Nummer 84


De actualiteit van "Nooit meer Oorlog" | februari 2003


Haven van Antwerpen, draaischijf voor oorlog tegen Irak (Hans Vanhoesen)<< Nummer 84

Een recente opiniepeiling (VRT) heeft aangetoond dat zowat 80% van de bevolking in Vlaanderen niet wil weten van een Amerikaanse oorlog tegen Irak. Om de opinie te sussen legden politici verklaringen af tegen de oorlog. Ondertussen werkten dezelfde politici mee aan de voorbereiding van de oorlog tegen Irak. Immers, Vlaanderens grootste haven speelde een grote rol in de verscheping van Amerikaans oorlogsmateriaal naar Koeweit voor de aanval (die misschien al begonnen is op het ogenblik dat u dit leest).

De zeehaven van Antwerpen heeft in de geschiedenis altijd al een strategische plaats ingenomen. Ze is in Europa 60 km landinwaarts gelegen en toch relatief gemakkelijk bereikbaar voor zeeschepen. Ze sluit aan op het Europese hinterland. Vele Vlamingen vroegen zich af: "op grond waarvan bevonden de Amerikaanse troepen en hun materieel zich op ons grondgebied? Wie heeft daarvoor de toestemming verleend?" De affaire kwam aan het licht toen de aankomst van 800 Amerikanen op het kwartier Westakkers in Sint-Niklaas bij Antwerpen, in de media bekend geraakte. In totaal werden niet minder dan tienduizend Amerikaanse soldaten verscheept, tientallen helikopters, tanks, vrachtwagens,... Waarover gaat het?

De voogdij van de NAVO over de Antwerpse haven gaat terug tot de Koude Oorlog. De verscheping van Amerikaanse troepen en materieel in Antwerpen steunt op een bilateraal akkoord uit 1971 tussen de VS en België. Het akkoord regelt de uitvoering van de wet van 11 april 1962 en telt maar één artikel: "De troepen van de staten die met België door het Noord-Atlantisch verdrag (NAVO) verbonden zijn, mogen het nationaal grondgebied doortrekken of er gestationeerd zijn, binnen de grenzen en onder de voorwaarden voor elk geval vastgesteld, in met de betrokken regeringen te sluiten uitvoeringsakkoorden."

Op vragen in het parlement antwoordde eerste minster Guy Verhofstadt dat het uitvoeringsakkoord in 1971 bilateraal werd afgesloten door de toenmalige minister Pierre Harmel. De technische en administratieve details staan beschreven in een Joint Communication Plan op legerniveau afgesloten in 1983 en hernieuwd in 1994. Daarin wordt het vervoer van materieel en militairen geregeld. Bij kleinere transporten volstaat een mondelinge of schriftelijke mededeling aan Defensie. Bij het openen van een kamp zoals op Westakkers nu, moet Defensie en/of Buitenlandse Zaken zijn toestemming geven en bij grotere transporten moet er een permanente communicatielijn zijn tussen het Belgisch en Amerikaans commando. In de Senaatscommissie van Landsverdediging over dit onderwerp stelden we recent vast dat deze commissie achter gesloten deuren vergadert, dat haar leden een geheimhoudingsplicht hebben. Bovendien weigert de minister van Landsverdediging - zelfs in de commissie (!) - tekst en uitleg te geven bij de betrokken akkoorden. Het bewuste akkoord was geheim zowel voor de publieke opinie als voor de parlementsleden.

In een bijdrage onder de titel "Militaire transporten en geheime akkoorden" (De Standaard, 5 februari 2003) stelde een groep hoogleraren waaronder Prof. Jan Wouters het duidelijk: "Een regering moet werken op basis van het vertrouwen van het parlement. Dit geldt ook voor defensie-aangelegenheden. Hoe kan het parlement zijn vertrouwen schenken als niemand kan nagaan of wat de regering doet correct is? Hoe kan het parlement weten welke de juiste grondslag is voor de militaire transporten als de akkoorden niet eens worden voorgelegd aan de parlementsleden? Door haar weigering om het akkoord van 1971 zelfs aan de (achter gesloten deuren vergaderende en door geheimhouding gebonden) Senaatscommissie ter inzage voor te leggen handelt de regering in strijd met het parlementaire controlerecht en met de basisbeginselen van de parlementaire democratie".

*

Niet alleen worden de verkozen organen door de NAVO buiten spel gezet. Maar recent bleek dat Amerikaanse militairen de Vlaamse milieuwetgeving wilden herschrijven in functie van de wapentransporten in Antwerpen. In een dossier over de Antwerpse haven in het tijdschrift Vrede (december 2002) wijst Mischa Van Herck erop dat de milieuwetgeving voor het hele Vlaamse grondgebied van kracht is behalve op een bepaalde perimeter vanaf de kaaien, de zogenaamde voorkade. Voor de Amerikanen was dat echter onvoldoende. Van kaai 702 tot en met 730 (Delwaidedok) wilden zij de hele terminal van de HesseNoordnatie gebruiken, wat veel verder gaat dan de voorkade. Normaal zou hiervoor een milieuvergunning vereist zijn. Omdat het over vaak gevaarlijke goederen gaat zou men ook een veiligheidsrapport moeten opstellen. Dit impliceert heel wat informatie over de aard van de goederen. Dat wilden de Amerikanen niet. De Vlaamse regering werd onder druk gezet om de havenperimeter landinwaarts te verschuiven. Van Herck besluit: "Een buitenlandse mogendheid herschrijft de Vlaamse wetgeving in functie van een oorlog waarmee onze regering formeel niets mee wil te maken hebben"

*

Wat vooraf ging toont aan dat de strijd voor een democratisch en soeverein Vlaanderen zal moeten stoppen met het ondergaan van de dictaten van de NAVO (via het Belgisch establishment opgedrongen). Temeer daar de dominante staat in de NAVO, de Verenigde Staten o.l.v. Bush, zich in een diepe economische crisis bevindt. Mede hierdoor, en onder het voorwendsel van de strijd tegen terrorisme, worden in sneltreinvaart essentiële democratische rechten voor de Amerikanen afgebroken en wordt de politiek van agressie tegen andere volkeren verscherpt.

De Vlaamse politieke klasse bood, buiten een aantal formele verklaringen tegen de oorlog in Irak, geen weerwerk tegen het misbruik van de haven. Zij liet de transporten toe (zoals zij toelaat dat in Kleine Brogel kernwapens zijn opgeslagen). De huidige gang van zaken in de haven schaadt de belangen van Vlaanderen. Immers zo importeren de politici de conflicten in het Midden-Oosten naar Vlaanderen. Nog erger, ze wekken de schijn reeds een keuze gemaakt te hebben. Immers, de politieke klasse in Antwerpen, van Vlaams Blok tot SP-A en Agalev, verbood op 8 juni jl. een pro-Palestijnse betoging in Antwerpen zogezegd omdat "niemand het conflict in het Midden-Oosten in Antwerpen mag importeren". Amper enkele maanden later vinden dezelfde partijen het geen probleem dat materiaal en soldaten voor de oorlog tegen Irak in Antwerpen werden versast naar Koeweit.

De Vlaamse beweging moet voor het algemeen Vlaams Belang opkomen. Vlaamse belangen zijn niet gebaat met het misbruik van de haven voor oorlogsdoeleinden die andere volkeren vernietigen. Ze moet dus een Amerikaanse veroveringsoorlog tegen Irak verwerpen (oorlog die misschien al is begonnen als u dit leest). Hetzelfde geldt voor de zionistische oorlog tegen de Palestijnen. Het zou een welgekomen actualisering zijn van de leus: "Nooit meer Oorlog".