Nummer 87


Redactioneel | mei 2003


Na het charter van Quaregnon, het kookboek van Steve Stevaert (Christian Dutoit)<< Nummer 87

De verkiezingsuitslag van 18 mei - de zoveelste 'zwarte zondag' op rij overigens - is niet van aard om ons te doen popelen van enthousiasme. En daar zijn verschillende redenen voor, die onze lezers wellicht kunnen raden.

Vooreerst de terreinwinst van de liberalen. Er zijn nu twee liberale partijen die het traditionele centrum bezetten: de VLD en SP.a. Er is nauwelijks enig verschil te ontwaren in de programma's van beide paarse partijen. Stevaert is niet minder vies van allerlei privatiseringen dan zijn vrienden van de VLD. En in plaats van inhoudelijke accenten te leggen geeft hij dezer dagen kookboeken uit, hierin zwaar in de concurrentie gaande met de boerinnenbond, die nochtans ook al een 'multiculturele' versie van haar klassieker op de markt bracht.

De CD&V is een zwalpend schip. Hun 'captain Iglo' heeft het roer niet kunnen omgooien. De stemmen die vandaag opgaan om een 'rechts gat' te laten opvullen door de tanende christen-democratie klinken hol: dat terrein is al overbezet. CD&V zou beter haar oor te luisteren leggen bij de vakbondsvleugel, die sinds het feitelijk verdwijnen van Agalev een beetje verweesd achterblijft.

Daarmee komen we bij de groenen. De blauwen lusten ze rauw, de sociaal-democraten vreten ze op. Het verdwijnen van het groene gedachtengoed vinden wij op zich niet zo leuk, maar de vraag is maar of er wel veel groen gedachtengoed was. Agalev was niet de Groene Khmer waarvoor ze af en toe uitgescholden werden. Als het over belangrijke dossiers ging vielen ze door de mand, en voor het overige overtroffen ze iedereen in betutteling. Met alle gevolgen vandien. De kiesdrempel waarmee zij de 'kleine partijen' de das wilden omdoen - met hun dioxinebonus waren zij immers een 'grote' partij geworden met zelfs 'ministers van staat' en alles erop en eraan - bleek achteraf het zelf aangeschafte touw te zijn waarmee ze zelf vakkundig werden opgeknoopt. Het is lang niet zeker dat ze zich rimpelloos zullen kunnen herstellen van deze geprogrammeerde euthanasie. Waar de Volksunie veertig jaar over gedaan heeft hebben zij geklust in twintig jaar. Lichtpuntje is dat de situatie in Nepal er iets beter uit ziet, dank zij hun inspanningen wellicht.

En dan is er nog het débacle van N-VA. Iets waar we ons niet in verkneukelen, want de partij heeft geen oneerbaar resultaat behaald, maar heeft (zelf) ietwat teveel geflirt met de fameuze kiesdrempel. Het paradoxale is nu wel dat een marginaal partijtje als het Front National in Wallonië wèl kan genieten van partijfinanciering, gezien ze een zetel halen in Senaat èn Kamer, maar niet N-VA. Toch moeten ook hier conclusies getrokken worden. De N-VA heeft misschien wel iets te veel willen vissen in de vijver van centrum-rechts, die al overbevist was en is. En had misschien meer inhoudelijke accenten kunnen leggen, hoewel dat niet zo eenvoudig is op een ogenblik dat het eerder de grote media zijn die de accenten bepalen dan de partijhoofdkwartieren.

De enigen die weeral eens vooruitgaan zijn de Vlaams Blokkers, met wat thans een bijgeschaafd programma heet. Anke Vander Meersch, de dame met de lange benen en het korte programma, heeft zowat honderdduizend stemmen binnengehaald, hoewel ze deze keer niét beloofd had uit de kleren te gaan. Kwestie van de inhaaloperatie op het Vlaamse platteland niet te beschadigen? Feit is dat het cordon sanitaire in de praktijk (zeg maar in de pers) niet of nauwelijks nog bestaat, hoezeer er nog lippendienst aan bewezen wordt. Maar geen haan die ernaar kraait, tenzij misschien in het zuiden des lands.

Is het nu huilen met de pet op? Geenszins. Zoals we in deze kolommen al vaak gesteld hebben leven we in tijden van verwarring en overgang. Het nieuwe partijpolitieke landschap is zeker niet van aard om triomfalistisch te doen, maar uit de puinen van deze Byzantijnse toestanden zal vroeg of laat iets nieuws en beters groeien. Dat zal niet gebeuren via allerlei technische ingrepen, overloperijen of kartels, maar via basiswerk. Waar wij mee voor willen tekenen.