Nummer 77


"Zwarte reus met uw schort van leder, De oude banden liggen te vuur. Hameren, hameren, Vlaamsche smeder, Deugdlijke vormen, werk van duur!" | mei 2002


Kort genoteerd ( )<< Nummer 77

"Eigen commerce eerst"

Het TAK bestaat 30 jaar en dat zal het Vlaams Blok in Ronse (Renaix voor "de Waalse klanten") geweten hebben.

In onvervalste Flor Grammens-stijl, gewapend met ladder en verf, wandelden de Taktivisten door Ronse. Onderweg werden de tweetalige straatnaamborden aangepakt en werd halt gehouden aan de "section française" van het gemeenschapsonderwijs. Het schooltje werd letterlijk overplakt met affiches die het faciliteitenonderwijs op de korrel namen. Twee agenten van de Federale Politie kregen die ochtend de rottaak als bezemwagen achter de toch wel indrukwekkende stoet Taktivisten te wandelen en elk overplakt bordje te noteren. Ronse moet een rustig stadje zijn...

De tocht werd verdergezet richting Markt en daar werd halt gehouden bij een handelaar die consequent tweetalige reclame maakt. Vanzelfsprekend is de man in kwestie niet de enige handelaar die op die manier de verfransing in de hand werkt, ware het niet dat deze onvervalste commercant een gekend Vlaams Blokker is.

Actieleider Bart De Valck interpelleerde de brave man terwijl de militanten hun werk deden. Plotsklaps kwam dokter Tack (voorzitter van het Vlaams Blok in Ronse/Renaix) op de proppen en verdedigde zijn lidmaat met keiharde argumenten waar het TAK niet van weer had: "de man heeft ook klanten in Wallonië". Compleet versuft door deze argumentatie zetten de militanten hun werk verder op de markt, in de Postkantoren en al die andere plaatsen waar "ook Waalse klanten komen".

Benieuwd wat de handelaar zal doen als hij vaststelt dat hij ook Marokkaanse klandizie heeft...

Opmerkelijk: de immer goedlachse en populaire Kempense volksvertegenwoordiger Kris Van Dijck (N-VA) bevond zich ook tussen het militantenvolkje (de avond voordien bij het TAK-leidersdebat bevond zich ook de Gentse volksvertegenwoordiger Karel Van Hoorebeke, N-VA). Blijkbaar beseft deze partij, in tegenstelling tot de linksliberale VU, dat ze als Vlaamsnationalisten de Vlaamse beweging niet in de steek mogen laten, vooral niet als het gaat om een fris, jong en rebels groepje als het TAK.

Kiesdrempel

Eén van de bladen die op onze redactie wekelijks verslonden wordt is Solidair, het officieel orgaan van de Partij van de Arbeid van België. Gewoon omdat er zo'n rake analyses gemaakt worden en omdat er geen punten dienen uitgeknipt te worden voor allerlei boekjes of CD's, zoals dat bij ernstige kranten als De Standaard of De Morgen schering en inslag is.

Alleen jammer dat er geen maoïstische sportbladzijden zijn.

In het 1 mei-nummer van voornoemd orgaan wordt nog maar eens de vinger op de wonde gelegd: de kiesdrempel van vijf procent die de regering op provinciaal vlak wil invoeren is niet meer of niet minder dan een smerige zet tegen de georganiseerde arbeidersklasse en haar voorhoedepartij, de PVDA. Immers, "Eén van de doelstellingen van de kiesdrempel van vijf procent per provincie is zonder twijfel dat ze het voor de PVDA moeilijker wil maken om een verkozene te halen. (...) Onder het monopoliekapitalisme en het imperialisme is er algemene tendens om de democratische rechten van de volksmassa's te beperken en een steeds groter deel van de volksmassa's uit te sluiten van de oplossing van essentiële politieke en economische problemen."

Voor 'Solidair' is het duidelijk: "de kiesdrempel moet verhinderen dat er een commmunist als Kris Merckx in het parlement komt."

Een smerige zet dus van de agenten van de burgerij om de vertegenwoordiger van de massale volksmassa's een loer te draaien!

Anciaux doet het weer

Bert Anciaux heeft inmiddels alweer zijn voorjaars-nervous breakdown achter de rug. Na de gebeurtenissen van 11 september vorig jaar, na de moord op Pim Fortuyn en de racistische moorden in Schaarbeek vond hij dat het antwoord een politieke herverkaveling in Vlaanderen moest zijn en meteen ook maar dat zijn karretje aan dat van SP.A moest gehangen worden (waar het verband zit is niemand duidelijk). Dat hij zijn Spirit-collega's niet consulteerde en enkel aangemoedigd werd door zijn gemalin Damienne verbaast al evenmin iemand, hoewel er ook zo ongeveer niemand binnen de Spirit-groep kon lachen met de démarches van hun stemmenkanon met de trillende onderlip.

De timing was perfect: net op het ogenblik dat er een campagne gestart werd om 'Spirit' enige naambekendheid te geven en er een nieuw 'Spirit'-huis officieel zou ingehuldigd worden lanceert Anciaux weer een origineel ideetje. He did it again, zo hoorde je zeggen in kringen die toch al iets van hem gewoon zijn.

Wij vrezen dat onze collega's van de FET weer eens gelijk hebben: "Voor zijn parlementszetel hoeft hij zijn partij niet in de etalage te zetten. Maar voor een ministerportefeuille is zijn Spirit een maatje te klein" (Stefaan Huysentruyt, 15 mei).

Benieuwd wat we nog allemaal gaan meemaken.

En Spirit?

Op het ogenblik dat we dit schrijven is het nog niet duidelijk hoe de afkalvende achterban van Spirit reageert. Het gaat in feite om een waterhoofdpartijtje: zeer veel verkozenen (zelfs twee heuse Europese parlementsleden) en zowat geen achterban, zodat het wel eens 'ieder voor zich' zou kunnen worden voor de verkozenen. Maar allemaal zullen ze voorzeker geen verkiesbare plaats op een zilveren schaaltje aangeboden krijgen. "Vol is vol" moeten ze bij de liberalen denken, want daar moeten ze de komst van een aantal tsjeven van allerlei komaf door de strot duwen van de eigen militanten, die ook wel een stukje van de taart lusten. Luiden die op eigen kracht verkozen raken kunnen er misschien net nog wel bij, maar reizigers zonder bagage en pregepensioneerden zien ze daar liever de Rubicon niet oversteken.

Bij de sociaal-democraten liggen de zaken wel iets anders. Na de ineenstorting van de heroïsche zusterpartijen in Frankrijk en Nederland doet Patrick Janssens vooral aan damage control, wat enigszins begrijpelijk is. En een tweede 'Steve stunt' kan er dan nog wel bij, vooral omdat Steve en Bert blijkbaar goed met elkaar opschieten. Toch is er nog een gapende cultuurkloof tussen de sociaal-democratie in Vlaanderen en de grappen en grollen van enfant terrible Bert.

In de SP.A houdt men er bijvoorbeeld niet van dat er in alle potten en pannen gekeken wordt, en zeker niet in de doofpotten. Daar worden de kameraden wèl geconsulteerd voor ze publiekelijk gestalte geven aan een of andere originele inval of hun diepste zielsroerselen. Enige scepsis is dus op zijn plaats...

Politiek correcte moord (1)

Nog geen uur na de moord op Pim Fortuyn vroeg de VRT-televisie, bij monde van een zekere Karolien Vandenberghe naar een reactie van de Belgische minister van Buitenlandse Zaken.

De journaliste vroeg onder meer of Louis Michel, "ondanks het feit dat Pim Fortuyn een politieke tegenstander was toch van mening was dat dit een ongerechtvaardigde daad was".

De journaliste hield het door haar vraagstelling kennelijk voor mogelijk dat Michel zou geantwoord hebben dat de moord inderdaad gerechtvaardigd was, vermits het ging om een politieke tegenstander.

Politiek correcte moord (2)

Ook de socialistische en groene fracties in het Belgische parlement schijnen te vinden dat de uitschakeling van Fortuyn enige legitimiteit heeft. Toen kamervoorzitter Herman Decroo ten teken van medeleven met de aflijvige politicus om een minuut stilte verzocht bleven de voornoemde fracties ostentatief zitten, terwijl alle andere parlementsleden eerbiedig rechtstonden.

Pim Fortuyn en de Tweede Wereldoorlog

Sinds de moord op Fortuyn zijn nogal wat taboes weggevallen in Nederland. Zo publiceerde de filosoof Hans Achterhuis een opmerkelijk opiniestuk, waarin hij zijn onvrede ventilleert over een redactioneel stuk in NRC-Handelsblad kort voor de moord op Fortuyn. Daarin werd - vóór de aanslag - de politicus in verband gebracht met een zwarte periode in het Nederlandse verleden. In het hoofdartikel wordt het schrikbeeld opgehangen van een Fortuyn die een krans neerlegt op de Dam. En het wordt "<een grote schande" genoemd dat "een politicus in ons midden" "zestig jaar na dato" moet worden herinnerd aan dingen "waar Nederland trots op mag zijn" enzovoort enzoverder.

Achterhuis nu ergert zich aan de slechte Nederlandse gewoonte om elk actueel politiek vraagstuk te herleiden tot de morele normen van goed en kwaad uit de Tweede Wereldoorlog. "Nog steeds is (vooral links) politiek Nederland bezig de huidige politiek te duiden met de maatstaven van de toenmalige strijd tegen het fascisme. Dit leidt tot een demonisering van politieke tegenstanders die elk constructief debat verhindert. Politiek draait om argumenten."

De uitlatingen van Fortuyn over de islam, waarbij hij de fundamentalistische islamitische cultuur laag aansloeg, kregen het in NRC hard te verduren.

Achterhuis: "Zo'n discussie wordt echter in het genoemde commentaar met een verwijzing naar ons heldhaftig verzetsverleden taboe verklaard. 'Het is de trots van Nederland dat we hier juist niet de ene cultuur beter vinden dan de andere'. O ja? Ik dacht dat de strijd hier juist om ging. Het fascisme met zijn felle afwijzing van de moderniteit was toch slechter dan de westerse, christelijk-humanistische op tolerantie gebouwde beschaving?"

Achterhuis pleit ervoor dat de Nederlandse vaderlandse politiek eindelijk van deze moreel geladen erfenis bevrijd zou worden. Hij verwijst hiervoor naar Albert Camus, een Frans verzetsstrijder van het eerste uur en hoofdredacteur van de verzetskrant Combat, die direct na de beëindiging van de oorlog ervoor pleitte onmiddellijk op te houden met het denken in wit-zwarttermen. Volgens Camus was er na de bevrijding geen absoluut verschil meer tussen de 'kinderen van het licht en de kinderen van de duisternis'.

Deze opvatting stond in schril contrast met die van bijvoorbeeld een Sartre (let wel, die had niét in het verzet gezeten) en een hele school die hem volgde, die wèl overgingen tot het ma0ken van absolute onderscheidingen in hun late politieke engagement. De hele politiek werd door hen gemoraliseerd. Achterhuis: "Elke anticommunist was volgens Sartre 'een hond'. Zo stonden ze (Camus meent echter dat ze behaaglijk in een leunstoel zaten) achteraf toch nog aan de goede kant van het verzet."

En hij gaat verder: "Als ik 'het verschijnsel Fortuyn' zo beschouw zie ik voorlopig dat alleen de SP hem met kracht van argumenten heeft bestreden. De gevestigde partijen hebben hem eerder gedemoniseerd dan dat ze op een politieke wijze de discussie met hem aangingen. (...) De strijd tegen het fascisme is voorbij. De nieuwe politieke uitdagingen zullen met kracht van argumenten moeten worden aangepakt in plaats van met gedateerde scheldwoorden te worden gereduceerd tot simpele zwart-wit-tegenstellingen. (...) Dit soort haat van het morele gelijk is een erfenis van de Tweede Wereldoorlog waar we eindelijk eens afscheid van moeten nemen."

Marijnissen (SP) verdubbelt score

De Meervoud-favoriet in de Nederlandse verkiezingen, de Socialistische Partij van Jan Marijnissen, gaat van 5 naar 9 zetels in de Tweede Kamer. Deze consequent socialistische partij, die ook sterk gekant is tegen de afkalving van de nationale soevereiniteit ten voordele van de neoliberale Europese instellingen, is, wellicht met het CDA, de enige die de lijst Pim Fortuyn met argumenten van antwoord diende in plaats van met scheldpartijen. In zijn boekje Schrale rijkdom. De erfenis van acht jaar Paars, uitgegeven ter gelegenheid van de verkiezingen, zegt Marijnissen onder meer over Fortuyn: "Zijn optreden slaat aan, maar hoe staat het met zijn inhoud? Wat wíl Fortuyn. En hoe komen de kiezers dat te weten? Zijn standaardopmerking 'Leest u mijn boek maar!' als reactie op iedereen die vraagt naar zijn plannen met stad én land kan het beste serieus genomen worden. Dat is beter dan het hooghartig meesmuilen van VVD-leider Dijkstal of PvdA-voorman Melkert. (...) Politici die schrijven geven kiezers meer keuze. Dus mij hoor je niet, zoals Dijkstal, zeggen over Fortuyn: 'Nee dat boek ga ik voorlopig niet lezen, ik heb werk te doen.' Lezen, analyseren wat concurrerende politici zeggen, ís werken voor een politicus. Hooghartig kritiek op jouw visie en jouw aanpak afwijzen is kenmerkend voor de apolitieke opstelling die mensen als Melkert en Dijkstal nu kiezen." In de daaropvolgende pagina's maakt Marijnissen brandhout van Fortuyns recepten. "Laten we stoppen met het betitelen van Fortuyn als opportunist, populist en zo meer; Dat is hij wellicht óók, maar bovenal is hij pimpelpaars: ultraliberaal. Zijn oplossing voor de door een rechts kabinet veroorzaakte problemen is: een nog rechtsere politiek. Dát is wat al zijn boeken en columns ons vertellen."

Na de gekke koeien, nu ook gekke kiezers?

In een verbijsterend opiniestuk, verschenen in De Standaard onder de titel 'Nederland draait klok veertig jaar terug', vraagt Rolf Falter zich vertwijfeld af: "Is de West-Europese kiezer overigens gek geworden? Neem Nederland, het poldermodel met de hoogste economische groei en een spectaculair lage werkloosheid. Dat eindigt dan in een afrekening met de regeringscoalitie die bijna de helft van haar zetels verliest, bont en blauw, zoals Tobback voorspelde. (...) De mensen hebben het nog nooit zo goed gehad en zijn nog nooit zo ontevreden geweest (...). De kiezer, hooghartig, zelfstandig en lang niet meer zo onnozel om nog te geloven in partijtrouw, is een politieke consument geworden, die wegwerppolitici aanstelt en weer de laan uitstuurt nadat ze hun nut hebben uitgeput." Gelooft Falter nu werkelijk dat de Nederlanders het nog nooit zo goed hebben gehad? Zelfs de Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung maakt in een bijdrage brandhout van het zogeheten 'poldermodel', dat inderdaad kan pronken met een officiële werkloosheidsgraad van 1,9% omdat een miljoen werklozen uit de statistieken worden weggeschreven. Het land kende in 2001 ook een inflatie van 5,1%, de belastingen stegen, terwijl de lonen achterop bleven. Over de problemen in de gezondheidszorg en het gigantische fileprobleem in Nederland hebben we het dan nog niet eens.

Ook hier te lande wil het algemene dogma dat 'we het nog nooit zo goed gehad hebben', en dat de electorale grillen van de kiezer zijn terug te brengen op een irrationele 'verzuring' van de samenleving. In een zeer pertinente opiniebijdrage in de FET, getiteld "Armer worden is een kunst", schetste jurist en filosoof Laurent Waelkens (UIA) een heel ander beeld: "Over honderd jaar zullen de historici beschrijven hoe aan het begin van de 21ste eeuw de Poverello's volliepen, duizenden werkwillige immigranten als landlopers geïnterneerd werden of in achterbuurten bijeenhokten en hoe de ouderen in de problemen kwamen, eerst in Oost-Europa en dan, na de koppeling van de Oost- en West-Europese economieën ook in het Westen. De staatsschuld zal indruk maken. Maar ook de historici van het dagelijkse leven zullen schrijnende teksten publiceren over gezinnen met een of twee kinderen omdat het te duur uitkwam er meer op te voeden. Uit oude kranten zal men ophalen dat de Vlamingen niet meer elke dag vlees aten omdat gezond vlees onbetaalbaar geworden was, dat het onderwijs sterk achteruit ging omdat er geen centen meer voor waren en openbaar vervoer niet meer lukte omwille van de hoge personeelskosten. Uit de evolutie van de kosten van gezondheidszorg zal men afleiden dat velen er slecht aan toe waren. Als men dan onderzoek zal plegen naar het dagelijks leven van de gezonde mensen uit onze tijd, zal men vaststellen dat het modale leven zich beperkte tot werken, de helft van de opbrengst afdragen aan de heersers, uren zoeken waar men meest kon krijgen met de overblijvende centen en de rest van de tijd spaarzaam op de bank zitten voor de televisie."

Zeer kort genoteerd

Sinds kort werd vlak bij de ingang van het Vlaams Blok-secretariaat, ter hoogte van het Madouplein te Brussel, een condoomautomaat geplaatst.

*

Overigens rommelt het alweer in de Brusselse afdeling van het Vlaams Blok, maar dat is niet echt nieuws. Onlangs stopte Schaarbeeks gemeenteraadslid Urbain Decat zijn medewerking aan het Blok-blad Brussels Nieuws, dat hij tot voor kort bijna helemaal op eigen houtje volschreef. Dit na een aanvaring met o.m. Blok-parlementslid Erik Arckens.

*

"Molière zei het ooit: 'Mijnheer, ik verafschuw ieder woord dat u zegt, maar ik zal desnoods mijn leven geven voor uw recht die woorden te zeggen." (Yves Desmet) in een commentaarstuk in de liberale krant De Morgen, 11 mei jl.

Voor zover wij weten heeft de heer Molière nooit iets dergelijks gezegd, en verwart de heer Desmet hem met de heer Voltaire.

*

In haar niet aflatende ijver om het populisme te bestrijden heeft de Vlaamse meerderheid eeen akkoord bereikt over de rechtstreekse verkiezing van de burgemeester. Dat belooft voor de toekomst.

Dit gaat te ver

En dan nog een aantal dingen die voor ons ècht wel te ver gaan:

Volgens een pamflet van het anti-fascistisch front van Montpellier was het de bedoeling van Le Pen, als hij tenminste aan de macht kwam, de aanbevolen lectuur van het Dagboek van Anne Frank in de Franse scholen te vervangen door de valse dagboeken van Adolf Hitler. (Midi Libre)

*

De verslagen presidentskandidaat Lionel Jospin verklaarde vóór de verkiezingen (eerste ronde) dat hij als socialist met een niet-socialistisch programma naar de kiezer trok. Die kiezer heeft dit maar matig geapprecieerd. Commentaar van Charlie Hebdo (Parijs): 'zijn programma was dan wel niet socialistisch, zijn nederlaag des te meer'.

*

Omdat zij minder dan vijf procent van de stemmen behaalden zijn de Franse communisten zo goed als failliet. Op 1 mei probeerden ze via de verkoop van meiklokjes op anti-Le Pen-betogingen wat geld in het bakje te krijgen, maar dat bracht niet het verwachte resultaat op. Er gaan nu stemmen op om met Allerheiligen chrysanten te verkopen.

*

De dag na de moord op Pim Fortuyn bracht de Brusselse krant La Dernière Heure op haar frontpagina het bericht dat 'de Nederlandse neo-nazi vermoord was'. Neo-nazi? Wat nog allemaal? La Libre Belgique meende dan weer dat hij vermoord werd omdat hij tegen een versoepeling van de drugswetgeving in Nederland was.

*

Achteraf bekeken is het leuk om even na te gaan wat er allemaal over Fortuyn geschreven werd vóór hij vermoord werd, en de dagen erna, ook in onze 'Vlaamse kwaliteitspers'. Vóór was hij de pispaal van onze commentatoren, achteraf werd hij zo ongeveer gecanoniseerd, zeker toen bleek dat zelfs Wim Kok op de eerste rij zat bij de uitvaart.

*

Philip Dewinter haastte zich om uit te leggen dat de èchte verantwoordelijken voor de moord moeten gezocht worden bij de 'linkse media' en de 'linkse politieke partijen' die een hetze gevoerd hebben tegen Fortuyn. Zelfs al zou hij niet helemaal ongelijk hebben, wij herinneren ons dat hij ongeveer woorden van gelijke strekking in de mond nam na de brandstichting in de Gentse Roeland, een afspanning die gefrequenteerd wordt door Vlaams Blok-militanten. Echter, achteraf bleek dat de dader van deze 'laffe aanslag' in eigen kring moest gezocht worden.

*

Onze collega's van De Wandelgangen-Actueel (VRT) zagen het dan weer anders, en vinden dat het Vlaams Blok geen recht van spreken heeft, want in hun stoeten en optochten wordt af en toe de slogan 'Franse ratten, rolt uw matten' gescandeerd, aldus een geëmotioneerde journalist-duider van de nationale radio-omroep, die er meteen aan toevoegde dat hij zich bij voorbaat verontschuldigde deze smerigheden via de ether te citeren.

Mogen wij hem eraan herinneren dat de slogan 'Walen Buiten' in het midden van de jaren zestig in de universiteitsstad Leuven met meer dan enige gezonde geestdrift gescandeerd werd door een aantal lieden die daar vandaag wellicht niet meer zo graag aan herinnerd worden? (Een Paul Goossens bijvoorbeeld...) Zowat de hele Vlaamse culturele linkerzijde van boven de vijftig had daar toèn blijkbaar geen enkel probleem mee.

Anderzijds is het ook wel zo dat bij Vlaams Blok-manifestaties ietwat minder subtiele slogans gekreten worden, in het genre van 'Islamieten, parasieten!'