet kwalijk neem, ook ik heb in mijn jeugd een poedel gehad die eilaas voortijdig de geest gegeven heeft, maar wellicht heeft zijn opgekropte woede vooral te maken met een misplaatste bewondering voor mevrouw Brigitte Bardot, die nu eenmaal ooit een symbool was van de seksuele exploitatie van de slavinnen van deze wereld. Och ja, van mij zul je niet horen dat mevrouw Bardot een ouwe doos is of zo, in politiek correcte termen heet dat vandaag trouwens een chronologisch geavanceerd mensenwezen van het vrouwelijk geslacht, en daar laat ik het bij, hoewel ik zo mijn bedenkingen heb bij haar pathologische voorkeuren voor een male chauvinist pig als Jean-Marie Le Pen. Wat dat betreft zou ik haar, om in politiek correcte termen te blijven, 'cerebraal minderbegaafd' noemen. De madonna der viervoeters heeft het overigens niet onder de markt gehad de afgelopen maanden. Omwille van haar kruistocht tegen de bosintang, een naar verluidt sterk gekruide bouillon van een of ander merk van Koreaanse honden, kreeg ze niet minder dan 25.000 reacties van internauten op het web. Daarbij werden haar beledigingen aan het adres van de islam breed uitgesmeerd, evenals haar oorverdovende stilte over het lot van die arme Franse ganzen die zorgen voor foie gras tijdens de eindejaarsfeesten. Vergeten we niet dat het ex-sexsymbool van de Franse hexagone wèl herhaaldelijk uithaalde naar de rituele slachting van lammeren voor het islamitische offerfeest, maar voor één keer haar lippen stijf op mekaar hield als er rituele kalkoenslachtingen plaatsvonden door katholieken naar aanleiding van kerstmis.

Er is iets mis met die missen. In eigen land flirt ex-miss België Anke Van der Meersch openlijk met Philip Dewinter. In Het Laatste Nieuws (9 februari) beklaagt zij er zich over dat ze destijds voor een jaar geschorst werd als VLD-lid omdat ze met Dewinter had gesproken, terwijl Jean-Marie Dedecker er vanaf komt met een blaampje. "Met Dewinter praten wordt oneindig veel zwaarder bestraft dan met Dutroux. Blijkbaar is Dewinter in de ogen van de VLD slechter dan Marc Dutroux", aldus het verongelijkte lustobject. Anders dan Brigitte Bardot echter floreert deze gevallen vrouw tussen beestenkoopmannen en slachters. Haar foto prijkt in vier kleuren aan de muur van een Anderlechts restaurant op de hoek van de Ropsy-Chaudronstraat met de Heyvaertstraat, waar veehandelaren mekaar na hun sadistische praktijken komen verlekkeren aan een stukje rood vlees en ongegeneerd moppen tappen over GAIA. En als bij toeval is datzelfde restaurant, zo lazen we onlangs in een min of meer politiek correcte krant als De Morgen, ook nog de lievelingsstek van ene Goedele Liekens, ook al ex-miss België en alumna van de Vrije Universiteit van Brussel.

Edoch, mijn nimmer aflatende aandacht ging de voorbije weken naar het inmiddels bekende fenomeen prof. dr. W.S.P. Fortuyn, beter bekend als 'Pim', de gedoodverfde maar omstreden lijsttrekker van de Nederlandse partij Leefbaar Nederland. Niemand minder dan Philip Dewinter, boegbeeld van het Vlaams Blok, vond het nodig deze man een hart onder de riem te steken nu hij bij onze noorderzusters- en -broeders naar stemmen hengelt en daarbij volgens peilingen wel eens enig succes zou kunnen boeken. Deze heer Fortuyn is echter een etter. Hij liet zich de afgelopen maanden opvallen door een woordendiarree van smerigheden ten overstaan van vrouwen en allochtonen. Volgens prof. dr. B. Smalhout, columnist in De Telegraaf, beschreef hij onlangs het slecht functioneren van een aantal vrouwelijke ministers als "te dom voor woorden" (geciteerd in de Antwerpse faxkrant 't Scheldt, nr. 300). En hij voegde daar nog aan toe dat die hun hoge positie alleen te danken hadden "aan het feit dat zij een vagina bezaten". Als dat geen hoogstandje van politieke incorrectheid is! Echter, deze Fortuyn krijgt nu een koekje van eigen deeg, want als militant homofiel wordt hij thans door een bepaalde linkse pers in Nederland bejegend als relnicht of narcistische flikker, kwalificaties die - aldus nog steeds dr. Smalhout, tot voor kort aanleiding geweest zouden zijn tot een strafproces wegens discriminatie. Maar gooed, werd in de Haagse kringen tot kortgeleden aan de bar van Nieuwspoort (het perscentrum) hooguit gegniffeld over de seksuele voorkeuren van de Hollandse hoogwaardigheidsbekleders, nu is die tijd - volgens Het Parool althans - definitief voorbij. De Telegraaf heeft het de afgelopen weken al herhaaldelijk gehad over Fortuyn's voorliefde voor studenten en "de verhalen over jonge schandknapen, darkrooms en leatherboys", hiermee een Nederlandse traditie doorbrekende. Fortuyn lijkt zich niet van zijn stuk te laten brengen. Vorig jaar wilde hij nog twee etablissementen in Rotterdam pachten, die druk door leerfetisjisten bezocht worden en waar enkele jaren geleden nog dertig bezoekers hepatitis A opliepen. Fortuyn probeert munt te slaan uit een aantal niet politiek-correcte uitspraken van imams in Nederland, zoals de geestelijke leider van de An-Nasrmoskee van Rotterdam, die vorig jaar doodleuk in het TV-programma Nova (3 mei) verklaarde te vrezen dat "als de ziekte van de homoseksualiteit zich verspreidt, iedereen besmet kan raken". Zijn uitspraken werkten aanstekelijk, want sindsdien kwamen er woorden van gelijke strekking uit de mond van moslim-allochtonen die eerder door nochtans politiek-correcte partijen opgevist waren. Een vooraanstaand lid van de PvdA uit Leiden, Mohammed Bouras (van Marokkaanse origine) werd zelfs van de lijst gegooid, maar volgens het Leidsch Dagblad nam deze Bouras het feit dat hij geroyeerd werd 'sportief op'.

Als de politieke correctheid het vandaag in Nederland zwaar te verduren heeft, dan is dat zonder meer schokkend en tergend. Omdat Nederland in het recente verleden een voorbeeldfunctie had voor andere Europese landen. Als ook de Nederlanders in de fout gaan, dan ziet het er niet goed uit voor de nochtans voor het progressieve denken zo belangrijke politieke correctheid. Dit zou wel eens erger kunnen zijn dan de val van de Berlijnse muur. Maar een gewaarschuwde vrouw (m/v) is er twee waard, en vanuit deze hoek zullen we zeker waakzaam blijven.