Nummer 75


Sport | maart 2002


Malheureux Pays ... (Pol Van Caeneghem)<< Nummer 75

Op maandagmorgen 11 maart jl. haakte mijn lodderoog zich vast aan een paginabrede titel van 'La Dernière Heure', waarin werd geblokletterd dat dit land aan de rand van een nieuwe communautaire explosie balanceerde. 'La Dernière Heure' is niet meteen mijn dagelijks leesvoer, maar van het vermelde soort explosies houden wij hier wel natuurlijk, en dus trok ik met een exemplaar van het druksel naar een kleine konditorei, mij onderweg afvragend wat die snoodaards van Vlamen nu weer hadden beraamd om zo'n vaderlandse alarmkreet aan de courant te ontlokken.

Ik liet mijn fantasie de vrije loop. Beraamde een geheim genootschap de bezetting van het Paleis der Natie om er de Vlaamse onafhankelijkheid af te kondigen? Of wilden ze Paola naar een ondergrondse schuilplaats ontvoeren om er haar een integratiecursus Nederlands te doen volgen?

Niet dus (of nog niet), kameraden. Maar wat 'La Dernière Heure' voor ons blootlegde was volgens de krant blijkbaar niet veel minder onrustwekkend.

Denk eens aan: de twaalf Vlaamse profclubs van de nationale voetbalbond hadden hun voorkeur uitgesproken voor de totale splitsing van de genoemde bond! Waarna het blad een patriottische jeremiade aanheft, gespreid over niet minder dan een groot artikel en diverse echo's, plus een redactioneel standpunt onder de veelzeggende titel 'Malheureux Pays'. Waarom dit land zo malheureux is, wordt ons meteen duidelijk gemaakt. Om zijn eenheid te handhaven, zo schrijft ene Christian Hubert, kon België tot heden op drie steunpilaren bogen: de frank, de koning en het voetbal. Maar de frank is gevallen en werd de euro, en nu dreigt onze nationale voetbal doorprikt te worden en jammerlijk leeg te lopen, zodat er straks nog alleen Albert en Philippe overblijven om het gehavende tricolore dundoek hoog te houden in het opstekende separatistische stormgetij. Waarna het blad zijn met gif doordrenkte pijlen afschiet op boosdoener Roger Lambrecht, de voorzitter van voetbalclub Lokeren die het voortouw heeft genomen in het pleidooi voor een algemene splitsing.

De man wordt omschreven als de aanvoerder van een bende putschisten, die een dodelijke slag onder de gordel wil toedienen aan de eenheid van ons voetbal, en dus per uitbreiding aan het land zelf. Excusez du peu!

Wat is er nu wérkelijk aan de hand? Daar waar Jan Peeters, de voorzitter van de nationale voetbalbond, een voorstel ter tafel heeft gelegd om de bond te splitsen zonder daarbij het profvoetbal te betrekken, pleiten alle Vlaamse profclubs daarentegen voor een integrale scheiding van hoog tot laag.

Ze volgen daarbij een logica die alle andere grote sportfederaties al lang hebben toegepast door het creëren van Vlaamse en Waalse vleugels. Sommigen deden dat eerst alleen schoorvoetend, of trachtten de kwestie te omzeilen door aanvankelijk een schijnsplitsing door te voeren. Dit laatste probeerde bijvoorbeeld de Belgische Tafeltennisbond, die zich naar buiten uit opdeelde in twee vleugels, maar in werkelijkheid unitair bleef functioneren. Tot het BLOSO de nepconstructie op het spoor kwam en de subsidiekraan toedraaide. Waarna prompt een ditmaal reële Vlaamse Tafeltennisliga het licht zag (thans spelen alle aangeslotenen ervan met een in het geel-zwart gedrukte licentiekaart...).

Want het is bij dit alles natuurlijk ook zo dat de pleiters voor een totale splitsing van de voetbalbond niet in laatste instantie materiële voordelen op het oog hebben, en bij de Vlaamse gemeenschap willen aankloppen om de kassa te horen rinkelen.

Wij moeten dus toch niet overdreven euforisch gaan doen wanneer de complete opdeling van de bond er ooit komt. Roger Lambrecht haastte zich trouwens te beklemtonen dat er geen sprake van is om de profcompetitie zelf te splitsen, of dat men zou streven naar het oprichten van een Vlaamse nationale ploeg (waarvoor men bijvoorbeeld sterk ijvert in Catalonië). De internationale voetbalfederatie FIFA erkent trouwens alleen internationale teams die staten vertegenwoordigen met een zetel in de UNO (Alleen Wales, Schotland, Engeland en Noord-Ierland worden als uitzondering aanvaard).

Ondertussen valt iedere maatregel zoals het opdelen van de voetbalbond uiteraard toe te juichen als een verdere striptease van het unitaire België. Wij behoren niet tot diegenen die denken dat het uiteenvallen van deze staat voor morgen of ten laatste overmorgen is, hoezeer wij dat soms ook overmoedig op bepaalde meetings horen affirmeren.

Maar zoals gezegd: alle beten helpen om België te doen afsterven in de harten en de geesten.

In dit separatistische geloof willen wij leven en sterven (maar dit laatste niet meteen, als het even mag).