Nummer 85


Column | maart 2003


Scantamburlo (Hendrik Carette)<< Nummer 85

In 'Het Laagste Nieuws' van dinsdag 4 maart jl. staat op pagina 4 een waar gebeurd, maar bijna niet te geloven gruwelverhaal van redacteur Gaby Fonck over de moord op Francine van Goidsenhoven. En zelfs wie ooit de geniale verzonnen verhalen van de dichter en verhalenschrijver Edgar Allan Poe heeft gelezen zal toch nog het hoofd moeten afwenden over zoveel gruwel en ordinaire hebzucht. Eerst de naam van de dader die al bekend heeft: Michel Scantamburlo. Want noch Poe, de Amerikaanse grootmeester in dit genre, noch de Luikenaar Georges Simenon en noch de Bruggeling Pieter Aspe hadden een beter klinkende naam voor een moordenaar kunnen bedenken. En nu even een citaat uit het krantenartikel : 'De nieuwe horrorpriester is Michel Scantamburlo, een 53-jarige Italiaanse economist en opvoeder uit Schaarbeek. In de zomer van 1991 wurgde hij zijn echtgenote Francine van Goidshoven, zaagde haar lichaam in zeventien stukken en stopte alles in zijn diepvries. Pas 8 jaar later ontdekten de speurders de ingevroren resten van het vermiste slachtoffer. Onder kroketten en andere eetwaren voor dagelijks gebruik, zoals de aanklager gisteren aanstipte in zijn beschuldigingsakte.' Maar het gruwelverhaal is nog niet gedaan, want de verslaggever van de assisenzaak voegt er nog aan toe: 'Eerst is er de voorbereiding tot de moord: beschuldigde dient zijn zieke vrouw, die aan kanker lijdt, stiekem rattenvergif toe om haar nog meer te verzwakken. Dan volgen de wurging met de handen en het versnijden van het lijk: de lichaamsdelen worden verpakt in zwarte vuilniszakken en op de bodem van de diepvries gelegd. ' En nu komt het, want er komt geen einde aan de waanzinnige laaghartigheid van deze opvoeder: 'Wat daarna aan bod komt, tart zo mogelijk de verbeelding nog meer: acht jaar lang laat Scantamburlo de nietsvermoedende vrouwen - die tijdelijk bij hem inwonen - voedingswaren invriezen bovenop het stoffelijk overschot van zijn slachtoffer.' En niet te geloven en toch waar , maar de moordenaar en economist verklaarde aan de voorzitter van de rechtbank ter verontschuldiging : 'Maar ik leefde in penibele omstandigheden, als man met zuiders temperament.'

Zo, nu kent u de feiten van het verhaal en dan volgt meteen mijn commentaar. Wie goed naar de foto (nota bene zijn trouwfoto) van de koele moordenaar kijkt, ziet een keurige glimlachende jongeman (het type van de ideale schoonzoon?), die toch een wat slijmerige indruk geeft. Geen echte Italiaanse Adonis dus, maar wat ik - excusez du peu - het type van de verraderlijke slijmbal zou noemen. Maar deze indruk die de dader via die foto bij mij wekt is allicht ontstaan na mijn lectuur van dit akelige artikel in de krant.

Wat mij echter nog meer frappeert en onaangenaam verrast is het beroep dat deze moordenaar met het zuiderse temperament uitoefende en opnieuw lees ik met enige verbijstering: 'Hij genoot zelfs een uitstekende reputatie als opvoeder in dienst van de christelijke mutualiteiten.' En onze man was dan ook nog eens een economist. Hoe dan ook, in opvoeders en al die andere softe welzijnswerkers had ik al niet te veel fiducie, maar in de combinatie van een christelijke opvoeder en een economist al heel wat minder. (Allemaal nieuwe liberalen, kleine omhooggevallen kapitalisten en modieuze zelfzuchtige materialisten - zou ik zo durven zeggen - die bovendien geen enkele visie en geen idealen meer hebben!). En ja, ik weet het, ik mag dit persoonlijke drama niet naar alle burgers transponeren...En toch doe ik het, omdat het hier niet over een passionele lustmoord, maar over een roofmoord gaat.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit, doch de gruwelen blijkbaar ook nog niet. En ik weet wel dat dit niet de laatste moord zal zijn, maar als onze opvoeders ook al beginnen te moorden, dan moet het ergste in onze demo(n)cratie nog komen.