Nummer 82


Redactioneel | december 2002


"Wat Vlaemsch is soms valsch is" (niet toevallig De Standaard) (Christian Dutoit)<< Nummer 82

Kent u Mia Doornaert? Mijn streekgenote (zij is van Wevelgem, ik ben van Risqons-Tout - Aalbeke-Moeskroen) bakt het weer erg bruin. In een soort column 'Doorgeprikt staat netjes' in de krant De Standaard (13 december) heeft ze het over iets heel vies, nl. het 'confederalisme'. Zeker nu het sluipend gif ook al binnengedrongen is in een onverdachte partij die enkele decennia geleden nog als Pest voor Vlaanderen door het leven ging, - de term werd in elk geval gebruikt in haar eigen krant. Madame Doornaert is intussen een beetje in Parijs geweest en kon daar in de betere salons wel iets putten uit de Franse kranten. Ze is ook een parel in de klassenstrijd als vakbondsmilitante van het ABVV, was ooit voorzitter van de unitaristische beroepsvereniging van journalisten en schnabbelde in een ver verleden ooit - uiteraard onder schuilnaam - als medewerkster van het ten grave gedragen Volksunie-weekblad WIJ. Zij heeft zich jarenlang verzet tegen de 'defederalisering' van de persbond, en was midden jaren negentig co-voorzitter van het vierde Congres van de Brusselse Vlamingen, dat in alle opzichten een anti-Vlaams congres was en ook op die manier in deze kolommen van het nog jonge tijdschrift Meervoud bejegend werd. En niet zonder reden.

Thans zit madame Doornaert van Wevelgem op een andere golflengte. Allez, ze zit op de golflengte van de paarse uitgevers van de krant die ooit -het is nu toch al een tijdje geleden- opkwam voor het belang van de Vlamingen.

Madame Doornaert bestaat het om in haar vroegere 'Staatkundige' de Vlamingen te schofferen . We laten haar even aan het woord: "Als je Vlaanderen van op enige afstand bekijkt, zie je niet meteen een van de meest morele en progressieve regio's van Europa. Het herbergt een van de sterkst ingeplante uiterst-rechtse partijen. De bewegingen die het hardst voor een onafhankelijk Vlaanderen opkomen, die zich het luidst aanmatigen in naam van 'de Vlamingen' te spreken, hebben een halve eeuw nodig gehad om de collaboratie met de nazi-barbarij te veroordelen, voor zover ze daar al toe gekomen zijn."

Merci, madame Doornaert. U heeft het perfect begrepen. Ikzelf ben nu tien jaar hoofdredacteur van Meervoud, zoon van een weerstander en afkomstig van een familie met verre wortels in het milieu van de Hugenoten, die het enkele eeuwen geleden hard te verduren hadden. Ik ben inderdaad confederalist of - zo je wil - separatist. Maar, madame, ik wil niet door uw soort uitgescholden worden als een adept van de 'nazi-barbarij'. Uw woorden klinken hol.

U zit maar wartaal te verkopen en met modder te gooien naar mensen die het niet eens slecht menen en uw gazet groot gemaakt hebben. U schermt met citaten van de Nederlandse anarchist Anton Constandse die mij nauw aan het hart ligt maar die U misbruikt in Uw onnozel discours.

Madame Doornaert, doe iedereen een plezier en blijf een beetje overschrijven van wat je in de Franse pers kunt grasduinen. U staat op een goed blaadje bij Uw krant, dat is dus het probleem niet. En bespaar ons Uw gewauwel over het feit dat zogezegd niemand wakker ligt van de duizend mensen van Philips Hasselt in de Vlaamse beweging. Dit blad is nooit ofte nimmer anti-Waals geweest en nog minder anti-sociaal. Integendeel, madame. Wij hebben goeie contacten met Walen, en hebben daar zelfs een speciaal Meervoud-nummer over uitgegeven, nu drie jaar geleden.

Madame Doornaert, ik geef grif toe dat ik zwalp tussen confederalisme en separatisme. Maar dat geeft U het recht niet om mij uit te schelden voor een aanhanger van de 'nazi-barbarij'. Dat heeft daar niets mee te maken, en uw proza heeft een niveau waar ik in feite niet zou moeten op ingaan. Niet toevallig De Standaard?