Nummer 80


Standpunt | oktober - november 2002


Sigaren en schietgeweren (Mireille Leduc)<< Nummer 80

Het moet mooi geweest zijn. Een superdeluxe restaurant in New York. Want naar het schijnt zijn die er ook, naast de hamburgertenten. Natuurlijk geloof ik dat niet, daar zijn zij ginder te barbaars voor. Een jolige bende in opperbeste stemming. En die stemming mocht er wel zijn. Want de opperpaladijn was op bezoek. Het geweten van het Westen. De kenner van de ski-oorden. En onze Louis had het toch maar eens gezegd in de algemene vergadering van de Verenigde Naties. Hij had de yankees nog maar eens de les gelezen. Zij moeten met hun pollen van Irak blijven.

Dat Saddam zijn niet al te propere voeten veegt aan zowat alle internationale conventies en normen, is maar een detail. Trouwens, welke problemen zouden wij kunnen hebben met oorlogsmisdadigers: het moederland van alle mensenrechten laat toch ook oorlogsmisdadigers met een dikke drogreden op vrije voeten. Geen problemen dus. Onze minister heeft het die cowboys eens onder hun neus gewreven. Als er problemen zijn met mensenrechten zijn, één adres, Quatre-Bras, Bruxelles, capitale du monde. Reden om iets te vieren dus. Met zijn allen, onder de deskundige leiding van de ambassadeur (daarom is hij trouwens gouverneur), naar een poepsjiek restaurant. Eerst een kleinigheidje in je kas draaien, overgoten met het nodige vocht, kwestie van de maag niet op de proef te stellen. En dan natuurlijk een heerlijke sigaar erdoor jagen. Liefst nog een Cubaanse, want zo tonen wij dat wij ons niets aantrekken van die Amerikanen.

Eilaas, eilaas, daar loopt het verkeerd. Want die onnozelaars hebben toch wel een wet die verbiedt te roken in een restaurant. Geen erg zou je denken, wij hebben ook wel zo een paar wetten. Maar wie trekt zich daar nu iets van aan? Wetten respecteren, wat een gedacht! Op bevel van de opperpaladijn stoppen de lakeien zich dus een Montecristo, Partagas of ander lekkers in de mond. Komt er daar toch geen ober aangekoerst om de eerbare gasten erop te wijzen dat een en ander niet kan, en dat zij de andere eerbare gasten storen. Als dat geen grove aantasting van de elementairste mensenrechten is! Met het nodige misbaar verliet de hofhouding de schamele eettent, niet alleen van woede dampend. Respect voor de wet kan alleen maar als het moreel verantwoord is.

Eerlijk gezegd verstaan wij er weer eens niets van, maar dat zijn wij gewend met deze regering. Enkele maanden geleden luidde het nog dat chocoladesigaretten levensgevaarlijk zouden zijn. Wat later zouden marihuanasigaretten helemaal niet zo slecht zijn, integendeel: zij zouden nog goed zijn voor de gezondheid. Dan vergeten wij nog onze Waalse broeders die vinden dat reclame voor tabak een zaak van levensbelang is. En nu legt het geweten van het Westen de vinger op de zere wonde: wie geen sigaren wil roken, is politiek verkeerd. Trouwens, de Amerikanen willen het niet, dus dat is bewijs genoeg.

Bovendien, deze regering toont voldoende dat zij bezorgd is voor allerhande mensenrechten. Niet alleen levert zij wat broodnodige schietgeweren om "rijzende democratieën" te helpen (is dit geen ideetje voor de Baskische regering, als zij haar vrije geassocieerde staat wil verdedigen: België zal wel enkele minimi's leveren). Wij dachten dus dat deze schietgeweren zowat het symbool van de democratie zouden zijn. "The minimi and the ballot box" als het ware.

Natuurlijk weer verkeerd. Wij zullen het nooit leren. Want wat blijkt: nonkel Jef, opvolger van tante Magda, verbiedt toch wel speelgoedgeweren zeker. Slecht voor de gezondheid! Echte geweren zijn véél beter, zeker als het Waals gewest er aandelen in heeft.

Naar het schijnt is een andere excellentie razend. Op het feest aller Belgen (dat zijn er wel niet te veel) liet hij zijn manschappen in de jaarlijkse show immers opdraven met speelgoedwapens. Wat nu gedaan? Chocoladepistolen misschien?